เก้าผันแปรแห่งความเป็นนิรันดร์

บทที่ 45 สุดจะอดทน

        ในขณะนั้นภายในห้องโถง มีชายรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ เขาคือ จี้ซื่อสง หัวหน้าโจรแห่งเขาเหยียนซาน มีเก้าอี้พนักพิงสูงสองแถวเรียงรายอยู่ด้านล่าง ซึ่งมีเหล่าผู้บริหารระดับสูงของเขาเหยียนซานนั่งอยู่ ตรงกลางห้องโถง มีหญิงสาวหลายคนในชุดบางเบากำลังร่ายรำอยู่ พวกนางดูงดงามอ่อนช้อย แต่ดวงตานั้นกลับไร้แวว มีเพียงความว่างเปล่า ไม่เหมือนคนเป็น ในจำนวนนั้นมีบางคนที่ดวงตาแดงก่ำ น้ำตานองหน้า ดูสภาพแล้วน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง

        "หึ! เจ้าพวกไร้ค่า แค่ให้เต้นรำก็ร้องไห้ซะแบบนี้ มันดูสวยตรงไหนกัน? ช่างทำลายบรรยากาศสิ้นดี!" จี้ซื่อสง ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ คำรามออกมาเสียงดัง ดวงตาโตเป็นประกายราวกับกระดิ่งทอง มองดูเหล่านางรำตรงกลางห้องด้วยสายตาที่ดุร้าย

        “ฮี่ ฮี่ พี่ใหญ่ พวกหญิงสาวเหล่านี้ หาใช่หญิงชาวบ้านที่เร่ร่อนอยู่ในตรอกซอยไม่ พวกนางล้วนแล้วแต่เป็นบุตรสาวของขุนนางชั้นสูงและตระกูลใหญ่ในอาณาจักรจ้าวหวู่ ในยามปกติมีชีวิตที่สุขสบาย กินดีอยู่ดีมีคนคอยเอาอกเอาใจตลอด วันนี้พวกนางต้องมาเต้นระบำให้เราดูได้ถึงขนาดนี้ ก็นับว่าเก่งมากแล้ว!”

        ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางในชุดนักปราชญ์ ถือพัดพับปักลายรูปหญิงสาว กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลใบหน้าดูละมุน แต่ในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยประกายเขียวหม่นที่น่าสะพรึง เพียงมองเข้าไปก็ทำให้คนที่มองรู้สึกเย็นเยือก

        ชายผู้นี้คือ “หงเหยียนซูเซิง” หรือ ปราชญ์รูปงาม ผู้เป็นกุนซือแห่งเขาเหยียนซานแห่งนี้ ในความทรงจำของพี่ใหญ่หลี่ ชายผู้นี้โหดเหี้ยมกว่าจี้ซื่อสง เขาเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอำมหิตและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ถึงแม้ระดับพลังของเขาจะอยู่เพียงระดับเหนือฟ้าขั้นสูงสุด แต่ผู้คนที่ตกอยู่ใต้กลอุบายของเขานั้นมักจบลงอย่างน่าสยดสยอง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหาย ขณะที่อธิบายให้จี้ซื่อสงฟัง พลางกวาดมองเหล่าสตรีในห้องด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

        “ฮ่า ๆ พี่ใหญ่! ช่วงนี้พวกเราทำเรื่องใหญ่ ๆ สำเร็จหลายครั้ง ศิษย์จากสำนักชิงหยุนต่างมุ่งหน้าสำรวจใต้พิภพกันหมด ทำให้พวกเรามีโอกาสปล้นพวกมันได้ง่าย ๆ ศิษย์พวกนั้นล้วนแต่ร่ำรวยมหาศาล ตอนนี้คลังสมบัติของเขาเหยียนซานของเราเต็มจนล้นแล้ว ช่างน่ายินดีจริง ๆ” ชายร่างใหญ่ กำยำ พูดพลางหัวเราะเสียงดัง ก่อนที่จะคว้าสตรีคนหนึ่งมา จากนั้นก็เริ่มลงมือกระทำชำเราอย่างรุนแรง นางน้ำตาคลอแต่ก็ไม่กล้าร้องไห้ออกมา สภาพดูแล้วน่าสังเวชยิ่งนัก

        “เจ้าห้าพูดถูก! เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีพวกผู้ฝึกตนอิสระจากเขาลูกอื่นเข้ามาพูดคุยกับเรา เกี่ยวกับการร่วมมือกันปล้นศิษย์สำนักชิงหยุน เพื่อชิงทรัพยากรบำเพ็ญเพียร เมื่อรวมกับการเคลื่อนไหวของเผ่าพันธุ์ใต้พิภพ พวกเราผู้ฝึกตนอิสระคงได้กำไรก้อนโตเป็นแน่!” โจรที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงต่างหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม เสียงหัวเราะนั้นดังสนั่นไปทั่วในห้องโถงใหญ่

        หญิงสาวที่เคยเต้นรำอยู่ตรงกลางโถง ตอนนี้เริ่มถูกลากตัวไปข่มขืนอย่างทรมาน บางคนร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงดังออกมา

        จี้ซื่อสง หัวหน้าผู้เป็นดั่งเสาหลักของกลุ่มโจร มองภาพเหล่านี้ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เขาหัวเราะเสียงดัง ก่อนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเขาทำให้พื้นทองคำที่เหยียบยุบตัวเป็นรอยลึก ดูเงอะงะแต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังอันน่าเกรงขาม

        ในพริบตาเขาก็เดินมาหยุดหน้าหญิงสาวคนหนึ่ง ก่อนที่จะจับตัวนางขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวราวกับจับลูกไก่ และโยนเข้าไปในหม้อทองแดงกลางห้อง จากนั้นเขาอ้าปากพ่นลมปราณสีทองออกจากปาก ลำแสงนั้นพุ่งเข้าไปในหม้อ และในชั่วพริบตากลิ่นเนื้ออบในหม้อก็ยิ่งหอมกรุ่นขึ้น

        หลังจากนั้นไม่นานนัก เขาก็เอื้อมมือไปหยิบร่างหญิงสาวขึ้นมาจากหม้อ นางดูเหมือนยังมีชีวิตอยู่ ผิวพรรณสดใสเปล่งปลั่งดั่งหยก แต่ในความเป็นจริง นางได้ถูกต้มจนสุกไปแล้ว

        เขาเพียงดึงเนื้อส่วนหนึ่งออกมา และเริ่มกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนพวกโจรคนอื่น ๆ ในห้องไม่มีใครแสดงสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย ราวกับเป็นว่าเรื่องปกติที่พวกเขาเคยชินอยู่แล้ว คนเหล่านี้จัดงานเลี้ยงฉลองอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่รู้เลยว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของหวังเฉินแล้ว

        “สัตว์เดรัจฉาน! โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ยังโหดร้ายยิ่งกว่าผู้ฝึกตนมารเสียอีก! พวกเจ้าช่างสมควรตาย! ถึงแม้ข้าหวังเฉิน จะมิใช่คนดีเท่าใดนัก แต่ในวันนี้ข้าจะยกดาบขึ้นเพื่อพิพากษาแทนสวรรค์เอง!”

        ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หวังเฉินรู้สึกเกินที่จะทนไหว แม้เขาจะเป็นคนที่ยึดมั่นในแนวทางของตนเอง และพร้อมจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อความก้าวหน้าในเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร แต่พฤติกรรมของพวกโจรเหล่านี้ กลับทำให้เขาแทบระเบิดอารมณ์ออกมา

        พวกมันพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปอย่างไร้ปรานี ย่ำยีศักดิ์ศรีของคนธรรมดาเพื่อความสนุกสนาน และเลวร้ายที่สุดคือการใช้ชีวิตมนุษย์เป็นอาหาร! แม้แต่ปีศาจก็ยังไม่มีความเหี้ยมโหดเช่นพวกเขา

        ความโกรธของหวังเฉินเดือดพล่านจนแทบทะลักออกจากอก เจตนาฆ่าแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก ๆ จนไม่อาจระงับได้ และเขาไม่อยากระงับด้วย เพราะการสังหารคนเหล่านี้มาจากใจจริงของเขา ความคิดที่จะสังหารพวกมันก่อตัวขึ้นในจิตใจอย่างชัดเจน แม้กระนั้น ใบหน้าของเขากลับนิ่งสงบยิ่งขึ้น มีเพียงดวงตาที่เริ่มฉายแววแดงก่ำด้วยแรงอาฆาต

        ปัง!

        เขายกเท้ากระทืบลงบนหลังคาอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นสะท้าน หลังคาโถงใหญ่ถูกเจาะจนทะลุเป็นรูขนาดใหญ่ ภายในพริบตาหวังเฉินในชุดสีขาวก็ปรากฏตัวอยู่กลางโถงใหญ่

        เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนไม่มีใครในที่นั้นทันได้ตั้งตัว จี้ซื่อสง ที่กำลังกินเนื้อหญิงสาวที่ถูกต้มจนสุกอย่างเอร็ดอร่อย น้ำมันเยิ้มเต็มปาก พลันจ้องมองไปยังร่างชายหนุ่มผู้มาใหม่พร้อมกับรูใหญ่บนหลังคาห้องโถง