เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

แต่อีกเหตุการณ์หนึ่งมันกลับไม่ใช่อย่างนั้น... ย้อนกลับไปที่เหตุการณ์กลางเมือง..“เกิดอะไรขึ้น!..” ครีมกล่าวออกมาอย่างสับสน เพราะตอนนี้เธอเห็นเกียรติไกที่กำลังเร่งเครื่องยนต์แซงรถของเธอมาตีข้าง ก่อนที่ล้อรถของเกียรติไกรจะปัด และเกิดการดริฟของตัวรถขวางหน้ารถของเธอเอาไว้อย่างสวยงาม เสียงมันค่อนข้างดังไปทั่วบริเวณ บนท้องถนนเองก็มีรอยล้อปรากฏให้เห็นตามแรงของมัน ด้วยสมรรถนะของเครื่องยนต์ระดับรถหรูยี่ห้อดังของครีม มันมีระบบเซฟตี้ที่ยอดเยี่ยม ตัวรถเบรกด้วยระบบอัตโนมัติอย่างกะทันหัน แน่นอนว่าหัวของเธอเขกเข้ากับพ่วงมาลัยรถอย่างจัง แต่เธอก็ไม่ได้บาดเจ็บมากเท่าไร โอ๊ยย! .ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดูน่าสงสัยอยู่นั้น ครีมเอามือกุมไว้ที่หัว ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และแน่นอนว่าเธอพบกับรถบรรทุกคันใหญ่พุ่งเข้ามาทางเธอ มันสร้างความตกใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังมีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่น่าตกใจไม่แพ้กัน เพราะว่าเกียรติไกรกระโดดพุ่งตัวออกจากรถ และเขากำลังยืนประจันหน้ากับรถบรรทุกที่วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตู้มมมมม! เสียงกระแทกของรถบรรทุกกับตัวของเกียรติไกรดังสนั่นไปทั่ว มันเรียกให้ผู้คนแถวนั้นหันมามองด้วยความตกตะลึง ไม่ต่างอะไรจากครีมที่จ้องมองด้วยดวงตาไม่กะพริบ“บ้าน่า! เขาเป็นคนเหล็กหรือยังไง..”ครีมอดที่จะสบถออกมาไม่ได้ เพราะว่าภาพที่เธอเห็นมันเป็นอะไรที่..ไม่สามารถอธิบายได้เลย เพราะตัวของเกียรติไกรสามารถหยุดรถที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงด้วยมือเพียงข้างเดียวเท่านั้น ปีกสีน้ำเงินฟ้าปรากฏขึ้นมาจากด้านหลังของเกียรติไกรอย่างสวยงาม ราวกับว่าเขาเป็นเทวทูตที่มาจากสวรรค์“เฮ้อออ! ดีนะที่เราสวมชุดเกราะทันเวลา ถ้าด้วยแรงเปล่าๆคงจะเป็นเรื่องยากที่จะหยุดรถคันนี้ได้..”เกียรติไกรถอนหายใจก่อนที่จะกล่าวออกมา เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าใช้เพียงแค่สมรรถนะร่างกาย เขาก็คงจะบาดเจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ทันใดนั้นเองหางตาของเขาก็เห็นสิ่งผิดปกติ และมันทำให้เขาตัดสินใจที่จะพุ่งตัวไปทางครีมทันที ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!กระสุนจากทั่วทุกทิศทาง แม้แต่บนตึกเองก็ยังมีวิถีของมันตรงมาทางเกียรติไกร และครีม และเสียงนั้นมันก็สร้างความโกลาหลไปทั่วพื้นที่ เสียงร้องกรีดอย่างหวาดกลัวดังมาจากทุกที่ ผู้คนต่างก็วิ่งหนีกันไปคำทิศละทาง ทุกอย่างมันดูวุ่นวายไปหมด“ว๊ายยย! เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย..” ครีมเองก็มึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เกียรติไกรพุ่งตรงเข้ามาโอบกอดร่างของครีมเอาไว้ ด้วยปีกอันกว้างใหญ่เป็นรูปทรงกลมเหมือนกับไข่ที่กำลังห่อตัวอยู่ นอกจากมันจะสวยงามแล้ว มันยังมีความแข็งแกร่งมากด้วย กระสุนทุกชนิดต่างก็เจาะเข้ามาไม่ได้“ยิงมันเข้าไป! หยุดยิงพวกแกได้ตายกันหมดแน่..” หัวหน้าปฏิบัติการสั่งการให้ยิงต่อไป แม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ผลก็ตาม แต่ถ้าหากพวกเขาไม่ทำอะไรสักอย่างก็จะเป็นพวกเขานี่แหละที่เดือดร้อน และเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเกราะบ้าๆนั่นจะพังในเร็วๆนี้ เพราะถ้าพวกตำรวจหรือหน่วยงานอะไรก็ตามเข้ามายุ่งล่ะก็ ทุกอย่างที่ทำมามันจะพังไปทั้งหมด รวมถึงแผนของพวกเขาด้วย“หัวหน้า กระสุนของเรามีจำกัดนะครับ.. ของผมเหลือแค่ 3 แม็ก..ปัง! ปัง! ปัง!” ลูกน้องกล่าวออกมา แม้ว่าเขาจะเจนสนามสงครามมากแค่ไหน แต่การรบอย่างนี้เขาเองก็เพิ่งจะเคยต่อสู้กับฮันเตอร์เป็นครั้งแรก“ชิ! แบบนี้ไม่ทันการณ์แน่ๆ เตรียมเข้าประชิด เราต้องจับตัวผู้หญิงคนนั้นมาให้ได้แบบเป็นๆ..” เวลาของหัวหน้าไม่มีมากในการตัดสินใจ เขาต้องรีบแล้วไม่อย่างนั้นมันจะไม่ทันการณ์เอาได้ ในขณะที่ลูกน้องของเขากำลังยิงไปด้วยเดินเข้าประชิดไปด้วย ท้องฟ้าอันสว่างไสวก็เริ่มเปลี่ยนไป มันค่อยๆมืดอย่างเห็นได้ชัด“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ..” หัวหน้ากล่าวออกมา เขาเป็นเพียงแค่กลุ่มทหารรับจ้างเท่านั้น ไม่ได้เป็นฮันเตอร์ ถึงจะเป็นฮันเตอร์ปรากฏการณ์อย่างนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะปรากฏออกมาให้เห็นกันทุกวันจนเป็นเรื่องปกติ และแล้วเขาก็ได้คำตอบที่เขาต่างสงสัย“..เวทย์พิเศษ อาณาเขตสายฟ้าฟาด..” เสียงนั้นมันดังมาจากปากของเกียรติไกร ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวทย์ระดับเริ่มต้น แต่ว่าด้วยความที่มันเป็นเวทย์ธาตุพิเศษที่ราคาแพงกว่าธาตุธรรมชาติเป็นเท่าตัว มันมีความพิเศษที่ใครก็ต่างไม่รู้นอกจากคนที่ใช้มันเท่านั้น นั่นก็คือเวทย์อาณาเขต ทั่วทั้งบริเวณในระยะรอบตัวของเกียรติไกรกว่า 50 เมตร ต่างก็มีสายฟ้าสีเหลืองทองฟาดลงมาตามพื้นดินแบบสุ่ม แน่นอนว่ามีทหารรับจ้างหลายคนโดนมันทั้งจังๆ และเฉียดๆ แต่ผลลัพธ์ที่มันออกมาก็ไม่ต่างอะไรกันมากนัก เพราะร่างกายของคนที่โดนมันแค่เพียงปลายนิ้วก้อยก็ต่างถูกเผาไหม้จนเป็นจุล อ๊ากกก! ‘หัวหน้าช่วย..’ เสียงของทหารรับจ้างดังขึ้นจากปากหลายสิบคน “ไอ้บ้าเอ้ย!.. พวกเราต้องถอยออกจากอาณาเขตของมันก่อน ข้าเชื่อว่ามันคงจะไม่นานหรอก เวทย์ขนาดใหญ่อย่างนี้..เข้าไปหลบในอาคารที่แข็งแรงซะ!” หัวหน้าของมันกล่าวออกมาเสียงดัง แน่นอนว่าเหล่าลูกน้องต่างก็เริ่มวิ่งหนีเพื่อออกจากอาณาเขตสายฟ้าอันน่ากลัวนี้พร้อมกับในมือก็ยิงปืนไปด้วยเช่นกัน ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! เกียรติไกรที่สัมผัสได้ว่าพวกมันเริ่มถอยไปแล้ว บางส่วนก็ตายคาที่ แต่ก็ยังไม่ปลอดภัย 100 เปอร์เซ็นต์เพราะยังมีพวกที่หลบซ่อนอยู่ตามอาคารแถวนี้อยู่ ถึงจะเป็นเวทย์อาณาเขตวงกว้าง แต่เกียรติไกรก็ไม่ต้องการที่จะทำลายสิ่งก่อสร้างบริเวณนี้ไปด้วย ดังนั้นเขายังจำกัดปริมาณพลังเวทย์เอาไว้อยู่ระดับหนึ่ง“คุณครีม ฟังผมให้ดีๆ ในตอนนี้ผมได้ใช้เวทย์อาณาเขตไปแล้ว มันกินพลังของผมไปไม่น้อย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของตอนนี้ เวทย์ชนิดนี้มีดีเลย์ของมันอยู่ และกว่าที่ผมจะใช้มันได้อีกครั้งก็ราวๆครึ่งวัน นั่นก็หมายความว่าหลังจากที่เวทย์อาณาเขตหยุดแสดงผล เราต้องหาทางหนี คุณ..ต้องกอดผมเอาไว้แน่นๆ เข้าใจแล้วนะครับ..” เกียรติไกรไม่มีเวลามากพอในการอธิบายทุกสิ่งอย่าง แม้ว่าจะดูเหมือนเป็นคำขอที่เห็นแก่ได้ไปบ้าง แต่สถานการณ์อย่างนี้ครีมไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มันมากเลยสักนิดเดียว เธอพยักหน้าก่อนที่จะพุ่งเข้าไปกอดเกียรติไกรด้วยความเขินเล็กน้อย ถึงยังไงเธอก็ยังเป็นสาวโสดอยู่ ภายนอกโดมไข่ที่เกียรติไกรสร้างขึ้น มันก็ค่อยๆคลายตัวออกมาให้เห็นภายใน และไม่ทันที่เหล่าทหารรับจ้างจะทำอะไรไปมากกว่านั้น เกียรติไกรพุ่งตัวขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับครีมในทันที“ยิงพวกมัน....เร็วเข้า!..” หัวหน้าทหารรับจ้างรีบสั่งการทันทีที่พบเห็น กระสุนอีกนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าไปที่เป้าหมายยังจุดเดียว เมื่อเกียรติไกรบินขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วเขาก็หยุดนิ่งที่ความสูงประมาณหนึ่ง ก่อนจะหันมามองตำแหน่งของพวกผู้ก่อการร้าย แน่นอนว่าเขาเองก็เห็นกระสุนลอยเข้ามาด้วยเช่นกัน“..เวทย์พิเศษ.. เกราะสายฟ้า..” เกียรติไกรกล่าว พร้อมกับออร่าของสายฟ้าทรงกลมลอยรอบตัวของเกียรติไกร กระสุนที่ปลิวเข้ามาโดนเกราะนี้พวกมันต่างก็สลายเป็นผุยผงในทันที มันยิ่งสร้างความโมโหให้กับตัวของหัวหน้าทหารรับจ้างเอามากๆ“อะไรอีกวะ! ทำไมมันไม่เห็นเหมือนที่ตกลงกันไว้.. พวกมันบอกแค่ผู้หญิงคนเดียว แต่ไอ้ฮันเตอร์นี่มาจากไหนกัน..” หัวหน้ากล่าวอย่างหัวเสีย และเขากำลังกล่าวโทษผู้ว่าจ้างที่ทำให้เขามายืนอยู่จุดนี้ ข้อมูลที่อีกฝ่ายให้มามันกลับไม่ตรงกัน ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่ใกล้เคียงกันเลยสักนิดเดียว“..เวทย์พิเศษ.. ล็อกทันเดอร์บอล..” เกียรติไกรกล่าว พร้อมกับสายฟ้าทรงกลมขนาดเล็กๆ หลายร้อยลูกเคลื่อนตัวออกจากร่างของเกียรติไกรอย่างช้าๆ และหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ“มันจะอะไรอีกวะ!... ฉิบหายแล้ว พวกมึงหลบเร็วเข้า!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 106

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 106

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้