บทที่10
ความสุขเริ่มก่อตัว
หนิงเหมยจูเมื่อลงจากเกวียนเธอจึงเดินเข็นรถกลับไปที่บ้าน เมื่อมาถึงหน้าบ้านก็ร้องเรียกลูกสาวเสียงดังให้มาเปิดประตู
"เสี่ยวลู่แม่กลับมาแล้วเปิดประตูให้แม่หน่อย"ก่อนไปอำเภอเธอบอกกับลูกสาวตัวน้อยไว้ว่าพอแม่ไปแล้วให้รีบปิดประตูและห้ามให้คนนอกเข้ามาจนกว่าแม่จะกลับเสี่ยวลู่ก็ทำตามอย่างขะมักเขม้น เพราะเด็กน้อยกลัวว่าบรรดาป้าสะใภ้จะมาที่บ้านอีก
"แม่กลับมาแล้ว"เสี่ยวลู่วิ่งยิ้มแป้นออกมาเปิดประตูให้แม่ เด็กน้อยดีใจมากที่แม่กลับมาไม่ใช่แค่เสี่ยวลู่ที่ดีใจแม้แต่ตงซีเฉินยังยิ้มออกเพราะหินที่ถ่วงอยู่ในใจนั้นได้หลุดออกไปแล้ว
"โอ้โห รถเข็นสวยจังเลย ของพ่อใช่ไหมคะแม่"เด็กน้อยทำตาโตเมื่อเห็นเก้าอี้ที่มีล้อ แบบนี้พ่อซีเฉินของเธอก็ไปไหนได้แล้วไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน
"ใช่แล้วคนเก่ง เราเอาเข้าไปอวดพ่อกันดีกว่านะแม่ซื้อชุดมาให้หนูกับพ่อด้วย มีรองเท้าด้วยนะ ไปเถอะเข้าบ้านกัน"หนิงเหมยจูทำเสียงเล็กเสียงน้อยคุยกับลูกสาว จากนั้นสองแม่ลูกจึงจูงมือกันเข้าไปในบ้านเพราะมีใครอีกคนที่รออยู่
"พี่ซีเฉินมาลองนั่งเก้าอี้นี้ดูนะมาฉันช่วย"หนิงเหมยจูเอารถเข้ามาในบ้านก่อนจะพาเข้ามาในห้องให้คนที่ได้ชื่อว่าสามีได้เห็นตงซีเฉินมองเก้าอี้ตาเป็ประกาย ถึงแม้ว่าเก้าอี้รถเข็นตัวนี้จะดูแปลกตาไปบ้างแต่ก็พอมีที่โรงพยาบาลให้เห็นการที่หนิงเหมยจูหาซื้อมาได้แบบนี้คงจะใช้เงินไม่น้อย
หนิงเหมยจูอุ้มสามีมาลองนั่งที่รถเข็นก่อนจะอธิบายวิธีใช้ต่างๆ ให้รู้ตงซีเฉินฟังครั้งเดียวก็เข้าใจ จากนั้นจึงลองใช้มือหมุนล้อไปรอบๆ ห้องเมื่อคุ้นชินเขาจึงพาตัวเองออกมาที่ห้องโถงของบ้าน
"ขอบคุณนะ" ตงซีเฉินเอ่ยขอบคุณ
"ไม่เป็ไร พี่เป็สามีฉันไม่ใช่เหรอในเมื่อฉันถามพี่แล้ว ให้โอกาสพี่เลือกและตัดสินใจใหม่แล้วแต่พี่บอกไม่หย่าดังนั้นหลังจากนี้พี่หมดโอกาสแล้วค่ะถึงแม้ตอนนี้เราอาจจะไม่มีความรู้สึกให้กันแต่เชื่อเถอะ เรามีเวลาศึกษากันทั้งชีวิตขอแค่หลังจากที่พี่หายดีแล้วไม่ทิ้งฉันก็พอ หรือว่าพี่มีใครก็บอกฉันตรงๆอย่าให้ฉันรับรู้เอง" หนิงเหมยจูพูดด้วยท่าทางที่จริงใจเธอหมายความว่าแบบนี้จริงๆ ในเมื่อตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกันแล้ว ก็ต้องอยู่ให้รอดแต่ถ้าเกิดวันใดที่เจอคนใหม่ก็ขอให้บอกเพราะเธอพร้อมที่จะไป
"เสี่ยวลู่มานี่สิลูก แม่ซื้อชุดมาให้หลายชุดเลยมาลองดูว่าหลวมไปหรือเปล่าแม่จะได้เย็บให้เข้ารูป"หนิงเหมยจูกวักมือเรียกลูกสาวให้มาลองชุดจากนั้นจึงหยิบชุดผู้ชายออกมาให้ตงซีเฉินแล้วจึงยื่นไปให้เขา
"นี่ของพี่ ไม่รู้ว่าจะใส่ได้หรือเปล่า แต่คงใส่ได้เพราะตอนนี้พี่ผอมมากรอให้ฉันขุนพี่ให้อ้วนกว่านี้ก่อนนะ ฉันค่อยดูตัวใหม่ให้"
ตงซีเฉินไม่คิดว่าหนิงเหมยจูจะซื้อเสื้อผ้ามาให้เขาด้วยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขานั้นกอดเสื้อผ้าที่หนิงเหมยจูให้อย่างหวงแหนและมองการกระทำทุกอย่างของเธอไม่วางตาหนิงเหมยจูยังคงเอารองเท้ามาสวมให้อย่างไม่รังเกียจแม้ว่าตอนอาบน้ำให้เธอเคยจับและขัดเท้าของสามีแล้วแต่ก็ไม่มั่นใจอยู่ดีว่าจะใส่ได้ไหม
"เห็นไหม ใส่ได้จริงๆ ด้วยฉันเก่งเหมือนกันนะเนี่ย" หนิงเหมยจูยิ้มให้กับตัวเองก่อนจะหยิบเอาชุดชั้นในของผู้ชายออกมา ตอนแรกตงซีเฉินไม่มั่นใจว่ามันคืออะไรแต่พอภรรยาเอามาทางกับลำตัวส่วนล่างทำให้ชายหนุ่มหน้าแดง เขาทั้งฉุนทั้งขำมันใช่เื่ไหมที่ต้องซื้อกางเกงในให้เขาแล้วยังมาทาบให้อย่างหน้าไม่อายแบบนี้
"จากที่มองด้วยสายตา ตัวนี้พี่น่าจะใส่ได้ไม่เล็กไปไม่ใหญ่ไป ใส่แล้วคงกระชับ"ตงซีเฉินเบือนหน้าหนีเขารู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าทำไมสายตาเธอดูเป็ประกายชอบกล
"ไม่อายหรือยังไงไปซื้อชุดชั้นในให้ผู้ชายแบบนี้"ตงซีเฉินอดที่จะถามไม่ได้
"อายทำไม พ่อค้าถามก็บอกซื้อให้สามีซื้อให้สามีตัวเองนะไม่ได้ซื้อให้สามีชาวบ้านถึงจะต้องอาย"เธอไม่ได้คุยกับคนขายด้วยซ้ำ แค่จิ้มเข้าจิ้มออกก็ได้มาแล้วส่วนตงซีเฉินนั้นได้แต่ยิ้มมุมปากพริบตาเดียว ก่อนจะปรับสีหน้าให้ปกติ
"พี่ซีเฉินฉันจะขอกลับบ้านเดิมนะ ฉันห่วงแม่กับฮุ่ยหมินั้แ่แต่งงานกับพี่ฉันยังไม่เคยไปเยี่ยมแม่กับน้องเลย" หนิงเหมยจูคิดว่าควรจะบอกความ้าของตัวเองออกไปยังไงก็ร่างนี้ก็แต่งงานกับเขาแล้ว
"ไปวันไหน พี่จะไปด้วยตอนนี้มีเก้าอี้รถเข็นแล้วั้แ่แต่งงานกันมาพี่ยังไม่เคยไปไหว้พ่อตาแม่ยายเลยสักครั้ง"
ตงซีเฉินเลือกที่จะเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองในเมื่อตั้งใจเดินหน้าใช้ชีวิตร่วมกัน จะให้ภรรยาเป็ฝ่ายปรับตัวคนเดียวก็คงไม่ได้หากเขาไม่คิดที่จะปรับเปลี่ยน คำว่าครอบครัวก็คงไม่มี
"ฉันไม่ห้ามนะที่พี่จะไปด้วยแต่ฉันกลัวว่าฉันจะมีเื่กับบ้านนั้นแทน หากพบเจอว่าแม่และน้องเป็อะไรขึ้นมา พี่ ซีเฉินถ้าเกิดว่าสุดท้ายแล้วฉันต้องพาแม่น้องออกมาจากบ้านหลังนั้นพี่จะสะดวกใจไหมหากฉันจะให้ทั้งสองคนมาอยู่ที่นี่ด้วย"ไม่ว่ายังไงเธออยากจะถามความคิดเห็นจากเขาก่อนหากว่าเขาไม่ยินยอมเธอจะได้ตัดสินใจบางอย่างและอาจจะหาบ้านเช่าในอำเภอให้แม่และน้องได้อยู่
"ครอบครัวเหมยจูก็เหมือนครอบครัวพี่หากแม่ยายและฮุ่ยหมินไม่รังเกียจที่พี่กลายเป็คนพิการและบ้านเก่าๆหลังนี้พี่ก็ไม่มีปัญหาอะไร"
"พี่ยังไม่ใช่คนพิการ ทำไมชอบพูดจังเลยแต่ก็ขอบคุณมากนะคะที่ยอมให้แม่กับน้องมาอยู่ด้วยกันฉันสัญญาว่าจะทำให้ครอบครัวเราสบายให้ได้"หนิงเหมยจูไม่ชอบเลยทำไมชอบพูดว่าตัวเองเป็คนพิการ ทั้งๆที่ยังไม่เคยไปหาหมอสักครั้ง
"เหมยจู พี่รู้ร่างกายของตัวเองดีแล้วพี่าเ็มาหลายเดือนแล้ว พี่แทบจะไม่มีความรู้สึกอะไรเลยที่ขาหากไม่พิการแล้วจะให้เรียกว่าอะไรพี่ต้องขอบคุณเรานะที่ไม่รังเกียจและไม่จากไปไหนทั้งๆ ที่มีโอกาสพี่อาจจะช่วยเราหาเงินไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน แต่พี่จะไม่ทำตัวเป็ภาระของเราแน่นอนแม้ว่าพี่จะเดินไม่ได้ตลอดชีวิตพี่ก็ไม่อายขอเพียงแค่มีเราและลูกพี่ก็พอใจแล้ว"ในเมื่อภรรยาคนนี้ของเขาไม่อายที่จะมีสามีพิการเขาจะอายทำไมพิการแล้วยังไงในเมื่อเขายังมีคนให้กำลังใจตั้งสองคน
"อืม แต่ไม่ว่ายังไงพี่ก็ต้องไปหาหมอนะนะคะให้หมอตรวจดูสักครั้ง ถึงแม้ว่าพี่จะเดินไม่ได้แต่ร่างกายพี่ต้องแข็งแรงพี่ต้องอยู่เป็กำลังใจให้ฉันกับลูกต่อไปเราจะสู้ไปด้วยกันตกลงไหม"
"ครับ เราจะสู้ไปด้วยกันเพื่อครอบครัวของเรา"ตงซีเฉินอดใจไม่ไหวจึงยื่นมือไปลูบหัวภรรยาด้วยความเอ็นดู
"พ่อ แม่ หยุดจีบกันก่อนหนูใส่ชุดแล้วสวยไหม" ตงลู่จิงหรือเสี่ยวลู่วิ่งเข้ามาก่อนจะบอกให้สนใจเธอก่อน
"หืม แก่แดดใหญ่แล้วนะเสี่ยวลู่รู้ได้ยังไงว่าพ่อแม่จีบกัน ทะเล้นใหญ่แล้วนะเรา" ตงซีเฉินมีอาการอายนิดหน่อยเขาดึงมือกลับแทบไม่ทันเมื่อเจอลูกสาวตัวน้อยล้อเลียนเสี่ยวลู่ไม่ตอบแต่หมุนตัวไปรอบๆ ให้พ่อกับแม่ดูว่าเธอใส่ชุดใหม่แล้วสวยหรือเปล่า
"มานี่เลยตัวแสบแม่สวยขนาดนี้แล้วลูกสาวของแม่จะไม่สวยได้ยังไง"หนิงเหมยจูเองก็เขินอายเล็กน้อยที่ลูกสาวตัวแสบเอ่ยล้อเธอและสามีก่อนจะคว้าตัวมาจี้เอวเพื่อกลบความอายของตัวเองจากที่บ้านไม่เคยจะมีเสียงหัวเราะและความสุขมานานวันนี้ทั้งบ้านจึงมีแต่งเสียงหัวเราะและอบอุ่นไปด้วยกลิ่นอายของครอบครัว
********************
1K
