สายน้ำเคลื่อนตัวเป็ริ้วคลื่นอ่อนเมื่อหัวเรือแหวกผ่าน
ผิวน้ำที่เคยสงบกลับไหวระริกดังหัวใจของหยางเสี่ยวชิงเธอนั่งนิ่งอยู่กลางลำเรือ ปลายนิ้วซีดขาวกำแน่นจนข้อขึ้นสีความเย็นของลมที่อยู่เหนือผืนน้ำไม่อาจเทียบความหนาวที่แทรกซึมอยู่ในอก
“พี่ใหญ่…พี่จะพาฉันไปไหนกันแน่”
เสียงถามแ่เบาหากแต่แฝงด้วยความระแวงที่ไม่อาจปกปิด
หยางเสี่ยวชุ่ยซึ่งนั่งอยู่ปลายเรือไม่ได้หันกลับมาเพียงขยับไม้พายอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มบางคลี่อยู่บนใบหน้าขาว
“ก็พายเรือเล่นยังไงล่ะพี่น้องนานๆ ได้พบกัน ฉันก็แค่อยากพาแธอมาชมทิวทัศน์บ้าง”
คำตอบฟังดูอ่อนโยนทว่ากลับทำให้หยางเสี่ยวชิงยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ เธอมองไปรอบด้านฝั่งที่เคยเห็นใกล้ตาเริ่มเลือนหาย เหลือเพียงผืนน้ำกว้างใหญ่และเงาไม้ไหวเอน
“พี่…พวกเราต่างว่ายน้ำไม่เป็ทำไมถึงคิดมาพายเรือกันอีกอย่างพี่พายออกมาไกลเกินไปแล้ว รีบกลับเถอะ”
ไม้พายหยุดชะงักชั่วครู่ก่อนจะถูกยกขึ้นอีกครั้งอย่างเฉยชา หยางเสี่ยวชุ่ยหันกลับมาดวงตาคู่สวยกลับเย็นเยียบดุจน้ำค้างยามรุ่งสาง
“เสี่ยวชิง…เธอกลัวเหรอ”เสียงนั้นฟังดูเย็นเยียบ
“อย่าขลาดนักเลยชีวิตหลังแต่งกับลั่วเยี่ยกั่วคงสุขสบายนักสินะบางทีหากไม่มีเธออยู่บนโลกใบนี้แล้วและฉันเองก็เลิกรากับจ้าวจินเิวันนั้นฉันกับลั่วเยี่ยกั่วอาจจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันก็ได้”
หัวใจของหยางเสี่ยวชิงกระตุกวูบเธอเงยหน้ามองพี่สาว ความไม่สบายใจแปรเปลี่ยนเป็ลางร้ายที่คืบคลาน
“พี่หมายความว่ายังไง”
รอยยิ้มเย็นเฉียบผุดขึ้นบนริมฝีปากแววตาของหยางเสี่ยวชุ่ยในตอนนี้เต็มไปด้วยความริษยา
“ฉันก็หมายความว่า…หากไม่มีแกสักคนภรรยาของลั่วเยี่ยกั่วก็จะต้องเป็ฉัน ชีวิตสุขสบายของแกก็จะเป็ของฉันด้วย”
ลมเหนือผืนน้ำพลันเย็นจัดร่างกายของหยางเสี่ยวชิงพลันสั่นไหว
“เพราะฉะนั้น…แกก็ไปตายซะเถอะ!”
แรงผลักรุนแรงปะทะร่างหยางเสี่ยวชิงเบิกตากว้างโดยไม่ทันตั้งตัว ไม้พายหลุดมือทั้งสองร่างต่างยื้อยุดกันอยู่กลางลำเรือ เสียงน้ำกระเซ็นดังก้องในหูความหวาดกลัวแผ่ซ่านเมื่อขอบเรือเอียงวูบ
เพียงชั่วพริบตาทุกสิ่งพลันกลับหัวกลับหาง
ร่างทั้งสองร่วงลงสู่ผืนน้ำเย็นเยียบหยางเสี่ยวชิงพยายามตะเกียกตะกาย หากแต่แขนขาหนักอึ้ง น้ำไหลทะลักเข้าสู่ปอดเสียงะโเลือนหาย เหลือเพียงความมืดที่ค่อยๆ กลืนกินสติ
ในเสี้ยววินาทีแห่งความสิ้นหวังดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของพี่สาวที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่ต่างกัน
ร่างเล็กของทั้งสองดิ่งลึกลงสู่ห้วงแม่น้ำอันกว้างใหญ่ก่อนที่ทุกสิ่งจะดับวูบลง
แต่แล้วทันใดนั้นลมหายใจเฮือกหนึ่งพลันดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เฮือก!ราวกับได้ต่อลมหายใจอีกครั้งหยางเสี่ยวชิงลืมตาเบิกโพลงขึ้นก่อนจะเห็นภาพเพดานไม้เก่าที่คุ้นตาปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลิ่นความชื้นจางๆ ลอยแทรกอยู่ในอากาศ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะราวกับไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เห็น
“นี่มัน…”เสียงพึมพำแ่เบา เธอยกมือขึ้นแตะอก หัวใจยังคงเต้นแรง ร่างกายยังคงอบอุ่น
“นี่ฉันยังไม่ตายหรอกเหรอ…ไม่ใช่ว่าฉันจมน้ำตายไปแล้วหรอกเหรอ”
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติเสียงประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดดังปังพร้อมกับเสียงเข้มของผู้เป็แม่
“เสี่ยวชิง!แกจะนอนเป็หมูอยู่อีกนานไหมรีบตื่นแต่งตัวเเร็วเข้า แม่สื่อมาถึงแล้ว!อย่าช้านะไม่งั้นแกถูกเฆี่ยนหลังลายแน่”ผู้เป็แม่ตวาดเสียงดังก่อนจะเดินออกไป
หยางเสี่ยวชิงผุดลุกขึ้นนั่งทันทีดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ
“เป็ไปไม่ได้…ทำไมฉันถึงกลับมาอยู่ในวันที่แม่สื่อมาสู่ขอล่ะหรือว่า ฉันย้อนเวลากลับมาอย่างนั้นเหรอ” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือดวงตาสั่นไหวระหว่างความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ
เธอรีบผุดลุกลงจากเตียงก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องรับแขก
หยางเสี่ยวชุ่ยที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วเธอค่อยๆเดินอ้อมมานั่งข้างๆผู้เป็พี่สาว
แม่สื่อของทั้งสองบ้านต่างยิ้มให้กับทั้งสองอย่างใจดี
“เอาล่ะในเมื่อมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วแม่หยางแล้วเธอจะให้ลูกสาวทั้งสองคนของเธอแต่งกับลูกชายบ้านไหนกันล่ะเลือกไว้ในใจหรือยัง” แม่สื่อผู้หนึ่งถามขึ้น
เธอยิ้มกว้างก่อนจะหันไปมองหน้าหยางเสี่ยวชุ่ยบุตรสาวคนโตด้วยความรักและเอ็นดู
“ฉันจะให้หยางเสี่ยวชุ่ยแต่ง...”
ยังพูดไม่ทันพูดจบหยางเสี่ยวชุ่ยก็รีบพูดแทรกขึ้น
“ฉันจะแต่งงานกับลั่วเยี่ยกั่วค่ะ”
ผู้เป็แม่เบิกตากว้างด้วยความใเพราะไม่คิดว่าบุตรสาวจะเลือกผู้ชายไม่ได้เื่มาเป็สามี
หยางเสี่ยวชิงหันไปมองหน้าของพี่สาวแต่ทว่ารอยยิ้มเย็นเยียบของหยางเสี่ยวชุ่ยที่ส่งมาให้กับเธอทำให้เธอเข้าใจแล้วว่าไม่ใช่แค่เธอที่ได้ย้อนเวลากลับมาหากแต่พี่สาวของเธอก็ได้ย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกัน
“เสี่ยวชุ่ยไม่ได้นะลูกต้องแต่งเข้าตระกูลจ้าว ส่วนตระกูลลั่วให้เสี่ยวชิงมันโน่น” ผู้เป็แม่รีบออกปากห้าม
หยางเสี่ยวชิงคุกเข่าลงต่อหน้าของผู้เป็แม่
“แม่คะหนูรักลั่วเยี่ยกั่วให้หนูแต่งงานกับเขาเถอะนะคะแม่ นะคะแม่”
ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างพากันประหลาดใจเป็อย่างมากครั้นเมื่อเห็นว่าหยางเสี่ยวชุ่ยยืนกรานที่จะแต่งงานกับลั่วเยี่ยกั่วให้ได้ชายเสเพผู้ที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะชายตาแลแม้แต่เพียงคนเดียวแต่สาวงามอย่างหยางเสี่ยวชุ่ยกับยืนกรานจะแต่งกับเขาซะอย่างนั้น
แม้ว่าผู้เป็แม่จะคัดค้านแต่เพราะรักลูกสาวคนโตมากในที่สุดเธอก็ยอมจำนนให้ลูกสาวแต่งงานกับลั่วเยี่ยกั่วแต่โดยดี
หยางเสี่ยวชุ่ยหันมายิ้มเยาะให้กับหยางเสี่ยวชิงราวกับกำลังเยาะเย้ยที่เธอสามารถแย่งโชคชะตาของน้องสาวมาได้
แต่ทว่าหยางเสี่ยวชิงกับแอบยิ้มเยาะขึ้นในใจเพราะเธอรู้ดีว่าพี่สาวจงใจจะเลือกชะตาชีวิตเดียวกับแธอในชาติก่อน
แต่สิ่งที่พี่สาวไม่เคยรู้…นั่นคือความร่ำรวยและความสุขนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเพราะลั่วเยี่ยกั่วหากแต่เป็เพราะความอดทนและขยันของ“เธอ” ต่างหาก
4K
