“สวัสดีครับหัวหน้าเขามายังครับ” ฟิวถามหัวหน้าของเขาเพราะวันนี้เป็วันที่ฟิวนัดเจอบุคคลที่จะซื้อตัวเขา
“เขารออยู่ในห้องแล้วฟิวเขาไปเถอะ” หัวหน้าบอกให้เขารีบเขาไปเพราะอีกฝ่ายน่าจะมารอนานแล้วแต่ก่อนที่ฟิวจะเดินเข้าไปข้างในห้องฟิวหันมาหาหัวหน้าของเขา
“พี่ครับเอ่อ….คือ…เออ…”
“พี่ว่าฟิวรีบเข้าไปเถอะ” หัวหน้าของเขาไม่รอให้เขาถามแต่รีบบอกให้เขารีบเขาไปเจอบุคคลข้างในห้องฟิวได้แต่เก็บความส่งสัยไว้ในใจแล้วหันกลับไปฟิวสูดอากาศเข้าปอดตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้อง
ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก
ใจที่เต้นไม่เป็จังหวะกับภาพที่เห็นตรงหน้าคนที่จะซื้อเขาคือผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่เขาหวังไว้รูปร่างหน้าตารุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาถ้าเดาไม่ผิดจมูกโด่งหน้าคมหล่อผิวขาวตอนนี้สมองฟิวขาวโพลนไปหมดกับผู้ชายตรงหน้าที่ฟิวตอนนี้ยอมรับได้เต็มปากเลยว่าหล่อมากแต่ทำไมฟิวรู้สึกคุ้นหน้าเขาเหมือนเคยเจอที่ไหน
“คุณคือคนที่จะมาซื้อผมหรอ” ฟิวถามออกมาตรงๆ ไม่คิดที่จะอ้อมค้อมผู้ชายตรงหน้ายิ้มน้อยๆ ให้กับฟิว “มานั่งก่อนสิอยากคุยกับฉันไม่ใช่หรอ” ฟิวเดินมานั่งตรงข้ามกับผู้ชายคนนั้นด้วยขาที่สั้นคำพูดที่เตรียมมาจะต่อรองกับเขาฟิวลืมไปหมด
“ว่าไงอยากคุยอะไรกับฉัน” เขาถามฟิวพร้อมกับจ้องหน้าฟิวไม่กะพริบตาสายตาที่หยาดเยิ่มอย่างกับว่าถ้าเขากินฟิวเข้าไปทั้งตัวได้คงทำไปแล้วฟิวหลบสายตาเขาเพราะเริ่มกลัว
“เอ่อ…คือ…ทะ..ทำไมอยากซื้อตัวผม” หลังจากพูดจบฟิวก็หลบหน้าผู้ชายคนนั้นทันทีฟิวไม่กล้ามองหน้าเขานานเขาดูหล่อและก็น่ากลัวเกินไปสำหรับฟิว
“ก็ไม่มีอะไรมากแค่ถูกใจอยากได้” ผู้ชายตรงตอบฟิวแบบไม่ต้องคิดเพราะสิ่งที่เขาพูดคือสิ่งที่เขา้าจริงๆ
“แต่ผมไม่ใช่เกย์นะ” ฟิวบอกกับผู้ชายตรงหน้า
“แล้วไงฉันไม่สนใจเื่นั้น”
“แล้วคุณสนอะไร”
“ฉันสนใจตัวเธอแค่นี้ก็พอแล้วสรุปจะยอมไหมฉันรู้นะว่าเธอ้าเงินแม่ไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรอ” ฟิวมองหน้าของผู้ชายตรงหน้าที่กำลังพูดเื่ของเขาประหนึ่งว่ารู้ทุกเื่ว่าชีวิตเขาเป็ไง
“คุณรู้เื่ของผมได้ไง” ฟิวถามเขาด้วยความสงสัยว่าเขาไปรู้เื่ของฟิวมาได้ยังไงผู้ชายตรงหน้ายิ้มมุมปากแล้วตอบ “ฉันรวยจะทำอะไรก็ได้” เป็คำตอบที่ทำให้ฟิวรู้สึกหมั่นไส้เขานิดๆ
“ตกลงว่าไงจะทำไหม” ชายหนุ่มยิงคำถามแบบไม่คิดอ้อมค้อมนั้นก็ทำให้ฟิวลดสายตาลงมาจ้องเท้าตัวเอง…..เขาจะทำอย่างไรดีเขาไม่เคยนอนกับผุ้ชายเขาไม่ใช้เกย์แต่เขา้าเงินใครก็ได้ช่วยบอกเขาที่ว่าเขาต้องทำไงช่วยบอกเขาทีช่วยที
“ทำไมเงียบไปละไม่อยากทำหรอ” เขาพูดพร้อมกับสีหน้าที่ดูท่าจะกดดันฟิวมากกว่าที่จะให้โอกาส
“ผม…เอ่อ…ผมไม่รู้”
“ทำไมละไม่อยากได้เงินหรอ”
“ผมไม่รู้….ผมไม่รู้จริงครับ”
“ฉันให้เวลาเธอคิด 2 ชม.ลองไปคิดดีๆ แล้วเขามาใหม่”
<ชิ 2 ชม. มันจะพออะไรวะนี้มันกดดันกันชัดๆ ฟิวได้แต่พูดในใจไม่กล้าพูดออกมา>
“เป็ไงบ้างตกลงว่าไง” หัวหน้าที่ยื่นรอหน้าห้องถามฟิวโดยไม่ปล่อยให้ฟิวหายใจเลย “สรุปว่าไง” หัวหน้าถามเขาอีกครั้งไม่ใช่ว่าอยากให้ฟิวทำหรอกแต่ที่ถามเพราะเป็ห่วงฟิวมากกว่าหัวหน้าของฟิวคนนี้รู้เื่ของฟิวทุกอย่างรู้ว่าครอบครัวของฟิวเป็ไงและตอนนี้ฟิวกำลังแบกรับภาระที่เพิ่มขึ้นซึ่งหัวหน้าก็รู้ดี
“เขาให้เวลาผมคิด 2 ชม. เขาจะนั่งรอในห้องถ้าคิดได้แล้วให้เข้าไปหาเขา” ฟิวทำหน้าหนักใจมากคิดไม่ออกว่าจะทำไงเวลาแค่ 2 ชม. มันจะพออะไรแบบนี้เหมือนจะบีบบังคับกันมากกว่า
“ห๊ะ..นั้นเขาเรียกให้เวลาหรอวะ…แต่เออชั่งเถอะสรุปคิดว่าจะยังไง”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ” ฟิวตอบหัวหน้าของเขาไปตามตรงเพราะตอนนี้เขาไม่รู้จะทำไงจริงๆ เงินก็อยากได้แต่ต้องแลกกับสิ่งที่เขารักษาไว้มาตลอดทั้งชีวิตมันจะต้องกลายเป็ของผู้ชายคนนี้
ทั้งฟิวและหัวหน้าต่างก็นั่งอยู่หน้าห้องทั้งคู่นั่งเงียบไปเงียบจนได้ยินเสียงถอนหายใจของฟิวที่ดังเป็ระยะกลายเป็หัวหน้าที่ทนไม่ไหวเลยพูดทำลายความเงียบ “ถ้าฟิวไม่อยากทำก็ไม่ต้องฟื้นนะเดียวพี่หางานให้ฟิวทำเพิ่มก็ได้นะ” ฟิวมองหน้าหัวหน้าของเขาที่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเขาเป็ห่วงฟิว “ผมไม่เป็ไรครับแล้วผมก็ตัดสินใจได้แล้วครับ”
หลังจากนั้นฟิวก็ลุกจากเก้าอี้เดินไปเปิดประตู “เดียวก่อนฟิว” ฟิวหันมองหัวหน้าของเขาเพื่อรอฟัง “พี่เชื่อใจเธอเสมอนะ” “ครับ” ฟิวตอบรับหัวหน้าของเขาแล้วหันมาทางประตูมือข้างหนึ่งเอื้อมไปเปิดประตูอย่างช้าๆ
ฟิวสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดแล้วค่อยๆ ถอนหายใจอย่างช้าๆ สองเท้าก้าวมานั่งตรงที่เดิมส่วนผู้ชายในห้องจับมือถือเล่นเกมอยู่
“ว่าไง” ผู้ชายในห้องที่ตอนนี้กำลังเล่นเกมอยู่เขาชายตามองฟิวเล็กน้อย
“ว่าไงตกลงไหมถ้าตกลงคืนนี้จะได้กลับกับฉัน” แต่ฟิวก็ยังเหมือนกำลังหนักใจอะไรบางอย่างผู้ชายตรงหน้าล่ะจากเกมที่เล่นเงยหน้ามาสนใจฟิวแทนเขาจ้องหน้าฟิวอย่างกับ้าคำตอบเดียวนี้
“คือผม….เอ่อ…” ฟิวอึกอักไม่กล้าพูด
“สรุปยังไงอยากได้ไหมเงินอะ”
“ผมกลัว” ฟิวตอบสั้นๆ
“กลัวอะไร” ผู้ชายตรงหน้าเขาถามขึ้นเพราะเริ่มรำคาญเต็มทนแล้วกับอาการของฟิวที่มัวแต่อำอึงไม่ยอมตกลงสักที
“คืมผมไม่เคยมีอะไรกับผู้ชาย” ฟิวตอบผู้ชายตรงหน้าไปตามตรงเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มทำสีหน้าหงุดหงิดฟิวรู้สึกกลัวแต่ก็อยากได้เงินถ้าเขาไม่ลำบากเขาจะไม่มาทำงานบ้าๆ นี้เด็ดขาดบ้าเอ่ยคิดแล้วก็ปวดหัว
“หึ หึ ไม่ต้องกลัวเดียวฉันสอนให้ตกลงเป็ว่านายยอมเป็เด็กของฉันงั้นคืนนี้ก็กลับกับฉันนะ” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินออกจากห้องไปซึ่งฟิวก็ไม่รู้ว่าเขาเดินไปไหนฟิวนั่งทำใจสักพักแล้วเดินออกจากห้องมาเจอหัวหน้าที่ยืนรอเขาหน้าห้องหัวหน้ามองหน้าฟิวที่ตอนนี้กำลังทำหน้าสับสนอยู่แล้วเดินมาตบบ่าฟิวเบาๆ
“พี่เชื่อว่าฟิวทำได้” หัวหน้าเดินมาปลอบเขาแล้วพาเขาไปนั่งพักยื่นทิชชูมาให้เช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามใบหน้าที่ร้านแอร์ค่อนข้างจะเย็นแต่การที่ฟิวได้มานั่งคุยกับผู้ชายคนนั้นในห้องมันทำให้ฟิวรู้สึกเกร็งร้อนวูบวาบในตัวจนทำให้มีเหงื่อซึมออกมา
“หัวหน้าครับคุณฌอนรอฟิวที่รถแล้วครับ” พนักงานอีกคนเดินมาบอกทั้งคู่ฌอนหรอเขาชื่อฌอนหรอทำไมเขาคุ้นกับชื่อนี้จัง
“หัวหน้าครับคุณฌอนเขาเป็ลูกค้าเราหรอครับ”
“ใช่ทำไมหรอ”
“แล้วผมเคยเจอเขาไหมครับ”
“น่าจะเคยนะ”
สิ่งที่หัวหน้าตอบฟิวทำให้ฟิวรู้ได้เลยทันว่าผู้ชายที่ชื่อฌอนเคยเจอเขาแต่มันเป็เพราะอะไรทำไมถึงทำให้ผู้ชายคนนี้ถึงอยากได้ตัวเขาเพราะความถูกใจหรอกับคนที่เคยเจอกันไม่กี่ครั้งเนี้ยนะ
ฟิวเดินมาขึ้นรถของฌอนที่ตอนนี้กำลังสตาร์ทรถรออยู่ฟิวขึ้นไปนั่งข้างหลังแทนที่จะนั่งข้างคนขับซึ่งฌอนก็ไม่ว่าอะไรฌอนขับรถออกจากลานจอดแล้วมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเขาในขณะที่กำลังทำใจเื่ที่จะต้องไปนอนกับผู้ชายแต่ก็นึกถึงแม่ขึ้นมา
“เอ่อ…เดียวครับคุณฌอนผมมีเื่จะขอ” ใช่สิเขามัวแต่นึกถึงเื่ของตัวเองจนลืมแม่ไปจนสนิทถ้าเขาไปกับคุณฌอนทั้งคืนแล้วแม่ละใครจะกลับไปดู
“มีอะไรก็พูดมา”
“คือผมต้องกลับไปดูแม่ผมคงค้างคืนกับคุณไม่ได้”
“เธอหมายถึงเสร็จแล้วก็จะกลับ”
“ครับ”
“ก็ได้ถ้าลุกไหวนะ”
19K
