ตอนที่ 21 – หยาดฝนแรกแห่งฤดู และจดหมายไร้นาม
สายฝนตกลงมาปรอย ๆ ั้แ่เช้าตรู่ ละอองน้ำโปรยปรายเคลือบพื้นดินและใบไม้จนกลายเป็แวววาว หมู่บ้านหยุนหลิงเงียบสงบกว่าทุกวัน ราวกับท้องฟ้าเองก็รู้ว่าผู้คนภายในกำลังครุ่นคิด
หลี่เหวินนั่งอยู่ใต้ชายคาศาลาเล็ก ๆ มองเม็ดฝนที่ตกกระทบพื้นอย่างเหม่อลอย มือของเขาหยิบแผ่นหยกจากกล่องเมื่อวานขึ้นมาพลิกไปมา ลวดลายเมฆหมุนวนสะท้อนแสงสลัวของฟ้าในฤดูฝน
“หากฟ้าไร้แสงจันทร์ มนุษย์จักเป็ผู้ชี้ทาง...”
คำเ่าั้ยังฝังแน่นในใจเขา
ไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าแ่เบาก็ปรากฏจากด้านหลัง เป็หลี่เซวียนในชุดคลุมกันฝนทอจากใยไม้ไผ่
“มีจดหมายแปลก ๆ ปรากฏที่หน้าบ้านเมื่อเช้า” เธอยื่นซองกระดาษหยาบสีน้ำตาล ไม่มีตราประทับหรือชื่อผู้ส่ง
หลี่เหวินเปิดออกอย่างระวัง ข้างในมีเพียงกระดาษหนึ่งแผ่น กับรอยหมึกที่ถูกเขียนอย่างเร่งรีบ
> ‘หากเ้าปรารถนาจะรู้ความจริงเกี่ยวกับสายเืของตน จงมาพบกันใต้สะพานหินริมป่า คืนวันเพ็ญ’
เขาขมวดคิ้ว “ใครกัน...”
หลี่เซวียนพูดเบา ๆ “หรืออาจเป็กับดัก?”
“หรืออาจเป็กุญแจอีกดอกหนึ่งที่เราไม่รู้ว่ามีอยู่” เขาตอบ
...
ในอีกฟากหนึ่งของหมู่บ้าน เด็กชายอาเฟยและผองเพื่อนยังคงฝึกฝนตามตารางที่หลี่เหวินมอบไว้ แม้ฝนจะตกปรอย ๆ เด็ก ๆ ก็ยังไม่ละความพยายาม
“อาเฟย ระวัง! เ้าจะเตะใส่หัวข้าอีกแล้วนะ!” เสียงก่นด่าจากเพื่อนร่วมฝึก แต่เ้าตัวหัวเราะเสียงดังเหมือนไม่สนใจ
ไป่จง ช่างตีเหล็กของหมู่บ้าน ยืนมองอยู่ไกล ๆ พูดกับภรรยาว่า “เด็ก ๆ พวกนี้กำลังเปลี่ยนไป พวกเขามีเป้าหมายมากขึ้น”
ภรรยาพยักหน้า “ใช่...และข้าคิดว่า หลี่เหวินคือคนที่นำทางพวกเขา”
...
ค่ำคืนวันเพ็ญมาเยือนเร็วกว่าที่คิด หลี่เหวินเดินลัดเลาะออกจากบ้านในชุดเรียบง่าย แต่ติดกระบี่สั้นไว้ข้างเอว
ใต้สะพานหินริมป่า เงาร่างหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว เป็ชายชราในชุดผ้าหยาบฟาง ข้างตัวเขามีกระบี่สนิมเกาะเต็มใบ
“ข้ามาแล้ว” หลี่เหวินกล่าว
ชายชรายิ้มบาง ๆ “เด็กน้อย...เ้าโตขึ้นจริง ๆ ด้วยท่วงท่าของพ่อเ้า”
“ท่านเป็ใคร?”
“ข้าเป็อดีตศิษย์พี่ของ ‘เงาเหมันต์’...” เขาเอ่ยชื่อเดิมของหลี่หยางอย่างไม่ลังเล “และข้าก็เป็คนที่ช่วยเขาหลบหนีจากหอชะตา”
“หอชะตา?” หลี่เหวินไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
ชายชราพยักหน้า “หอที่รวมผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน ผู้ลิขิตชีวิตมนุษย์ไว้บนผืนผ้าไหม พ่อเ้า...เป็คนที่ถูกลิขิตว่าจะล้างแผ่นดิน”
“นั่นมัน...”
“ข้าไม่รู้ว่าคำลิขิตนั้นเป็ของจริงหรือไม่ แต่เพราะมัน พ่อเ้า...แม่เ้า...จึงต้องหนี ต้องซ่อน ต้องใช้ชีวิตอย่างที่เป็มา”
ชายชราเดินเข้าไปใกล้ยื่นกระบี่เก่าคร่ำให้ “นี่คือกระบี่ของเขา — ‘หลานเยี่ย’ กระบี่ซึ่งฟันผ่านทั้งความหวังและความเ็ป”
“จงรับมันไว้...และเดินต่อในหนทางของเ้า ไม่ใช่ในหนทางที่ถูกเขียน”
หลี่เหวินยื่นมือรับกระบี่ ความหนักและเย็นของมันราวกับรวบรวมอดีตของครอบครัวไว้ทั้งหมด
ในดวงตาของเด็กหนุ่ม ไม่มีความลังเลอีกต่อไป มีเพียงความเข้าใจ และการยอมรับในชะตาที่ต้องเผชิญ
1K
