ตะวันรุ่งสางยามเช้า แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องเป็สัญญาณบ่งบอกว่า ถึงเวลาที่ชูหลานจะต้องออกเดินทางแล้ว หลิวอี้ได้เตรียมคนและเสบียงที่พอสำหรับการเดินทางไกลของชูหลานเอาไว้ให้แล้ว
"ข้าฝากเ้าด้วยนะชูหลาน ฆ่ามันให้ตายและเอาหัวมันกลับมาสังเวริญญาเมียข้าด้วย ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเ้านะ"
"ท่านไม่ต้องห่วง..ข้าจะนำหัวของจอมโจรม่านดำมาให้ท่านให้ได้ขอรับ นี่ก็สายมากแล้วข้าขอออกเดินทางนะขอรับ"
"อืม..เ้าไปเถิด ระวังตัวด้วย ข้าจะรอเ้ากลับมาพร้อมกับข่าวดี" ชูหลานพยักหน้ารับคำสั่งของหลิวอี้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าต่างห้องของหญิงอันเป็ที่รัก และในตอนนั้นเขาก็เห็นเสี่ยวลู่ยืนมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่เป็กังวล เขายิ้มตอบรับนางพร้อมกับโค้งหัวลงเพื่อเเสดงความเคารพต่อหน้าหลิวอี้ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป เสี่ยวลู่น้ำตาไหลนองทันทีที่ชูหลานก้าวออกจากบ้านไป นางก็ทรุดตัวล้มลงกับพื้นและร้องไห้คร่ำครวญราวกับว่านางจะไม่ได้เจอกับชูหลานอีก เพราะนางไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าชูหลานจะเอาชนะจอมโจรม่านดำได้อย่างไร เสียงสะอึกสะอื้นของนางดังเล็ดลอดออกมาจน อาผิงสาวใช้ของนางได้ยินเข้า อาผิงรีบเปิดประตูเข้ามา เพราะกลัวว่านายของตนจะเกิดอันตรายอีก
"คุณหนู เป็อะไรไปหรือเ้าคะ..มีใครทำอะไรคุณหนูอีกงั้นหรือเ้าคะ?"
"เขาไปแล้วอาผิง เขาไปแล้ว!!ฮือฮือ"
"ไปแล้ว ผู้ใดไปแล้วหรือเ้าคะ คุณหนูหมายถึงใครหรือเ้าคะ"
"ชูหลาน ท่านพี่ชูหลานได้จากข้าไปแล้ว ฮือฮือ!!ข้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีท่านชูหลานนะอาผิง"
"นี่คุณหนูอย่าบอกนะเ้าคะว่า คุณหนูแอบมีใจให้ชูหลานไปแล้ว" เสี่ยวลู่ไม่ตอบอะไร นางเดินกลับไปนั่งร้องไห้อยู่ที่เตียงเช่นเดิม สายตาของนางเอาแต่มอง ขบวนการเดินทางของชูหลานผ่านทางหน้าต่างห้องเท่านั้น เพราะนางไม่อาจขัดขวางการตัดสินใจของหลิวอี้ได้ ด้วยความที่อาผิงเป็คนปากไวใจเร็ว นางจึงได้นำเื่นี้ไปเล่าให้หลิวอี้ฟัง
"เ้าว่ายังไงนะอาผิง..เสี่ยวลู่ ลูกสาวของข้า นางมีใจให้กับชูหลานอยู่งั้นหรือ เ้ารู้ได้เยี่ยงไร?"
"เมื่อครู่ ข้ากำลังทำความสะอาดบนบ้านอยู่และข้าได้ยินเสียงคุณหนูร้องไห้คร่ำครวญอย่างหนัก ข้าก็คิดว่าคุณหนูจะเกิดอันตรายขึ้น ข้าจึงรีบเปิดประตูเข้าไปดูเ้าค่ะ ข้าเห็นคุณหนูนั่งร้องไห้โอดครวญและมองท่านชูหลานผ่านทางหน้าต่างห้องเ้าค่ะ"
"แล้วมันยังไง แค่ร้องไห้..จะเป็การบ่งบอกได้อย่างไรว่า ลูกข้ากำลังมีใจให้ชูหลานอยู่"
"เป็ไปได้สิเ้าคะ ก็ในเมื่อคุณหนูบอกกับข้าอีกว่า ท่านชูหลานไปแล้ว ท่านชูหลานไปจากข้าแล้ว ข้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีท่านชูหลาน แบบนี้เ้าค่ะ"
"ั้แ่เมื่อไหร่กัน ข้าไม่เห็นรู้เื่นี้มาก่อนเลย อาผิงเ้าจงไปตามเสี่ยวลู่มาพบข้าที"
"เ้าค่ะนายท่าน!" อาผิงรับคำของหลิวอี้ นางเดินตรงไปยังห้องของเสี่ยวลู่ทัน นางเคาะประตูสองคนั้งก่อนจะเปิดเข้าไป และนางก็พบว่าเสี่ยวลู่ยังนั่งร้องไห้อยู่ริมหน้าต่างอยู่เหมือนเดิมและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องเลย
"คุณหนูเ้าคะ นายท่านหลิวอี้ ให้ข้ามาตามคุณหนูไปพบเ้าค่ะ" เสี่ยวลู่รีบปาดน้ำตาแล้วมองหน้าอาผิงด้วยความแปลกใจ เพราะหลิวอี้ไม่ได้เรียกนางไปพบนานมากแล้ว
"มีเื่อะไรกัน เหตุใดท่านพ่อต้องเรียกข้าไปพบเวลานี้ด้วย"
"เอ่อ..คือว่า..เอ่อ..คือ.."
"เ้ามีอะไรก็รีบบอกข้ามาเถอะอาผิง ชักช้าอยู่นั่นแหละ ท่านพ่อเรียกข้าไปพบด้วยเหตุใดกัน"
"อภัยให้ข้าด้วยเ้าค่ะคุณหนู ถ้าได้หลุดปากพูดถึงเื่ท่านชูหลานกับคุณหนูให้นายท่านหลิวอี้ฟังเ้าค่ะ"
"เื่ของข้ากับท่านชูหลานงั้นรึ เื่อะไรกัน?"
"ก็เื่ที่คุณหนูร้องไห้คร่ำครวญ เมื่อครู่นี้ยังไงเ้าคะ คุณหนูกำลังมีใจให้กับท่านชูหลานอยู่ ใช่หรือไม่เ้าคะ"
"อาผิง นี่เ้าเป็บ่าวหรือเ้าเป็นายข้ากันแน่ ขืนเ้ายังปากสว่างไม่หยุดแบบนี้ ข้าจะไล่เ้าเข้าไปอยู่ในครัวและไม่ต้องออกมาข้างนอกอีก!!"
"ขออภัยด้วยเ้าค่ะคุณหนู ข้าผิดไปแล้วข้าสัญญาว่าต่อไปข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีกเ้าค่ะ ให้อภัยข้าเถิดนะเ้าคะ"
"ป่านนี้ท่านพ่อคงจะเข้าใจผิด ข้ากับท่านชูหลานไปไกลแล้ว ข้าจะไปพบท่านพ่อส่วนเ้าจะไปไหนก็ไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเ้าอีก"
"คุณหนู ข้าผิดไปแล้ว อภัยให้ข้าเถิดนะเ้าคะ" เสี่ยวลู่ไม่สนใจในคำพูดของอาผิง นางเดินออกไปจากห้องโดยไม่สนใจอาผิงที่พยายามก้มหน้าลงพื้นเพื่อขอให้นางเห็นใจเลย เสี่ยงลู่รีบเดินไปหาหลิวอี้เพื่ออธิบายเื่ราวต่างๆให้หลิวอี้เข้าใจ
"ท่านพ่อ..เื่ทั้งหมดค่าอธิบายได้นะเ้าคะ..ทั้งหมดนั้นข้า…"
"ใจเย็นๆก่อนเถอะเสี่ยวลู่ นั่งก่อนสิพ่อไม่ได้นั่งคุยกับเ้าแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว"
"ท่านพ่อ แต่ลูกกับท่านชูหลานไม่….."
"พ่อเข้าใจ หญิงชายชอบพอกันเป็เื่ปกติ ไม่มีใครสามารถขวางกั้นความรักอันบริสุทธิ์ได้ พ่อเห็นว่าอย่างไรแล้ว เ้าก็ไม่สามารถถวายตัวเป็พระสนมได้อีก พ่อจึงคิดว่าการที่เ้าและชูหลานชอบพอกันมันเป็เื่ที่ดี เพราะหลังจากที่ชูหลานกลับมา พ่อก็ตั้งใจว่าจะยกเ้าให้กับชูหลานอยู่แล้ว"
"นี่ท่านพ่อไม่ได้หลอกข้าหรือเ้าคะ"
"พ่อเคยทำให้เ้าผิดหวังเสียใจมาตลอดชีวิต จนกระทั่งตอนนี้แม่ของเ้าก็ได้มาจากพ่อไปแล้ว พ่อจึงคิดว่าพ่อไม่ควรมาทำให้เ้าต้องเสียใจไปอีกคน เ้ามีใจให้ชูหลานจริงหรือไม่?"
"ท่านพ่อ...คือ..ข้า…''
"เ้าวางใจเถิด พ่อจะไม่ขัดขวางความรักของเ้ากับชูหลานแน่นอน หากเ้าบอกกับพ่อตรงๆว่า เ้ามีใจให้กับชูหลานแล้ว"
"เ้าค่ะ...ข้ามีใจให้ท่านชูหลานเ้าค่ะ"
"ถ้าเช่นนั้นก็เป็การดี เพราะทันทีที่ชูหลานกลับมาพ่อจะจัดงานแต่งงานให้เ้าทั้งสองคนทันที พ่อเชื่อว่าชูหลานจะเป็คนดูแลเ้าได้ดีไม่ด้อยไปกว่าพ่อเป็แน่"
"ข้าขอบคุณท่านพ่อมาก ที่ท่านพ่อเห็นแก่ความรักของข้าและไม่บังคับข้าอีก ข้าสัญญาว่าต่อจากนี้ไปข้าจะทำตามที่ท่านบอกทุกประการเ้าค่ะท่านพ่อ" หลิวอี้ดึงเสี่ยวลู่เข้ามากอดอย่างสบายใจ เพราะต่อจากนี้ไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังจะฝากชีวิตลูกสาว ไว้กับคนที่เขาไว้ใจได้ ซึ่งหลิวอี้ไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดนั้น กำลังทำให้เขาต้องจำทนและยอมยกเสี่ยวลู่ให้เขาอย่างไม่มีทางเลือกอื่นนั่นเอง ชูหลานจะตามจับตัวของจอมโจรม่านดำมาให้หลิวอี้และได้แต่งงานกับเสี่ยวลู่หรือไม่ ติดตามได้ในตอนต่อไปนะคะ
2K
