บริษัททรานสปอร์ต "วันนี้การประชุมวันนี้หวังว่าจะทำตามเป้าหมายที่ได้วางไว้ พวกคุณสามารถทำมันได้ดีกว่านี้ หวังว่าประชุม ครั้งถัดไปฉันจะไม่ต้องมานั่งพูดอีกครั้ง" สายตาของผู้อยู่ในห้องประชุมมีแสดงให้หญิงสาวรู้สึกได้ว่าบางคนไม่พอใจกับสิ่งที่เธอได้กล่าวออกไป บางคนก้มหน้ารู้สึกผิด บางคนเงียบสนิทเพื่อยอมรับฟังของหญิงสาว "คุณแพมครับผมคิดว่าพวกเราก็พยายามกันมาตลอด เราเหนื่อยกันมาตลอด เราไม่สามารถคาดการณ์ฐานลูกค้าได้หรอกครับ!" เสียงชายวัยกลางคนเอ๋ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ความผิดพลากของพวกคุณคืออะไรรู้ไหม คือการไม่มีการเสนอแนวทาง ิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิใหม่ ฉันต้องการการนำเสนอที่เรียกฐานลูกค้ามาได้ ฉันไม่ได้หวังกำไรมากมายฉันต้องการแต่ความเท่าเทียมให้ลูกค้า เพื่อให้ลูกค้ารู้สึกว่ามันดีและราคาย่อมเยา อย่าต้องให้ฉันต้องพูดทุกอย่าง"หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าค่อนข้างเสียอารมณ์ 

              สวัสดีฉันชื่อแพทฉันสืบทอดบริษัทจากพ่อเพราะเห็นว่าฉันเหมาะสมแล้ว ฉันก็อายุ 25ปีแล้วไม่แปลกที่พ่อจะอยากให้มาเรียนรู้ชีวิตในบริษัท แต่เท่าที่สังเกตมา บริษัทพ่อฉันมีคนที่หวังผลประโยชน์เยอะมาก ถึงจะอายุเยอะกว่าฉันก็ไม่กลัว แต่ที่ฉันต้องยอมมาทำงานที่นี่จริงๆเพราะพ่อฉันต้องการให้แต่งงาน แต่ฉันยื่นข้อเสนอจะมาดูแลบริษัทแทนพ่อเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันดูแลตัวเองได้ •.•~

        หลังจากที่จบการประชุมเสร็จสิ้นหญิงสาวก็็กำลังจะเดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อนแต่ทางกลับบ้านนั่นวันนี้กลับยังไม่ยอมเปิดไฟทางถนนทั้งหมดบริเวณนั้นมืดสนิททำให้หญิงสาวต้องค่อยๆขับรถอย่างระมัดระวัง แต่ขณะเดียวกันเธอเหมือนเห็นเหมือนมีอะไรบินอยู่ข้างนอกรถของเธอเป็นเงาสีดำแต่เธอก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไรมาก

         "เอ๊ะ...ทำไมวันนี้ถนนโล่งและมืดแบบนะไฟดับหรอทำไมมันมืดแปลก?หญิงสาวพรางพูดขึ้นด้วยสีหน้าสงสัยภายในเธอขับไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ แต่จู่ๆก็มีผู้ชายใส่ชุดสีดำโผล่กระโดดตัดหน้ารถของเธออย่างกะทันหันทำให้เธอชนอย่างจังหญิงสาวต้องเบรครถกระทันหันและสีหน้าของเธอดูตกใจและค่อนข้างกลัวอย่างมากภาพที่เธอเห็นตรงหน้าเธอผู้ชายนอนหมดสติอยู่หน้ารถเธอที่มีแสงไฟจากรถส่องอยู่ หญิงสาวค่อยๆเรียกสติกลับมาแล้วลงจากรถร่างกายของเธอรู้สัมผัสอากาศที่หนาวเย็นจู่ๆมือกับขาของเธอก็ไม่ให้ความร่วมมือเพราะมันสั่นจากความกลัว

             "คะ...คุณคะเป็นอะไรมากหรือเปล่าค่ะ คุณ!!ตื่นสิ "หญิงสาวรวบรวมความกล้าใช้มือสัมผัสหนุ่มตรงหน้าเพื่อสกัดเรียกชายหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งอย่สงไวพร้อมมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาเจ้าเลห์ 

        "เจ้ากล้าใช้พวกเหล็กขยะแบบนี้ทำร้ายข้าหรือ?"ชายหนุ่มเอ๋ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาทำให้หญิงสาวก้มหน้าและรู้สึกกลัว

          "ฉันไม่ได้ตั้งใจฉันมองถนนไม่ค่อยเห็นฉันจะพาไปโรงพยาบาลนะฉันจะจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดให้ไม่ต้องห่วงนะ"หญิงสาวกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวและสีหน้ากันวลอย่างมาก 

           "ข้าไม่ต้องการอะไรมากขอแค่เจ้ารับปากว่าจะทำเพื่อข้าจริงๆ "ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำแสดงรอยยิ้มเจ้าเลห์ออกมา

            "คุณต้องการอะไรจากฉันเงินหรอจะเอาเท่าไหร่!!ฉันให้ห้าแสนแล้วรีบไปสะ!!!"หญิงสาวพูดขึ้น

             "เจ้าสัญญากับข้าสิว่าจะทำให้ข้าไม่งั้นเจ้าจะต้องพบจุดจบ!!"ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมลุกขึ้นยืนมองหญิงสาวดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำหญิงสาวที่เห็นแบบนั้นยิ่งกลัวมากขึ้นกว่าเดิมรีบตอบรับคำขอของชายไปอย่างไม่คิด 

            "ได้!!คุณต้องการอะไร!!!"แพมที่เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่โอเคก็ตะโกนถามออกไปอย่างไม่รีรออะไร    

              "ข้าต้องการชีวิตของเจ้า ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า"

               "คุณจะฆ่าฉันหรอ!ฉันยังสาวยังสวยโปรดให้โอกาสฉันได้ใช้ให้คุ้มค่าก่อนสิฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยมีเรื่องที่ต้องทำรับผิดชอบอีกเยอะขอร้องละปล่อยฉันไปเถอะนะ!!!"หญิงสาวก้มหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน้ำใสๆเริ่มไหลออกมา 

           "เห้อ...ฮ่า ฮ่า ยิ่งเจ้ากลัวข้ายิ่งชอบ ไปซะรีบเอาใช้เหล็กขยะพวกนี้ออกไปแล้วจงจำไว้ ชีวิตเจ้าคือของข้า ฮ่า ฮ่า"ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างน่าเกรงขามจนทำให้หญิงสาวสั่นไปทั้งตัวเธอเริ่มมองใบหน้าของชายหนุ่มที่มีแสงของรถสะท้อนออกมาให้เห็นถึงความหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยน่ากลัว 

             "เจ้ารีบไสหัวออกไปดีๆ หรือจะให้ข้าฆ่าเจ้าซะตอนนี้น่าสมเพชมนุษย์ยิ่งหนักขี้กลัวและดูสกปรกสิ้นดี!!!"ชายหนุ่มที่เห็นคาบน้ำตาและน้ำมูกที่ไหลออกมาทำให้เขารู้สึกไม่ชอบอย่ามาก 

               แพมที่เริ่มเรียกสติตัวเองกลับมาวิ่งกลับขึ้นไปบนรถแต่พอหันไปมองกลับไม่พบชายหนุ่มแล้วเธอจึงล็อคประตูทั้งสี่ประตูไฟทางที่ดับและมืดสนิทกลับมาสว่างอีกครั้งทำให้เธอมองเห็นถนนและรถคันอื่นๆกำลังขับไป ทำให้เธอรู้สึกช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างมาก