ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

หลังจากวิ่งเข้าไปในป่าทึบได้ราวสิบไมล์ ถังฮวนรู้สึกอ่อนล้าเหลือกำลัง หลังจากปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่สูงสิบเมตรอย่างยากลำบาก เขาก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีกต่อไป จึงนอนพักอยู่บนกิ่งไม้สองกิ่งที่ยื่นซ้อนกันออกมา ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าใด ถังฮวนรู้สึกถึงของเหลวเย็น ๆ ไหลเข้าไปในปาก มันไหลลงลำคออย่างรวดเร็ว เมื่อมันเข้าไปสู่ท้อง ความเย็นแพร่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว ไล่ไปยังแขนขา กระดูก อวัยวะภายใน แผ่ซ่านไปทั่วร่าง"ฝนตกเหรอ?" ในใจของถังฮวนเห็นภาพขึ้นมาเหมือนภาพสะท้อนอย่างอัตโนมัติ ปากของเขาดดูด "จ๊วบ" โดยไม่รู้ตัวและกระแสของเหลวเย็น ๆ นั่นก็ไหลเข้าปาก ความเย็นกระจายไปทั่วทั้งร่าง ถังฮวนได้ดื่ม 'หยาดทิพย์' เข้าไปรู้สึกได้ว่ารูขุมขนทั่วร่างนั้นปรอดโปร่ง ร่างกายเบาสบายอย่างยิ่ง ความเหนื่อยล้าทั้งมวลหายไปราวปลิดทิ้งร่างกายและอวัยวะภายในปราศจากความเจ็บปวดอย่างรวดเร็ว ชั่วครู่นั้น ถังฮวนรู้สึกราวกับว่าเกิดใหม่ ทั่วทั้งร่างเปี่ยมล้นด้วยพลัง ทุกเซลล์และเส้นประสาทในร่างกำลังเต้นเร่า
ความรู้สึกที่อัศจรรย์นี้ทำให้ถังฮวนลังเลที่จะลืมตา เขากระหายจะดื่มมันอีก “อืมม รู้สึกดีจัง!” ถังฮวนครางอย่างเบาสบาย แต่เวลานั้นเขาพลันตระหนักว่ามันค่อนข้างผิดปรกติตอนนี้เป็นฤดูร้อน จะมีฝนเย็นฉ่ำเยี่ยงนี้ได้อย่างไร และถึงแม้ว่าฝนจะตก ก็ไม่น่าจะตกได้แม่นยำขนาดไหลเข้าปากเขาได้ ถังฮวนรีบลืมตาขึ้นทันที สิ่งแรกที่เห็นในคือศีรษะเล็กๆ สีน้ำเงินที่งดงาม มันคืออสูรสีน้ำเงินตัวนั้น ปากของเขาและหน้าของมันอยู่ห่างกันไม่ถึงสองนิ้ว ลิ้นสีแดงอ่อนนุ่มกำลังเลียเขาปากที่อ้าออกเล็กน้อยมีของเหลวสีทองหยดหนึ่งที่ปลายลิ้น “เจ้าตัวเล็ก เป็นเจ้ารึ!” ถังฮวนโพล่งออกมาอย่างแปลกใจ ลูบหัวเจ้าตัวเล็กเล็กน้อย ก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้างไม่อาจปิดบังไว้ได้เขาคิดว่าตั้งแต่ที่จากเจ้าตัวเล็กจากไปตอนนั้น คงจะไม่ได้พบมันอีก นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอกันอีกครั้ง และ.... เดี๋ยวนะ ตอนนี้มันกำลังทำอะไรน่ะ? “ชิบหายละ...เจ้ากำลังป้อนน้ำลายให้ข้ารึ”ในที่ถังฮวนก็รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ เขารู้สึกพะอืดพะอมยิ่งนัก อดไม่ได้ที่จะโพล่งคำสบถในอดีตชาติออกไปเมื่อครู่นี้สิ่งที่เขาเพิ่งดื่มเข้าไปเมื่อสักครู่ ย่อมไม่ใช่ฝนแน่นอนแล้ว...
ถ้ามันไม่ใช่ฝน สิ่งเดียวที่เป็นไปได้คือน้ำลาย ตอนนี้ลิ้นของเจ้าตัวเล็กแทบจะโดนปากของเขาอยู่แล้ว “ไม่นะ! ม่ายย!” อสูรสีน้ำเงินโบกกรงเล็บทั้งสองอย่างรวดเร็วไปทางถังฮวน ดวงตาใหญ่โตของมันเต็มไปด้วยความโกรธเคืองมนุษย์อย่างเขาสุดขีดตัวมันเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์ “เจ้าหมายถึง มันไม่ใช่น้ำลายรึ?”เจ้าตัวเล็ก มันต้องใช้เวลาชั่วครู่เพื่อทำท่าทางให้ถังฮวนเข้าใจความหมายของมัน “อิ๋ง! (ถูกแล้ว!)มันพยักหน้าขณะที่ร้องออกมา แล้วใช้กรงเล็บเล็ก ๆ ที่มีอุ้งเท้าสีทองเกาหัวถังฮวนเพียงแต่ชำเลืองมองมัน แล้วพบว่าที่เขาแหลมคมนั้นสีคล้ำขึ้น เมื่อนึกถึงการหยดของเหลวสีทองในปากของเจ้าตัวเล็กอีกครั้ง ถังฮวนเข้าใจได้ในทันที พร้อมชี้ไปที่เขาสีทองนั่น“เจ้าเอาสิ่งที่อยู่ในนี้ให้ข้ากินงั้นรึ?” "อิ๋งๆ!" เจ้าตัวเล็กสีน้ำเงินพยักหน้าหงึก ๆ ดวงตาดูเหมือนไม่ค่อยพอใจเหลือบมองไปที่ถังฮวน “งั้น...เอ่อ ข้าผิดที่กล่าวโทษเจ้า ขอโทษ ข้าขอโทษเจ้านะ สิ่งที่อยู่ในเขาของเจ้ามันเป็นสิ่งล้ำค่าจริง ๆ” ถังฮวนเกาศีรษะและยิ้มเจื่อน ๆ แต่ใจเขากลับเต้นแรง เจ้าตัวเล็กนี้ไม่เพียงแค่มีเขาสีทองที่หมองคล้ำเท่านั้น ท่าทางของมันก็ดูเหนื่อยล้าอีกด้วยเห็นได้ชัดว่าหลังจากที่ให้ถังฮวนดื่มของเหลวสีทองนั้น ทำให้มันอ่อนแอลง....
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 เสี่ยวเป่า! (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 เสี่ยวเป่า! (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้