ในตอนนั้นโหวหยางก็ไม่อาจอดกลั้นอารมณ์เอาไว้ได้ไหม เขาได้ขึ้นคร่อมบนเรือนร่างของทันย่า จากนั้นก็ได้โน้มตัวของตนเองลงไป เสียงหายใจเริ่มดังขึ้น ชายวัยกลางคนซุกไซร้ซอกคอที่ขาวเนียนของเขา พยายามจะปลุกเร้าอารมณ์แห่งตัณหาในตัวของทันย่า
“พระเ้าช่วย! หอมอะไรแบบนี้!
ขณะที่ทำการเล้าโลม หัวใจของโหวหยางก็ยิ่งเต้นระรัวขึ้นอย่างหนัก ราวกับว่าเวลานี้เขาไม่อาจหักห้ามใจของตนเองได้อีกต่อไป เขาถึงกับลืมไปแล้วว่าทันย่าผู้นี้นั้นคือผู้ชาย ด้วยความงดงามเหนือกว่าผู้หญิง มันได้บดบังความคิดและทำให้จิตใจของมันเกิดความวิปริตขึ้นอย่างมาก
“.................”
ทันย่าเต็มไปด้วยความขยะแขยง ใจเกิดเต็มไปด้วยความสะอิดสะเอียนต่อการกระทำของมนุษย์ผู้นี้ แต่เขาก็ไม่อาจต่อต้านอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ทำได้เพียงแค่นอนอยู่เฉยๆเหมือนเช่นเดิม และปล่อยให้ชายวัยกลางคนกระทำชำเรากับตนเองต่อไป
“แฮ่ก!แฮ่ก!แฮ่ก! เ้างดงามจริงๆทันย่า”
“จะเป็ชายหรือหญิงมันก็ไม่เกี่ยวกันแล้ว”
ตอนนี้เหมือนโหวิจะเริ่มลงมือรุนแรงขึ้น เขาได้ประกบปากของตนและดูดดื่มริมฝีปากของทันย่าอย่างหื่นกระหาย ทำท่าทางเหมือนอสูรร้ายที่เดรัจฉาน ขณะที่ฝ่ามือเองก็ลูบไล้ไปตามเรือนร่างที่ขาวเนียน พอยิ่งทำ อารมณ์ของชายวัยกลางคนก็ยิ่งเดือดพล่านจนถึงขีดสุด
“เหมือนเดิม ไม่ว่าหน้าไหนๆก็เป็เหมือนเดิม”
“ฉันจะต้องโดนแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กันน่ะ”
หางตาของทันย่าเต็มไปด้วยน้ำตาคลอ หัวใจของเขากำลังแตกออกเป็เสี่ยงๆ ตอนนี้เขาแทบไม่ต่างไปจากผู้หญิงคนนึงที่กำลังโดนขมขื่น
“ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย! ฉันยังไม่อยากตาย! ฉันอยากได้พลัง!”
“และฉันก็จะต้องมีชีวิตรอดเพื่อแก้แค้นพวกมนุษย์ทั้งหมด!”
ทันย่าเริ่มสวดภาวนาภายในจิตใจของตน แต่เขาก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้มันเป็อะไรที่ไร้สาระ เพราะถ้ามันมีความหวังจริงๆ ตัวเขาก็คงไม่ต้องมีชะตากรรมที่เลวร้ายเช่นนี้มาเนิ่นนานนับปี สมาพันธ์โลก นักสู้พันธุกรรม หรือองค์กรอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะหน้าไหนๆมันก็เป็เหมือนกันทั้งหมด
หลังจากนี้เขาก็คงถูกปฏิบัติไม่ต่างไปจากผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าและร่างกายที่เขามี มันทำให้ชะตากรรมของตนเป็เช่นนี้
ในขณะที่ทันย่ากำลังถูกข่มขื่นอย่างโหดร้าย ภายในยานพาหนะเคลื่อนที่ บริเวณห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีชั้นสูง หน้าต่างเรดาห์บนหน้าจอของยานพาหนะก็กำลังส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นดังสนั่น ผู้ควบคุมยานทั้งสองต่างก็สะดุ้งขึ้นด้วยความใ
“มีบางสิ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามา แถมความเร็วระดับนี้มันร้ายกาจเป็อย่างมาก”
“ไม่ใช่แล้ว.. ค่าดัชนีพลังนี้มันก็คือมอนเตอร์ระดับ 8 อินทรีทองคำขนเพรช?!!”
ทั้งสองอุทานขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน สีหน้าซีดเผือดประหนึ่งพบเจอกับภูติผี ทว่ายังไม่ทันที่พวกมันจะได้ทำอะไรต่อ วินาทีนั้นร่างเงาขนาดใหญ่ของบางสิ่งก็ได้พุ่งทะยานเข้ามา เพียงแค่กระพือปีกครั้งนึง อากาศรอบด้านก็ะเิออก เกิดเป็คลื่นโซนิคบูมที่ดังกระหึ่มกึกก้อง
“ไม่! ทำไมมันถึงมาอยู่ในอาณาเขตของมนุษย์!”
“หลบหนี! หลบหนีเร็วเข้า! เปลี่ยนเส้นทางเดี๋ยวนี้!”
ความหวาดกลัวปกคลุมไปทั่วทั้งจิตใจของพวกเขา กระทั่งในที่สุด ดวงตาที่เบิกกว้างของพวกมันก็ได้เห็นสิ่งมีชีวิตนี้เต็มสองตา
ร่างสีดำทึบและถูกปกคลุมไปด้วยเส้นขนเหมือนกับเพรชอันบริสุทธิ์ ส่องแสงประกายเรืองรองไปด้วยสีทอง ใบหน้าดูดุร้าย ดวงตาอินทรีคมกริบเหมือนจ้องมองทะลุได้ทุกสิ่ง ขนาดความกว้างใหญ่กว่า 20 เมตร ยามสยายปีกใหญ่โตเป็เท่าตัว แทบบดบังได้ทุกสิ่ง
เพียงแค่ปรากฏตัวออกมาก็สร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนที่พบเห็น เหล่าสัตว์ร้้ายน้อยใหญ่ที่อยู่ด้านล่างต่างหลบหนีกันให้จ้าละหวั่น
และมันคือมอนเตอร์ระดับ 8 เป็สัตว์กลายพันธุ์ที่มีสติปัญญาสูง มีความเฉลียวฉลาดไม่แพ้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์เลยซักนิด
“ข้าััได้ถึงความปรารถนาและความเกลียดชังที่มีต่อเหล่ามนุษย์”
อินทรีทองคำขนเพรชััได้ถึงการขอความช่วยเหลือ ทันใดนั้นตัวของมันก็ได้โบกสบัดปิก พลิกตัวหมุนควงสว่าน บังเกิดเป็พายุทอนาโนที่รุนแรง ประกายแสงสว่างวาบพุ่งดิ่งมายังเป้าหมายที่มัน้า ทำให้อากาศและยานพาหนะลำใหญ่ต้องสั่นะเืขึ้นอย่างหนัก
“เกิดอะไรขึ้น? รีบรายงานมาเร็วเข้า!”
เมื่อััได้ถึงแรงสั่นะเื โหวหยางก็คำรามออกมาอย่างไม่พอใจ เขารีบวิ่งไปทางห้องบังคับการด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ทว่าพอได้มองออกไปยังนอกหน้าต่างของห้องควบคุม มันก็มีเพียงลมพายุอันรุนแรง และสายลมนี้ก็กำลังพุ่งตรงมายังทิศทางของเขา
“มอนเตอร์ระดับ 8 อินทรีทองคำขนเพรช ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี้”
“ไม่! เป็ไปไม่ได้! มันเป็ไปไม่ได้! มันไม่จริง! มันไม่...........”
เสียงกรีดร้องอย่างไม่ยินยอมของชายวัยกลางคนได้ดังขึ้น เขาคำรามออกมาเหมือนระบายความอดกลั้นทั้งหมดออกไป
“ตู้มมมมมมมมมมมมม!”
พริบตานั้นเอง ร่างเงาสีดำขนาดใหญ่ก็ได้โจมตีบริเวณด้านหน้าของยานรบจนะเิออก ร่างของชายวัยกลางคนที่เป็ถึงนักสู้พันธุกรรมระดับ 6 ถูกบดขยี้ออกเป็ชิ้นๆ กลายเป็เศษซากเนื้อบด โลหิตมากมายสาดกระเซ็นไปทั่วทุกหนแห่ง
ไม่ต้องไปพูดถึงผู้ควบคุมยานและลูกน้องคนสนิท พวกเขาทั้งสี่ต่างตกตายลงจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากเลยด้วยซ้ำ
“กะ..เกิดอะไรขึ้น? ทำไมบริเวณหน้ายานถึงได้แหว่งหายไปเช่นนี้!!”
ส่วนทันย่าตอนนี้ก็ใและหวาดกลัวเป็อย่างมาก เพราะการะเิได้ทำให้เกิดเปลวไฟลุกลามขึ้นไปทั่ว ขณะที่ชิ้นส่วนของยานที่เหลือก็ได้ร่วงหล่นลงไปยังเบื้องล่างด้วยความรวดเร็ว และความสูงกว่าหลายพันเมตรนี้ ย่อมทำให้ทันย่าที่เป็คนธรรมดาตกตายลงอย่างแน่นอน
“ช่วยฉันด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย! ฉันยังไม่อยากตาย!”
ชายหนุ่มตอนนี้หวาดกลัวอย่างแท้จริง เขากรีดร้องออกมาไม่ต่างไปจากผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
ความกลัวตายถือเป็สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด มันเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความปรารถนาอันแรงกล้า และในที่สุด ทันย่าก็ไม่อาจทนรับแรงกดดันที่เกิดขึ้นในเวลานี้ได้ไหว สติของเขาเริ่มเลือนลาง เปลือกตาที่พยายามจะลืมขึ้นก็ค่อยๆได้หุบลง หมดสติไปในทันที
ทำให้อินทรีทองคำขนเพรชเริ่มััได้ มันรู้แล้วว่าหญิงสาวคนนี้กำลังขอความช่วยเหลือนั้นเอง
“มนุษย์ยังงั้นเรอะ?!!”
“ทำไมถึงได้มีพลังจิตที่รุนแรงเช่นนี้!”
ภายในใจของอินทรีทองคำขนเพรชเต็มไปด้วยความนึกสงสัย แต่ก่อนที่จะปล่อยให้ทันย่าตกลงไปยังพื้นเบื้องล่างและตกตายไป ร่างเงาขนาดใหญ่ก็ได้บินโฉบเข้าไปหาเศษซากที่กำลังร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว พลางใช้กรงเล็บขนาดใหญ่ของตน คว้าตัวของมนุษย์ที่หมดสตินี้เอาไว้
จากนั้นตัวของมันก็กวาดมองไปยังท้องฟ้าบริเวณทิศทางนึง ดวงตาของมันหรี่ลงอย่างเฉยชา พร้อมกับรีบหันขวับไปอีกทิศทางนึง และกระพือปีกพุ่งทะยานหายวับออกไปจากอาณาเขตของมนุษย์แห่งนี้ทันที เพราะมันััได้ว่าพวกมนุษย์ที่แข็งแกร่งกำลังมุ่งตรงเข้ามายังไงละ
...
แถมให้อีกตอน จะหยุดยาวละนะทีนี้ 5555+
696
