
เช้าวันรุ่งขึ้นองค์หญิงอวี่หลิงก็เข้าเฝ้าไทเฮา
ในขณะที่เดินเข้าไปในตำหนักไทเฮาก็เห็นฝ่าาและไทเฮาอยู่ด้านในกำลังพูดคุยกันองค์หญิงอวี่หลิงจึงเข้าไปคาระวะเสด็จแม่
คาราวะฝ่าา จึงเข้าไปกอดไทเฮา และเข้ไปกอดฝ่าา ทุกคนที่เห็นก็ต่างใ
อวี่หลิงกอดเสร็จก็เห็นทุกคนที่กำลังมองตนด้วยความใ อวี่หลิงพูดกับตัวเองขึ้นมาว่า แม่นางข้ามาเป็องค์หญิงชดเชยให้เ้า มากอดแม่และพี่ชายเ้าแล้วนะ ต่อไปคงไม่ติดค้าอะไรในร่างเ้าแล้วสินะ เ้าควรขอบคุณข้านะ ในขณะที่กำลังพูดกับตัวเอง
นางกำนันคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า องค์หญิงจะกอดฝ่าาเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ ข้ากอดท่านพี่ของข้าไม่ได้อย่างงั้นหรือ ข้าขออภัยข้าคิดถึงท่านแม่ท่านพี่เกินข้าลืมตัว เอาละไหนแม่ดูสิ เ้าสองคนมานั่งใกล้ๆนี่ ฝ่าาและองค์หญิงอวี่หลิงมานั่งใกล้ๆกัน อวี่หลิงรู้สึกเขินขึ้นมาข้าไม่ใช่องค์หญิงสัดหน่อยแค่มาอยู่ในร่างนาง ข้าจะรักพี่ชายตัวเองไม่ได้นะ ไม่ไหวแล้ว เหมือนข้าจะหน้าแดงทำไมข้าใจเต้นแรงเช่นนี้ ยิ่งมองหน้าฝ่าา หน้าตาผิวพรรณ กูสะอาด งดงาม จนทำให้หัวใจอวี่หลิงเต้นแรงและหน้าแดง จึงขยับออกไป แม่ดูเ้าสองคนหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิด แต่องค์หญิงเ้าคงไปอยู่ข้างนอก20กว่าปีคงลำบากดูเ้าสิผอมไปเยอะจริงๆต่อไปมาอยู่ในวังแม่จะชดเชยให้เ้านะ
เอาละฝ่าามีภาระกิจต้องไปก่อนเ้าอยู่พูดคุยกับแม่นะ ทั้งสองถามทุกข์สุขพูดคุยกันสักพักไทเฮาให้หัวหน้ากำนันสอนมารยาทให้องค์หญิง และให้พาองค์หญิงเดินชมวังและทรงถามว่าทรง้าอะไรไทเฮาจะชดเชยให้องค์หญิงจึงขอให้ ประทานตำแหน่งเล็กๆให้ลู่อันองค์หญิงทรงเห็นนางเป็เสมือนพี่น้องมาโดยตลอดไทเฮาจึงแต่งตั้งลู่อันเป็ท่านหญิง หลังจากที่เข้าเฝ้าเสร็จองค์หญิงอวี่หลิงและท่านหญิงลู่อันก็กลับตำหนัก