บทที่ 6 หน้ากากปีศาจ
นอกเขตเมืองเก่า
ชายที่เพิ่งปลดผนึกต้องห้ามทรุดนั่งลงข้างป้ายประกาศ หันกลับไปมองย่านเมืองเก่าครึ่งหนึ่งที่หยุดนิ่งราวกับผืนผ้าใบ เขาส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มเล่นเกมจับคู่
“พี่ชาย ดึกดื่นป่านนี้แล้วมานั่งเล่นโทรศัพท์ตรงนี้ทำไม ไม่กลัวก้นเย็นหรือไง?”
ไม่นานนัก ผู้สัญจรคนหนึ่งเดินข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นภาพดังกล่าวก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำ
ชายหนุ่มเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือต่อ “ไม่มีอะไรทำน่ะ เบื่อจะแย่แล้ว”
ผู้สัญจรยิ้ม หยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธ พูดอย่างจริงจังว่า “เวลาทำงาน ไม่สูบบุหรี่”
“เฮ้ย นายนั่งยองเล่นโทรศัพท์ข้างถนนแบบนี้ นี่ก็เรียกว่าการทำงานเหรอ?” ผู้สัญจรหัวเราะ
“อืม”
“ได้ ๆ” ผู้สัญจรยักไหล่ ลุกขึ้นยืนเดินไปทางถนนด้านหลังของชายหนุ่ม
“นายจะไปไหน?” ชายหนุ่มเอ่ยถามในทันใด
“กลับบ้าน”
“นายกลับไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ไปตอนนี้ไม่ได้”
ผู้สัญจรเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”
“ถนนเส้นนี้ถูกปิดแล้ว นายจะกลับไปได้ก็ต่อเมื่อมันเปิด” ชายหนุ่มชี้ไปที่ป้ายประกาศด้านหลัง
ผู้สัญจรมองตามนิ้วของเขาไป เห็นป้ายประกาศที่ดูแปลกตาตั้งอยู่กลางถนน กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นตัวอักษรสี่ตัวใหญ่ ‘ข้างหน้าห้ามผ่าน’ บนป้ายนั้นเปล่งประกายวูบหนึ่ง
สายตาของผู้สัญจรแปรเปลี่ยนเป็เหม่อลอย
หลังผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็หันหลังกลับอย่างเชื่องช้า เดินกลับไปทางเดิมทีละก้าวด้วยแววตาที่สับสน...
ชายหนุ่มดูจะไม่แปลกใจกับเื่นี้เลย ในตอนที่เขากำลังจะเล่นเกมต่อ เสียงของชายอีกคนก็ดังขึ้นจากหูฟัง
“จ้าวคงเฉิง!!”
ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น ชายหนุ่มพลันผุดลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าปราศจากความผ่อนคลายและความง่วงงุน แล้วถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม!
“ครับ! หัวหน้า เกิดเื่อะไรขึ้น?”
“มีปัญหานิดหน่อย พวกหน้ากากปีศาจกลุ่มนี้ได้เลื่อนขั้นเป็าาหน้ากากปีศาจตนหนึ่ง อาศัยจังหวะที่พวกเรากำลังล้อมปราบหน้ากากปีศาจตนอื่น ๆ มันลอบทำร้ายหงอิงจนาเ็สาหัส แล้วหนีออกจากเขตต้องห้ามไปทางท่อระบายน้ำ”
“าาหน้ากากปีศาจ?” จ้าวคงเฉิงหน้าเปลี่ยนสี “มันวิ่งไปทางไหน? ผมจะไปสกัดมัน!”
“ไม่ได้ คงเฉิง นายไม่ถนัดการต่อสู้ เอาชนะาาหน้ากากปีศาจไม่ได้หรอก ปล่อยให้ฉันไล่ตามมันเอง”
จ้าวคงเฉิงชะงัก “งั้นผม…”
“หลังจากที่าาหน้ากากปีศาจหนีไป ก็มีหน้ากากปีศาจอีกสองตัวฉวยโอกาสหนีเข้าไปในท่อระบายน้ำ คนอื่น ๆ กำลังยุ่งอยู่กับการกวาดล้างหน้ากากปีศาจที่เหลือ ทำให้ไม่มีเวลามาดูแลเื่นี้”
“ไปทางไหน?”
“ตะวันออกเฉียงใต้”
“รับทราบ”
จ้าวคงเฉิงแววตาสว่างวาบ วิ่งด้วยความเร็วสูงไปอีกฟากของถนน แล้วพุ่งเข้าไปในรถตู้สีดำ เหยียบคันเร่งอย่างแรง แล้วทะยานออกไปท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำรามดังก้อง
บนเบาะนั่งข้างคนขับ มีเสื้อคลุมสีดำแดงพับเรียงกันอย่างเป็ระเบียบ
และดาบตรงในฝัก!
...
“เอาล่ะ ฉันจะเลี้ยวตรงนี้ งั้นไปก่อนนะ”
วังเส้าหยุดฝีเท้า หันกลับมาบอกกับสี่คนที่อยู่ด้านหลัง
ในขณะนั้นเอง หลี่อี้เฟยราวกับเพิ่งนึกอะไรออก จึงเอ่ยขึ้นว่า “วังเส้า ถ้าฉันจำไม่ผิด บ้านนายอยู่ใกล้ย่านเมืองเก่าใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว มีอะไรหรือเปล่า?”
“...ไม่มีอะไร แค่ตอนนายกลับบ้านก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”
วังเส้ามุมปากกระตุก แล้วกลอกตา “นายมีอะไรก็พูดมาเลย อย่าพูดครึ่ง ๆ กลาง ๆ สิ มันทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดีนะ”
หลี่อี้เฟยลังเลครู่หนึ่ง “ได้ยินมาว่า่นี้ย่านเมืองเก่าไม่ค่อยสงบ มีฆาตกรโรคจิต!”
“ฆาตกรโรคจิต? จริงหรือเปล่าเนี่ย!” เจี่ยงเชี่ยนไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่
“แน่นอนว่าจริง!” หลี่อี้เฟยมองไปรอบ ๆ แล้วลดเสียงลง “พวกนายอาจจะไม่รู้ ่ไม่กี่วันมานี้ในย่านเมืองเก่ามีคนตายไปแล้วสิบกว่าคน”
“สิบกว่าคน? เป็ไปไม่ได้หรอก ถ้าเกิดเื่ใหญ่ขนาดนั้นก็ต้องออกข่าวไปนานแล้วสิ” วังเส้าส่ายหัว
“เฮ้ย ทำไมจะเป็ไปไม่ได้เล่า บอกตามตรง เื่นี้มันแปลก ๆ เหมือนมีใครบางคนตั้งใจปิดข่าวนี้เอาไว้ ถ้าพ่อฉันไม่ได้ทำงานที่สถานีตำรวจ ฉันก็คงไม่รู้เื่นี้เหมือนกัน”
“แปลก? แปลกยังไง?”
“ได้ยินมาว่า…” หลี่อี้เฟยหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลงอีกนิด
“ได้ยินมาว่า… คนที่ตายพวกนั้น ใบหน้าถูกถลกออกไปจนหมด จนเหลือแต่เนื้อเละที่เต็มไปด้วยเืและลูกตาที่โปนออกมา วิธีการโเี้มาก!”
สายลมหวนยามค่ำพัดผ่าน เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนรู้สึกได้ถึงความเย็นะเืแผ่ซ่านจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ!
“หลี่อี้เฟย! นายบ้าไปแล้วหรือไง พูดเื่พวกนี้ตอนกลางค่ำกลางคืน!” เจี่ยงเชี่ยนหน้าซีดเผือด ผินมองไปรอบถนนที่เงียบงัน แล้วพูดอย่างโมโห
ที่นี่อยู่ใกล้ย่านเมืองเก่าซึ่งเป็ย่านชานเมืองของเมืองชางหนาน เลิกเรียนพิเศษตอนเกือบสี่ทุ่ม บนถนนไม่มีแม้แต่คนสัญจร กอปรกับคำพูดของหลี่อี้เฟย ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แม้แต่ผู้ชายตัวโตอย่างวังเส้าและหลิวหย่วนก็รู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน วังเส้าเหลือบมองไปทางแคบ ๆ ที่ตนกำลังจะเดินเข้าไปอย่างใจไม่ค่อยดี...
หากบอกว่าคำพูดของหลี่อี้เฟยทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว คำพูดถัดมาของหลินชีเยี่ยก็ทำให้พวกเขาขนหัวลุกชัน!
หลินชีเยี่ยใคร่ครวญครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา “นายแน่ใจหรือเปล่า... ว่าเื่พวกนี้เป็ฝีมืุ์?”
“ชีเยี่ย นาย…” เจี่ยงเชี่ยนตัวสั่นเทา!
วังเส้าและหลิวหย่วนมุมปากกระตุก มองหลินชีเยี่ยด้วยสายตาประหลาดใจ
หลินชีเยี่ยผู้นี้ภายนอกดูเรียบร้อย ไม่นึกเลยว่าจะซ่อนความคิดแบบนี้ไว้ข้างใน!
หลี่อี้เฟยมองหลินชีเยี่ยอย่างตกตะลึง “นายก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”
“หุบปาก หุบปาก หุบปาก!” เจี่ยงเชี่ยนทนไม่ไหวอีกต่อไป ยื่นมือไปบิดแขนหลี่อี้เฟยอย่างแรง จนอีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเ็ป
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อย่ามาเล่าเื่ผีสางกันได้ไหม! ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ!”
หลี่อี้เฟยกุมแขน ปากบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป หลบไปด้านข้างแล้วพึมพำ “นี่ไม่ใช่เื่ผีสางสักหน่อย…”
วังเส้าไหวไหล่ “ฉันไม่อยากคุยเื่ไร้สาระกับพวกนายแล้ว ยังไงฉันก็ไม่เชื่อเื่ผีสางพวกนี้หรอก ไปล่ะ”
ร่างของวังเส้าค่อย ๆ หายไปในตรอกแคบ
เจี่ยงเชี่ยนจ้องหลี่อี้เฟยอีกครั้ง เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วหยุดลง
เธอสูดลมหายใจลึก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ดวงตาฉายแววฉงน
ผินหน้ากลับมาพูดว่า “พวกนายได้กลิ่นเหม็นไหม?”
“กลิ่นเหม็น?”
“ก็กลิ่นแบบ...กลิ่นอะไรบางอย่างที่เน่าเปื่อยไง”
“ฉันไม่ได้กลิ่นนะ หลิวหย่วนล่ะ?”
“ฉันก็ไม่... แหวะ!!”
หลิวหย่วนกับหลี่อี้เฟยพูดยังไม่ทันจบ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน รีบปิดจมูกตัวเองอย่างใ แล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว
หลินชีเยี่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วกลิ่นเหม็นอันน่าขยะแขยงแทรกเข้ามาในโพรงจมูก ความรู้สึกนี้เหมือนมีเนื้อเน่าที่หมักหมมมานานกว่าสิบวันถูกโยนลงไปในถังส้วม แล้วผสมกับไข่เน่าอีกหนึ่งโหล เพียงแค่ได้กลิ่นก็ทำให้น้ำย่อยในกระเพาะปั่นป่วนอย่างหนัก
นี่คือกลิ่นที่เหม็นที่สุดเท่าที่หลินชีเยี่ยเคยััมาตลอดชีวิต
ส่วนเจี่ยงเชี่ยนที่มีจมูกที่ไวที่สุดก็ทรุดตัวลงอาเจียนออกมา
“บ้าเอ๊ย อะไรมันเหม็นขนาดนี้?!” หลี่อี้เฟยะโพร้อมกับปิดจมูก
“ไม่รู้สิ” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ชี้ไปยังตรอกเล็ก ๆ ที่วังเส้าจากไป
“แต่ดูจากทิศทางที่กลิ่นแพร่กระจายมา น่าจะมาจากทางนั้น”
ในวินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องอย่างน่าสังเวชก็ดังมาจากที่ไกล ๆ ก้องกังวานไปทั่วราตรีอันเงียบสงัด
282K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
