กู้หยูม่านยอดเกษตรกรหญิง (มี e-book นะคะ)

        “ท่านพ่อ! ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” กู้หยูม่านจ้องบิดาเขม็งเมื่อเห็นบิดานั่งจิบสุราอยู่อย่างสบายอารมณ์ บิดาเหมือนคนป่วยที่ไหนกัน “ท่านให้พี่ใหญ่ไปบอกพวกเราว่าท่านไม่สบาย ข้าถึงได้พาเด็กๆ เร่งรีบเดินทางเพื่อมาเยี่ยมท่าน แต่ท่านกลับนั่งดื่มสุราอยู่อย่างสบายใจ ท่านไม่คิดจะอธิบายให้ข้าฟังสักหน่อยหรือเจ้าคะ”

        กู้เจี้ยนไม่คิดว่าลูกสาวจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงตั้งแต่เช้าเช่นนี้ เมื่อนึกถึงจดหมายของลูกชาย ‘กู้เทียนโหย่ว! เจ้าลูกบ้าเอ๊ย กล้าโกหกข้าว่าม่านม่านจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงพรุ่งนี้เพื่อให้ม่านม่านโกรธข้าสินะ เช่นนั้นเจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เหมือนกัน’

        “ว่าอย่างไรเจ้าคะ” กู้หยูม่านถามบิดา

        กู้เจี้ยนส่งยิ้มเอาใจลูกสาว “ก่อนหน้านี้พ่อเป็นไข้นิดหน่อย แต่พี่ชายของเจ้าน่ะสิ เขาบอกให้พ่อแกล้งป่วยเพื่อที่จะให้พวกเจ้าเดินทางมาเมืองหลวง”

        “ท่านพ่อ! ท่านคิดจะโยนความผิดให้ข้าหรือขอรับ” กู้เทียนโหย่วถามเสียงหลง ก่อนที่เขาจะรีบหันไปพูดกับน้องสาว “ไม่ใช่นะม่านม่าน ความจริงแล้วแผนการทั้งหมดมันมาจาก...มาจากพ่อสามีของเจ้า เขาอยากให้เจ้ากับน้องเขยพาหลานๆ เข้ามาเมืองหลวง”

        “ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะ” 

        เฮ่อเฟิงอวี่ “ท่านตา ท่านลุง การโกหกเป็นสิ่งไม่ดีนะขอรับ พวกท่านรีบพูดความจริงมาเถิด”

        เฮ่อเฟิงหมิง “ท่านแม่บอกว่าโกหกมากๆ จมูกจะยาว ท่านตากับท่านลุงอยากจมูกยาวจนกลายเป็นคนน่าเกลียดหรือขอรับ”

        เฮ่อเฟิงเฉิง “หากพวกเราสามคนโกหก ท่านแม่จะไม่ทำของอร่อยให้พวกเรากิน ท่านตากับท่านลุงไม่รู้อะไร ท่านแม่ทำเป็ดย่างหนังกรอบมาหลายตัวมาก หากพวกท่านไม่ยอมพูดความจริง สงสัยว่าเป็ดย่างพวกนี้คงต้องให้ท่านอาซีซวนกับท่านย่าทวดเอาเข้าวังไปแล้วขอรับ”

        “ไม่ได้นะ! เจ้าจะเอาเป็ดย่างให้มู่หรงซีซวนไปหมดไม่ได้” กู้เจี้ยนตะโกนขึ้น ตอนที่พวกเขาอยู่ที่บ้านสวน กู้หยูม่านทำเป็ดย่างหนังกรอบให้พวกเขากินกับสุรา เขากับลูกชายคนโตแย่งกันกินอย่างไม่มีใครยอมใคร ตอนนี้หลานชายบอกว่าลูกสาวทำเป็ดย่างของโปรดมาให้เขาเป็นจำนวนมาก แต่ของโปรดกำลังจะถูกส่งไปให้คนอื่น แค่คิดก็ปวดใจแล้ว “ม่านม่าน เจ้าอย่าเอาเป็ดย่างให้ใครเลยนะ พ่อบอกแล้ว พ่อจะบอกความจริงทุกอย่าง ความจริงแล้วที่พ่อกับพี่ชายของเจ้าอยากให้เจ้ากลับมาเมืองหลวงเพราะเป็นความต้องการของท่านราชครูเฮ่อและพ่อสามีของเจ้า”

        “เป็นความต้องการของท่านลุงกับท่านพ่ออย่างนั้นหรือขอรับ” เฮ่อหลานจวินถามอย่างแปลกใจ

        “หลังจากที่ข้ากับท่านพ่อของเจ้าเดินทางกลับมาเมืองหลวงพร้อมกับหลักฐานเพื่อบันทึกชื่อของหลานชายทั้งสามเข้าผังตระกูลเฮ่อ แม้ว่าเจ้ากับม่านม่านจะมีลูกด้วยกันถึงสามคนแล้ว แต่พวกเจ้ายังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการ ราชครูเฮ่อจึงอยากให้พวกเจ้ากลับมาจัดงานแต่งให้เรียบร้อย” กู้เจี้ยนบอก

        “ถ้าเป็นเพราะเหตุผลนั้นท่านบอกข้าดีๆ ก็ได้แล้วเจ้าค่ะ” 

        “ก็ไม่ใช่เจ้าหรอกหรือที่บอกว่าไม่สนใจงานแต่งใหญ่โตเพราะเจ้าอยากใช้ชีวิตที่เรียบง่ายอยู่ในชนบทและไม่อยากมาใช้ชีวิตวุ่นวายในเมืองหลวง” กู้เจี้ยนมองไปที่ลูกสาว “แต่ข้าเห็นด้วยกับท่านราชครูที่อยากจะจัดงานแต่งงานให้เจ้าอย่างสมเกียรติ หนึ่งคือเพื่อประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่าเจ้ากับหลานจวินเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง เพื่อลบคำครหาที่มีต่อเจ้าในอดีต และเหตุผลข้อที่สองก็เพื่อประกาศสถานะให้หลานชายทั้งสาม เพื่อที่ต่อไปจะได้ไม่มีใครมากล่าวหาพวกเขาอีกว่าพวกเขาเป็นลูกนอกสมรสและเพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัยในชาติกำเนิดของพวกเขา เหมือนกรณีของหลิ่วซานกั๋วนั่นอย่างไร”

        กู้หยูม่านนึกไปถึงวันที่ตนเองนั่งดื่มสุราอยู่กับบิดาและพี่ชาย ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินทางกลับเมืองหลวง คืนนั้นนางเมามากจนจำไม่ได้ว่าตนเองได้พูดอะไรออกไปบ้าง จนไฉไฉมาเล่าให้ฟัง นางถึงได้รู้ว่านางพูดจาไร้สาระออกไปมากเพียงใด โดยเฉพาะเรื่องการจัดพิธีแต่งงานใหญ่โต นางมองว่ามันเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ เพราะคู่แต่งงานที่จะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่านอกจากความรักแล้วก็คือความไว้วางใจและความเชื่อใจ พิธีแต่งงานใหญ่โตไม่ได้มีผลกับชีวิตคู่เลยแม้แต่น้อย นี่คือคำพูดที่ไฉไฉถ่ายทอดมาให้ฟัง แต่นางรู้นิสัยเวลาเมาของตนเองดี คำพูดที่เรียบง่ายและสุภาพเช่นนี้จะออกมาจากปากของตนได้อย่างไร มันต้องรุนแรง ดุดัน และ...เอ่อ...ต้องมีการออกท่าทางประกอบมากกว่านี้แน่

        กู้หยูม่านมองบิดาอย่างเขินๆ “นั่นก็แค่คำพูดของคนเมา ท่านก็เชื่อไปได้นะเจ้าคะ”

        “จะไม่ให้ข้าเชื่อได้อย่างไร คืนนั้นทั้งข้า พี่ใหญ่ของเจ้า แล้วยังหลานจวินเกือบถูกเจ้าซัดจนน่วมแล้ว” กู้เจี้ยนยิ้มขำลูกสาว “ตอนที่ข้าเจอกับท่านแม่ของเจ้าครั้งแรกเราก็เจอกันที่โรงสุรา และตอนที่นางเมาก็มีท่าทางเหมือนกับเจ้าไม่มีผิด”

        “ม่านม่าน ตกลงว่าเจ้าไม่โกรธข้ากับท่านพ่อแล้วใช่หรือไม่” กู้เทียนโหย่วถามน้องสาว “เช่นนั้นเป็ดย่างหนังกรอบ...ข้ากับท่านพ่อกินได้แล้วใช่ไหม”

        “ข้าสั่งให้คนเอาไปส่งไว้ที่จวนของท่านลุงแล้วขอรับ เพราะท่านลุงให้คนมาบอกว่าเย็นนี้ให้เชิญท่านพ่อตากับพี่ใหญ่ไปทานข้าวที่จวน” เฮ่อหลานจวินบอก

        “ได้! เช่นนั้นข้าจะเตรียมสุราดีไป” กู้เจี้ยนกอดอกแล้วยิ้ม “นานแล้วที่ข้าไม่ได้ดื่มสุรากับที่ใหญ่เฮ่อซุน คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ”

        “ท่านพ่อไม่เรียกท่านลุงว่าท่านราชครูแล้วหรือเจ้าคะ”

        “ราชคงราชครูอะไร คนกันเองทั้งนั้น” กู้เจี้ยนยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ “เจ้าไม่รู้หรอกว่าก่อนที่พี่ใหญ่เฮ่อซุนจะมาเป็นท่านราชครูผู้เงียบขรึม นิสัยของเขาก็ไม่ต่างจากข้ากับเจ้าแก่เฮ่อซางแม้แต่น้อย พวกเรายังเคยไปเที่ยวที่...”

        “กู้เจี้ยน! ข้าจะฟ้องพี่ใหญ่ว่าเจ้าเอาเรื่องในอดีตของเขามาเล่าให้หลานๆ ฟัง” เฮ่อซางเดินยิ้มเข้ามา

        เฮ่อหลานจวินเห็นบิดาเดินเข้ามาก็รู้แล้วว่าบิดากับพ่อตาต้องมีเรื่องให้ทะเลาะกันอีกแน่ เขาจึงชวนภรรยากับลูกชายไปไหว้พระที่วัดไท่เหลียง

        ณ วัดไท่เหลียง

        “โยม...มาอยู่ที่นี่มีความสุขดีหรือไม่” เจ้าอาวาสยิ้มถาม

        กู้หยูม่านมองเจ้าอาวาสอย่างไม่เข้าใจ

        เจ้าอาวาสยังยิ้มแล้วพูดต่อ “คนเดิมเขาไปเกิดในครอบครัวที่ดีแล้ว อาตมาจึงถามว่าเจ้ามีความสุขกับชีวิตที่นี่ดีแล้วหรือยัง”

        กู้หยูม่านยิ้มกว้าง “ข้ามีความสุขดีเจ้าค่ะ สามี ลูกชาย ท่านพ่อ พี่ใหญ่ น้องชาย รวมถึงคนรอบตัวก็ดีกับข้ามากเจ้าค่ะ”

        “มีความสุขก็ดีแล้ว แต่อาตมาขอเตือนเจ้าเรื่องหนึ่ง” 

        “เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” กู้หยูม่านถาม

        “ยังเหลือคนที่มีความแค้นกับร่างกายนี้อยู่อีกคนหนึ่ง หากเจ้าผ่านเคราะห์ร้ายครั้งนี้ไปได้ ต่อไปชีวิตเจ้าก็จะมีแต่ความสุข” เจ้าอาวาสมองกู้หยูม่านอย่างเมตตา “แต่เจ้ามีของวิเศษติดตัวมา เช่นนั้นก็ระวังเด็กทั้งสามคนนั้นไว้ให้ดีก็แล้วกัน”

        เฮ่อหลานจวินได้ฟังก็ขมวดคิ้ว “ท่านพอจะบอกได้หรือไม่ขอรับว่าเคราะห์ร้ายในครั้งนี้จะเกิดขึ้นช่วงใด”

        “ที่ข้ามาเตือนพวกเจ้าก็ทำให้ข้าต้องไปเก็บตัวถือศีลเป็นปีแล้ว” เจ้าอาวาสยื่นจี้หยกโมราสีเขียวที่แกะสลักเป็นรูปปลาหลีฮื้อ[1] ให้เฮ่อหลานจวิน “เจ้าเอาจี้หยกสามชิ้นนี้ให้เด็กทั้งสามคนใส่ติดตัวไว้ ต่อจากนี้ชีวิตของพวกเขาก็จะมีแต่โชคดี อย่าลืมสอนให้พวกเขาใช้จี้หยกอันนี้ควบคู่กับของวิเศษของเจ้าล่ะ”

        กู้หยูม่านมองเจ้าอาวาสที่เดินจากไปก่อนจะหันไปพูดกับสามี “ตั้งแต่ไฉไฉบอกว่าเด็กๆ สามารถเข้าออกมิติได้อย่างอิสระ ข้าก็เดาไว้แล้วว่าอาจจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น แต่ข้าก็ยังลังเลว่าจะสอนให้ลูกเข้าออกมิติวิเศษได้อย่างไร พวกเขาไม่เหมือนท่านกับข้าที่แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ก็ยังเข้าออกมิติได้อย่างอิสระ เพราะเราได้ผูกจิตวิญญาณของเราเข้ากับมิติวิเศษแล้ว”

        “บางทีจี้หยกห้อยคอที่ท่านเจ้าอาวาสให้มาอาจมีประโยชน์กับเรื่องนี้ก็ได้” เฮ่อหลานจวินจึงส่งจิตถามไฉไฉ “ไฉไฉ เราจะใช้จี้หยกสามชิ้นนี้กับมิติวิเศษได้อย่างไร”

        ‘เรียนนายท่าน ขอแค่นายท่านเอาจี้หยกห้อยคอทั้งสามอันนี้เข้ามาในมิติ ไฉไฉจะทำการเชื่อมต่อระบบของมิติวิเศษกับจี้หยกเข้าด้วยกัน จากนั้นไม่ว่าคุณชายน้อยจะอยู่ที่ใด เมื่อพวกเขาต้องการเข้ามาในมิติวิเศษหรือเวลาที่พวกเขามีภัย ไฉไฉก็จะดึงพวกเขาเข้ามาหลบในมิติได้ทันทีเจ้าค่ะ’

        “จี้หยกอันนี้วิเศษขนาดนั้นเลยหรือ” กู้หยูม่านสงสัย

        ‘จี้หยกสามอันนี้เป็นของที่แม่นางกู้หยูม่านร่างเดิมเคยมาขอให้ท่านเจ้าอาวาสปลุกเสกให้เจ้าค่ะ นางตั้งใจว่าจะเก็บไว้ใช้เองหนึ่งชิ้น และอีกสองชิ้นจะเก็บไว้ให้สามีกับลูกในอนาคต แต่ยังไม่ทันที่ท่านเจ้าอาวาสจะปลุกเสกเสร็จ นางก็ประสบเคราะห์ก่อนเจ้าค่ะ’

        “เรื่องลี้ลับและเรื่องบังเอิญในโลกนี้มีมากมายจริงๆ” กู้หยูม่านส่งจี้หยกเข้าไปในมิติ “ไฉไฉ เจ้าเชื่อมต่อระบบของมิติวิเศษเข้ากับจี้หยกนี้เลยเถอะ ข้ารู้สึกว่าต้องรีบสอนลูกชายให้ใช้งานมิติวิเศษแล้ว”

        ไฉไฉใช้เวลาไม่นานก็เชื่อมต่อระบบของมิติวิเศษเข้ากับจี้หยกเสร็จ พอดีกับที่กู้เฉินซีพาฝาแฝดทั้งสามคนเดินเข้ามา

        “เฟิงอวี่ เฟิงหมิง เฟิงเฉิง พ่อกับแม่บูชาจี้หยกมาให้พวกเจ้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเจ้าห้ามถอดจี้หยกชิ้นนี้ออกจากตัวเป็นอันขาด” เฮ่อหลานจวินคล้องเชือกที่แขวนจี้หยกรูปปลาหลีฮื้อให้ลูกชายก่อนจะหันไปบอกกับกู้เฉินซี “เจ้าไปรอเราที่รถม้าก่อน ข้าจะพาเด็กๆ ไปจุดน้ำมันตะเกียง”

        “ขอรับพี่เขย” กู้เฉินซีเดินไปรอที่รถม้า

        จากนั้นเฮ่อหลานจวินกับกู้หยูม่านก็พาฝาแฝดทั้งสามเดินไปจุดน้ำมันตะเกียง เมื่อเห็นว่าปลอดคน เฮ่อหลานจวินจึงสอนให้ลูกชายทั้งสามคนเข้าไปในมิติวิเศษ

        เฮ่อเฟิงอวี่ “ท่านพ่อ ท่านแม่ สถานที่สวยงามนี้คือที่ใดหรือขอรับ”

        เฮ่อเฟิงหมิง “อากาศที่นี่เย็นกำลังดี ไม่ร้อนและไม่หนาวเกินไป ทุ่งหญ้าก็กว้างใหญ่ ท่านพ่อ! ข้าอยากหัดขี่ม้าขอรับ”

        เฮ่อเฟิงเฉิงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “ข้าได้กลิ่นหอมของผลไม้ กลิ่นมันหอมหวานมาก ท่านแม่! ข้าหิวแล้วขอรับ”

        หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของกู้หยูม่านที่สอนให้ลูกชายทั้งสามคนรู้จักมิติวิเศษ รวมถึงวิธีการเรียกใช้งานไฉไฉ ทั้งไม่ลืมที่จะกำชับไม่ให้ลูกชายนำเรื่องนี้ไปบอกใคร ใช้เวลาอยู่ในมิติวิเศษไม่นาน ทั้งหมดก็กลับออกมาด้านนอก

        ขณะที่พ่อแม่และลูกชายทั้งสามคนกำลังจะเดินไปขึ้นรถม้า หานจี้สุ่ยที่กำลังเร่งรีบจะเดินไปขึ้นรถม้าก็มาเห็นพวกเขาเข้าเสียก่อน และทันทีที่หานจี้สุ่ยมองเห็นใบหน้าอันงดงามของกู้หยูม่าน

        “แม่นางเดี๋ยวก่อน! ข้ามีนามว่าหานจี้สุ่ย แม่นางคนงามมีนามว่าอะไร” หานจี้สุ่ยมองกู้หยูม่านด้วยความพึงพอใจ

____________________

        [1] ปลาหลีฮื้อ คือปลาไนหรือปลาคาร์ป มีความเชื่อว่าเป็นปลามงคลของชาวจีน โดยมีความหมายถึงความสำเร็จ ความอุดมสมบูรณ์ และโชคลาภ