กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

แมมมอนที่โดยพิษจากยุคแรกเริ่มเข้าไปกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้โจมตีกลับมันระเบิดพลังทั้งหมดออกมาเพื่อสกัดกั้นพิษร้ายที่กำลังเล่นงานมันอยู่ตูม! ตูม! ตูม! ไม่นานมันก็กำปั้นขึ้นมาแล้วต่อยไปที่รอบแผลของตัวเอง แผละ! แผละ! แผละ!เลือดสีเขียวได้ไหลของมาจากแผลของแมมมอนแล้วหยดลงพื้น ซี่! พื้นถึงกับละเลยในพริบตานี่แสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของพิษจากยุคแรกเริ่ม
''โจมตีมันอย่างต่อเนื่อง อย่าให้มันหนีไปได้ แม่งเถอะ...สมบัติของข้าที่สั่งสมมาเป็นหมื่นๆปี''แมมมอนพูดออกมาด้วยเสียงเย็นเยียบเพราะมันต้องเสียสมบัติและสมุนไพรมีค่าต่างๆในการยับยั้งพิษซึ่งมันไม่รู้เลยว่าต้องใช้มากแค่ไหนแต่ที่แน่ๆเมื่อไหร่ที่พิษทั้งหมดถูกนำออกมานั่นคือเวลาตายของกริม
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้านึกว่าเจ้าจะแน่กว่านี้ซะอีก''แกร่ก! ดาบในอาณาเขตของกริมทั้งหมดกลับมารวมตัวกันตอนนี้เหลือเพียงดาบเล่มเดียวซึ่งมันไม่ได้มีขนาดใหญ่โตเท่าไหร่นัก
''ไป!!!''ฟุ่บ! ดาบพุ่งออกไปตามใจคิดของกริมมันตรงเข้าฟาดฟันกองทัพของแมมมอนอย่างบ้าคลั่งจนจำนวนคนในกองทัพบางตาลงกริมจึงบังคับดาบให้เข้าโจมตีแมมมอนทันที ตูม! ตูม! ตูม!เสียงระเบิดจากการปะทะและเสียงจากตัวแมมมอนที่กระเด็นไปชนกำแพงวิหารดังขึ้น
''ข้าจะฆ่าเจ้า''แมมมอนที่ยังไม่ทันจะได้สกัดยาพิษกลายเป็นเดือดดาล มันจะฆ่ากริมก่อนแล้วค่อยจัดการพิษแต่...ดูเหมือนว่ากริมจะหายออกไปจากที่นี่ซะแล้ว
''ตามล่าตัวมันเร็วเข้า จับเป็นมันมาให้ข้า''วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง! สมบัติของแมมมอนเริ่มทำงานรอบๆตัวของมันมันใช้สมบัติเหล่านั้นไปทั้งๆที่น้ำตาของมันแทบจะไหลออกมาเป็นสายเลือด
''แฮ่ก! อั่ก! อีกนานมั้ยเนี่ย''กริมที่หลบออกมาด้วยพลังทั้งหมดกำลังจะหมดแรง ร่างกายกำลังหนักอึ้งพลังกำลังเหือดแห้ง มันไม่คิดเลยว่าร่างกายของตัวเองจะตกอยู่ในสภาพที่น่าทุเรศขนาดนี้
''ขะ...ข้าไม่ไหวแล้ว...''สตินึกคิดของกริมวูบไปภาพต่างๆดับลง กริมไม่อาจฝืนความเหนื่อยล้าได้อีกต่อไปเพราะก่อนหน้านี้กริมใช้พลังเฮือกสุดท้ายในการโจมตีแมมมอนแล้วหนีออกมา
''เฮือก! นี่ข้าหมดสติ?''หลังจากกริมฟื้นขึ้นมากริมก็มองไปรอบตัวๆและสิ่งที่เห็นก็คือกลุ่มคน6คนด้วยความรอบคอมกริมตรวจสอบระดับพลังของทุกคนทันที คนทั้งกลุ่มค่อนข้างทรงพลังพอตัวคนที่เป็นนักรบมีพลังกายประมาณ50,000,000จุด ส่วนคนที่เป็นนักเวทย์มีพลัง60,000,000จุด
''ดีใจที่เจ้าฟื้น ว่าแต่เจ้าเข้ามาในนี้คนเดียวไม่กลัวตายหรือไงแล้วไปโดนอะไรเล่นงานมาหละ''ชายหนุ่มที่นั่งใกล้ๆกับกริมพูดขึ้นท่าทางของมันเป็นมิตรมากทีเดียว
''ข้า...ข้าหลับไปนานแค่ไหน''
''อันนี้ข้าก็ไม่มั่นใจนักเพราะแต่ตอนที่ข้าเจอเจ้าจนถึงตอนนี้เวลาผ่านไปประมาณ1ชั่วโมงเท่านั้นว่าแต่เจ้าเดินทางไปกับพวกข้ามั้ยอย่างน้อยมันก็ปลอดภัยกว่ามาก''กริมส่ายหน้าทันที จะให้ไปด้วย?หากกริมเข้ากลุ่มของชายคนนี้ไปมีหวังกริมได้ลากคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาตายแน่
''ฝ่าบาท ท่านไว้ใจคนแปลกหน้ามากเกินไปแล้ว หากมันเป็นสายลับของทวีปอื่นท่านจะทำยังไง''
''ใช่แล้วฝ่าบาทแค่เราช่วยมันเอาไว้แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว''กลายเป็นว่าชายหนุ่มคือองค์ราชาของทวีปซักทวีปส่วนที่เหลือคือคนติดตามและทั้งหมดต่างคัดค้านเสียงแข็งเพราะห่วงความปลอดภัยขององค์ราชาและอีกเรื่องคือพวกมันเห็นกริมที่อ่อนแอในตอนนี้เป็นตัวถ่วงอย่างไม่ต้องสงสัย
''ข้าจะทำอะไรมันไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าแล้วข้าก็ไม่เคยมองคนผิด ว่ายังไงเจ้าไปกับข้าเถอะ''ไม่สนคำเตือนองค์ราชาต้องการให้กริมไปด้วยเพราะรู้สึกถูกชะตาอย่างมาก
''ขอบคุณในความหวังดี แต่ถ้าข้าไปด้วยพวกเจ้าได้ตายอยู่ในวิหารแน่''หลังจากพูดจบกริมก็ลุกขึ้นแต่คนคุ้มกันทั้ง5ดูเหมือนจะไม่พอใจในคำพูดของกริมมาก
''อย่าปากดีให้มันมากนักไอ้หนู ถึงแกจะเข้ามาในนี้ได้แต่คงไม่ใช่เพราะความสามารถของตัวเองหรอกเพราะฉะนั้นอย่ามาดูหมิ่นพวกข้า''
''ใจเย็นๆ หากมันอยากจะไปก็ปล่อยให้มันไปซะสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าอยากจะรู้ว่ามันจะรอดมั้ย''
''โยนมันออกไปเถอะข้าเหม็นขี้หน้าของมัน''กริมส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย แต่กริมก็เริ่มออกเดินเวลานี้กริมต้องรีบหาที่สงบเพื่อฟื้นฟูพลังให้ได้เพราะไม่นานแมมมอนน่าจะกดฤทธิ์จากยาพิษได้ชั่วคราวหมั่บ! แต่ทั้งๆที่กริมกำลังจะเดินออกไปแล้วแท้ๆแต่อีกฝ่ายก็ยังคว้าตัวกริมเอาไว้
''ข้าจะโยนเจ้าออกไป...''
''หยุด!!! อย่าให้มันมากเกินไป''ก่อนที่คนคุ้มกันขององค์ราชาจะได้โยนกริมออกไปมันกลับโดนห้ามไว้และนั่นเป็นโชคดีของคนทั้ง5ที่ยังไม่ได้ลงมือไม่งั้นกริมอาจจะใช้พลังที่เหลือเพียงน้อยนิดจัดการพวกมัน
''ขออภัยฝ่าบาท''ทั้ง5คนก้มหน้าลงพร้อมยอมรับผิดเป็นเพราะพวกมันมุ่งหน้ามาที่วิหารตั้งแต่วันแรกแต่ทั้งหมดกลับไม่เจอสมบัติอะไรเลยนั่นทำให้พวกมันหัวเสียง่ายและต้องการที่ระบายอารมณ์
''นิสัยของเจ้านี่ดีจริงๆ เห็นแก่หน้าเจ้าข้าแนะนำให้ออกไปจากที่นี่ซะตอนนี้ แล้วก็...หากเจ้ามีเวลาว่างหลังจากพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ปิดลงให้ไปเที่ยวที่เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์บางทีคำสาปที่เจ้าโดนอยู่ข้าอาจจะช่วยได้''ปึ่ด! คำพูดของกริมกระตุ้นเหล่าคนคุ้มกันอีกครั้ง พูดโดยไม่นอบน้อมกับองค์ราชาของพวกมันได้ยังไงนี่คงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เต็มที่แล้วสินะ
''เจ้ารีบไปซะก่อนที่พวกข้าจะ...''ตูม! ตูม! ตูม! แต่ตอนนั้นเองเสียงระเบิดพลังก็ดังสะท้อนไปทั่ววิหารกริมรู้ได้ในทันทีว่าแมมมอนหาทางสะกดพิษที่อยู่ในตัวแบบชั่วคราวได้แล้วและตอนนี้มันกำลังจะมาตามฆ่าตนเอง
''รีบหนีออกไปเร็วเข้า!!!''กริมตะโกนออกมาขณะหยิบสมุนไพรหายากออกมาเกือบ40ชนิด พรึ่บ! กลั่นสมุนไพรต่างหลอมรวมกันเป็นเม็ดยาสีแดง1เม็ดทันทีมันเป็นเม็ดยาที่จะทำให้กริมกลับไปอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดแบบมีช่วงเวลาที่จำกัดและหากจะถามว่าทำไมก่อนหน้านี้กริมไม่หลอมมันขึ้นมาเหตุผลเพราะกริมขาดสมุนไพรบางตัวอยู่นั่นเองกริมจึงนำสมุนไพรที่มีสรรพคุณคล้ายๆกันมาทดแทนเพียงแต่สมุนไพรพวกนั้นมีพิษร้ายแฝงอยู่ด้วยครั้งนี้ถือเป็นการเดิมพันเพราะหลังจากกินลงไม่ก็ไม่รู้ว่าร่างกายของตนเองจะต้านพิษได้หรือเปล่า
''นะ...นั่น เม็ดยาแบบนั้นข้ารู้จักมันเป็นยาที่ทำให้พลังกลับมาแบบชั่วคราวโดยไม่ต้องฟื้นฟู...''
''นี่หมายความว่าไอ้เด็กนี่มันไม่ได้อ่อนแอ?''
''เหอะ! ทำไปเพื่ออะไรถึงจะเป็นแบบนั้นพลังของมันจะเท่าไหร่กัน...''ทั้งหมดหุบปากเกือบไม่ทันเพราะพวกมันเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงหลังจากกริมกลืนเม็ดยาลงไป ออร่าโคตหนาแน่นแรงกดดันที่ทำให้พวกมันแทบกระอั่กเลือดตาย จิตสังหารที่น่ากลัวจนพวกมันเสียวสันหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่118:ให้หนีออกไป

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่118:ให้หนีออกไป

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้