ข้าไม่ควรมีอยู่

เมืองไม่พัง
แต่ก็ไม่เหมือนเดิม
พื้นถนนบางช่วงยุบตัวเล็กน้อยเหมือนรับน้ำหนักช้ากว่าปกติ
บางช่วงแข็งเกินไปจนเสียงฝ่าเท้ากระแทกดังผิดธรรมชาติ
จังหวะการเดินของผู้คนไม่พร้อมกัน
เหมือนแต่ละก้าวอยู่คนละจังหวะของโลก
ลู่เฉินรู้ทันที
นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ
นี่คือการ “จัดพื้นที่”
เขาเดินผ่านลานโล่งข้างอาคารร้าง
ฝ่าเท้าแตะพื้น
แรงสะท้อนกลับมา…ครึ่งเดียว
เขาหยุด
ขยับน้ำหนักเท้าอีกครั้ง
คราวนี้แรงดีดกลับแรงเกิน
ข้อเท้าสะเทือนจนต้องเกร็งกล้ามเนื้อ
“ไม่ให้ยืน…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
ไม่ใช่เสียงลอย
เป็นเสียงของคนที่ยืนอยู่จริง
ห้าคนเดินออกมาจากแนวเงาตึก
ไม่สวมตรา
ไม่ถืออาวุธยาว
แต่ทุกคนเคลื่อนไหวเหมือนรู้ตำแหน่งพื้นดีกว่าเขา
คนหนึ่งเหยียบพื้น
เสียงดัง กึก
อีกคนก้าวตาม
จังหวะไม่เท่ากัน
แต่พื้นที่ “รับ” พวกมัน
“ที่นี่ไม่ใช่สนาม”
เสียงเดิมพูด
“และจะไม่เป็น”
พวกมันพุ่ง
ไม่พร้อมกัน
ไม่ซ้อน
แต่สลับจังหวะ
หมัดแรกพุ่งมา
ลู่เฉินยกแขนรับ
ปึก!
แรงกระแทกเข้าเต็ม
แต่แรงส่งหายไปครึ่งหนึ่ง
แขนเขาชา
ไม่ใช่เพราะหมัดแรง
แต่เพราะพื้นไม่ส่งแรงกลับ
ขาซัดจากด้านข้าง
เขาหลบ
ฝ่าเท้าเหยียบจุดที่ควรมั่นคง
พื้น “เลื่อน”
ร่างเสียหลัก
ไหล่กระแทกเสาคอนกรีต
เสียงดังสนั่น
เจ็บ
จริง
ไม่มีใครอ้อม
เขาลุกทันที
ศอกสวน
กระแทกซี่โครง
เสียงทึบ
แต่คนโดนไม่ล้ม
เพราะแรง “ไม่จบ”
อีกคนเข้าซ้อน
หมัดตรง
ลู่เฉินรับเต็มหน้าอก
ลมหายใจหลุด
ถอยสามก้าว
ฝ่าเท้าครูดพื้น
แต่พื้นที่ไม่รับจังหวะถอย
เขาล้มเข่า
ไม่ใช่เพราะอ่อน
แต่เพราะ ไม่มีที่ยืน
“เห็นไหม”
ใครบางคนพูด
“ต่อยได้
แต่ไม่จบ”
พวกมันเริ่ม “ฉีก”
หนึ่งคนเตะเสา
คานด้านบนสั่น
เศษปูนร่วง
อีกคนกระแทกพื้นซ้ำ
แรงสะเทือนวิ่งผิดทิศ
พื้นแยกเป็นรอยแตก
พื้นที่ทั้งผืน
ไม่รับแรงเท่ากันอีกแล้ว
ลู่เฉินฝืนลุก
ขาซ้ายทรุด
เขากัดฟัน
เลือดซึมจากมุมปาก
เขาไม่เปิดพลัง
ไม่เรียกอะไรทั้งนั้น
เขา ยืน
ไม่ใช่ยืนด้วยแรง
แต่ยืนด้วยการเลือก
เขาก้าวไปยังมุมหนึ่งของลาน
เล็ก
แคบ
มีเศษเหล็กกับพื้นคอนกรีตที่ยังไม่แตก
เขาเหยียบ
แรงตอบกลับมา ครบ
ลู่เฉินเงยหน้า
“ตรงนี้”
เสียงเขาแหบ
แต่ชัด
“ถ้าจะสู้
ตรงนี้”
หนึ่งในพวกนั้นหัวเราะ
แล้วพุ่งเข้าใส่
หมัดมา
ลู่เฉินรับ
แรงกระแทก เต็ม
เขาสวน
หมัดเข้าหน้าอก
ปึก!
ร่างกระเด็น
ล้ม
ไม่ลุก
อีกสองเข้าพร้อมกัน
ลู่เฉินไม่ถอย
เขาก้าว
ศอก
หมัด
เข่า
ปึก—ปึก—ทึบ!
ทุกแรง จบ
เลือดหยดลงพื้น
ไม่หาย
ไม่อ้อม
คนที่เหลือหยุด
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะพื้นที่ “ถูกเลือกแล้ว”
“พอ”
เสียงจากเงาดังขึ้น
ไม่ใกล้
ไม่ไกล
“วันนี้แค่นี้”
พวกมันถอย
ไม่หนี
ไม่รีบ
เหมือนรู้ว่าจุดประสงค์สำเร็จแล้ว
ลู่เฉินยืนหอบ
เลือดไหล
แขนสั่น
แต่ฝ่าเท้ายังมั่น
เขามองรอบตัว
พื้นที่แตก
รอยเท้า
เลือดของเขา
เลือดของพวกมัน
“ถ้าเจ้าตั้งสนามได้”
เสียงนั้นทิ้งท้าย
“ครั้งหน้า
เราจะตั้งราคาให้มัน”
ความเงียบกลับมา
ลู่เฉินทรุดนั่ง
มือกดอก
หัวใจเต้นแรง
เขาเข้าใจแล้ว
การไม่ยืน
ทำให้ถูกฉีก
การยืนตามที่ถูกลาก
ทำให้คนอื่นเจ็บ
ทางเดียวที่เหลือ
คือ ยืนเอง
ไม่ใช่ทุกที่
ไม่ใช่ทุกครั้ง
แต่ในที่ที่เขาเลือก
และยอมรับผลของมันเอง
ลู่เฉินลุกขึ้นช้า ๆ
เจ็บ
แต่ยังยืนได้
และเป็นครั้งแรก
สนามไม่ได้เรียกเขา
เขาเรียกมันเอง

#แนะนำนิยายใหม่

#บัญชีเงา