"เฮ้ย ทุกคน คนตรงนี้ยังไม่ตาย มาช่วยกันหน่อย" เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นใกล้ๆกับอัล
"ผมอยู่ที่ไหน ห้องนอนเหรอ ใครกันที่เรียกเราอยู่" อัลพยายามลุกขึ้นมานั่ง แต่เมื่อเท้าตัวลุกขึ้น เขากลับล้มลงอีกครั้ง
"แขนของเราหักเหรอ ทำไมไม่มีความรู้สึกเจ็บเลย แล้วตกลงเราอยู่ที่ไหน" อัลลืมตาขึ้น แสงไฟจากคบเพลิงที่ถูกจุดทำให้เขาสามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้บ้าง ภาพที่เห็นถึงเเม้นจะเป็มุมตะแคง แต่เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่ามีบางสิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้นไปแล้ว
"หน่วยแพทย์ เราเจอคนเจ็บ" ชายข้างๆอัละโ
"แม่จ๋า แม่จ๋า" เสียงเด็กในบริเวณนั้นพยายามะโ
"ไม่นะ ใครก็ได้ช่วยที" ชายคนหนึ่ง กำลังคุ้ยกิงอิฐอย่างบ้าคลั่ง เขายังคงไม่หยุด แม้มือของเขาจะเต็มไปด้วยแผล
"ม่ายยยยยยยยยย" ใครบางคนะโออกมา เสียงนั้นแสดงให้เห็นว่าเขานั้นเพิ่งสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญไป
ความวุ่นวายเกิดขึ้นทั่วทั้งเมือง เสียงแห่งความสูญเสียเหล่านี้ดังออกมาตลอดระยะทางที่อัลถูกหามอยู่บนแปลสนาม กลิ่นคาวเืคะคลุ้งไปหมด กินของเนื้อที่ใหม้ไฟปนอยู่กับทุกๆลมหายใจ มันยิ่งน่าสะอิดสะเอียนมากขึ้นเมื่อรู้ว่ากลิ่นนั้นเป็กลิ่นของเนืุ้์ กลิ่นของความตายลอยตลบอบอวนไปทั่วทั้งเมือง
"ผมอยู่ที่ไหน" อัลยังคงเฝ้าถามตัวเองตลอดเวลาั้แ่เขารู้สึกตัว เขาถูกหามเข้ามาในโบสถ์แห่งหนึ่ง รอบกายของเขาตอนนี้มีแต่คนเจ็บ กลิ่นของน้ำยาฟื้นพลังที่ถูกใช้ราวกับน้ำเปล่าใร้ค่า คละคุ้งไปทั่วทั้งตึก
"ขอยาฟื้นพลังมาที่จุดนี้อีก" ใครบางคนะโออกมา
"เขาคนนี้ไม่หายใจแล้วหยุดให้ยา เอาเขาไปรวมด้านหลัง" เสียงจากมุมหนึ่งของห้องดังขึ้นมา แสดงให้เห็นถึงการสูญเสีย
"ใครที่คิดว่าไม่ไหว หยุดให้ยาเลย ยาฟื้นพลังเรามีจำกัดนะ ให้เฉพาะคนที่คิดว่าจะรอดเท่านั้น" เสียงของใครซักคนแถวนั้นเริ่มสั่งการ
อัลพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง รอบกายเขาตอนนี้มีผู้คนหลายร้อยคนนอนเรียงรายกันภายในโบสถ์ซึ่งไม่มีแม้หลังคา และกำแพงบางส่วนยังเสียหาย
"แผ่นดินไหวเหรอ หรือคลื่นั์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น" เขากวาดสายตามองไปทั่ว ด้วยความเสียหายของกำแพง ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าที่นี่เป็สิ่งปลูกสร้างเพียงอย่างเดียวที่ยังไม่พังทลายลงมา เขาเริ่มสำรวดร่างกายตัวเองทันที
"ขาซ้ายหัก ซี่โครงก็น่าจะหักด้วย าแและรอยช้ำ แขนขวาแหลกละเอียด หินสีแดงในมือซ้าย ศิลานักปราชญ์? คุณโชล? นีน่า?" อัลใช้มือจับแขนขวาของเขาไว้ ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจสถานการ แต่น้ำตากลับไหลออกมาจากดวงตาสีดำขลับของเขา อย่างไม่ทราบสาเหตุ
เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากศิลาในมือซ้ายเขาัักับแขนขวา บางสิ่งที่น่าใก็เกิดขึ้น แสงสีแดงส่องสว่าง แขนที่แหลกละเอียดของเขาหลุดร่วงลงไปกับพื้น แต่เพียงแค่ชั่วอึดใจ เส้นใยกล้ามเนื้อก็ได้ก่อตัวขึ้น แขนของเขาถูกสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยความเร็วที่น่าใ ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว อาการาเ็ของเขาก็ได้หายไปหมดแล้ว
"นี่มันเกิดอะไรกับร่างกายเรา" แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังใกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เเสงสีเเดงนั้นเด่นเกินกว่าจะปกปิด ไม่นานเหล่าคนเจ็บก็เข้ามามุงชายหนุ่ม ทุกคนล้วนมองเขาด้วยสายตาแห่งความหวัง ไม่เพียงแค่อัลที่ได้รับการรักษา ผู้ที่ได้อาบแสงสีแดงนั้น ก็พลางหายจากอาการาเ็ราวกับปาฏิหาริย์
"พระเ้า ท่านเสด็จลงมาโปรดพวกเราเหรอ" ชายแก่คนหนึ่งะโออกมาในขณะที่เขาก้มกราบอัลด้วยตัวที่สั่นเทา
"พระเ้า ได้โปรดเมตตาลูกด้วย"หญิงคนหนึ่งวางร่างไร้ิญญาของทารกน้อยตรงหน้าของอัล พร้อมประสานมือในท่าสวดอ้อนวอน
"ท่านได้โปรดเมตตาพวกเราด้วย" เสียงดังระงมของผู้คนใกล้เคียง ที่ล้วนสวดอ้อนวอนชายหนุ่มที่กำลัง นั่งเรียงลำดับความทรงจำ ด้วยน้ำตาที่นองหน้าแต่นั่นไม่ใช่น้ำตาแห่งความยินดีของเขา มันเป็น้ำตาที่แม้แต่ตัวเขาในตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันไหลออกมาทำไม
"แกมันไอ้ปีศาจ ฉันเห็นแสงสีแดงนั่น ก่อนที่เมืองนี้จะถูกทำลาย แกเป็คนทำใช่ไหม" เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาชี้หน้าพร้อมทั้งกล่าวหาอัลด้วยถ้อยคำที่รุนแรง
"ปีศาจ? าาปีศาจ? อ้ากกกกกกก" อัละโออกด้วยความเ็ปราวกับจิตใจจะแตกสลาย เหมือนว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"นายท่านๆ" เสียงทุ้มต่ำของคนครึ่งสัตว์ ที่ยืนอยู่ข้างๆบัลลังปลุกเขาให้ออกจากการเหม่อลอย
"มีอะไร การประชุมจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ" ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนบัลลังพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ
"ที่นี่ที่ไหน"
"ไม่มีอะไรครับ ผมแค่เป็ห่วงท่าน หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในการต่อสู้ครั้งที่แล้ว" ชายครึ่งสัตว์พูดด้วยท่าทีหวาดกลัว
"แกคิดว่าข้าจะาเ็จากการต่อสู้แค่นั้นเหรอ นี่ดูถูกกันอยู่หรือไง" ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำแต่ดูเหมือนบรรยากาศกดดันมากขึ้น
"การต่อสู้เหรอ เราสู้กับใคร"
"ถ้าไม่มีแะไรต่อเเล้ว ข้าจะไปพักแล้วนะ ที่เหลือฝากเ้าดูแลด้วยแกรม" ชายหนุ่มบนบัลัลงพูดพร้อมลุกเดินเข้าห้อง่สวนตัวของเขา ทิ้งให้ชายครึ่งสัตว์ยืนตัวสั่นเพียงลำพัง
"แกรม ใครคือแกรม?"
"เห้ย แกที่นอนอยู่ตรงนั้นหนะ มีคนมายืนยันตัวแกแล้ว ออกไปได้" ผู้คุมถือหอยยาว ใช้ปลายหอกสะกิดร่างของอัล เพื่อปลุกเขาให้ตื่น ในหณะที่ผู้คุมอีกคนกำลังแก้มัดให้เขา
"ท่าน หัว หน้า สะ มา คม" อัลพูดด้วยเสียงที่ไม่ต่อเนื่อง เขายังคงสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"สวัสดีอัล ทั้งๆที่เราเพิ่งเจอกันไป แต่เหมือนเราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ มันช่างเป็วันที่หนักหนาเหลือเกิน" ชายแก้รูปร่างท้วม ที่มีผมสีทองบางๆ พูดขึ้น ในขณะที่ใช้มือลูบแขนข้างหนึ่งของเขาที่เพิ่งได้รับการปฐมพยาบาล
"นี่ ผม อยู่ ที่ ไหน"อัลพยายามจะพูด แต่หัวหน้าสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุก็ตัดบทซะก่อน
"ฉันมีบ้านพักอยู่นอกเมือง มันไม่ได้รับความเสียหายมากนัก เราค่อยไปคุยกันที่นั่น" เขาเดินนำหน้าอัลออกไป อัลได้แต่เดินตามเขาอย่างระมัดระวัง
หลังจากพ้นเขตกำเเพงเมือง เห็นครั้งแรกที่อัลได้เห็นถนนที่ยังไม่ถูกทำลาย เขาหันหลังกลับไปมองที่ที่เขาเพิ่งจากมา สิ่งที่เขาเห็นนั้นแทบจะทำให้เขาไม่เชื่อสายตา เมืองแห่งการศึกษาที่เคยเจริณอันดับต้นๆของโลก ตอนนี้ทั้งเมืองที่อัลเห็นเป็เพียงซากปรักหักพัง ควันไฟ และกองซากศพ
1K
