มังกรพลิกสวรรค์

        ตอนที่ 52 ไปกับข้าเถอะ

        หลังจากที่ภาพจากแผ่นหยกหายไปเสียงสูดลมหายใจก็ดังออกมาจากเหล่าบรรดาผู้อาวุโสของตระกูลหม่าพวกมันล้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความประหลาดใจ

        “มัน...เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันคือผู้ถูกเลือกหรือกงจื่อ[คุณชาย]ของสำนักจิ่วหลง(เก้ามังกร)”

        หนึ่งในผู้อาวุโสกล่าวออกมาตอนนี้ไม่สำคัญว่าพวกมันจะมีสายโลหิตหลักหรือรองในเมื่อคนที่สังหารหนึ่งในนายน้อยของตระกูลเป็นคนนอก พวกมันย่อมต้องร่วมมือหารือกันเพราะนี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไปแต่เป็นเรื่องของตระกูลหม่าทั้งหมด!

        “ส่งคนออกไป! สืบหาข้อมูลของคนผู้นี้ให้ไวที่สุด” ปรมาจารย์ชราสั่งความออกไปแววตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความครุ่นคิด

        “มีความเป็นไปได้น้อยมากที่มันจะเป็นศิษย์ของสำนักจิ่วหลงแห่งแดนใต้ด้วยระยะทางอันห่างไกลถึงแม้วิชาเวทศักดิ์สิทธิ์ของมันจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมังกรที่แท้จริงก็ตาม

        แต่หากมันมีความเกี่ยวข้องกับสำนักนั้นจริงๆหากไม่ใช่ระดับศิษย์สายในขึ้นไป เหล่าฟู ก็ยินดีที่จะให้มันตกตายลงไป!” 

        ปรมาจารย์ชรากล่าวออกมาพร้อมกับสะบัดตัวจากไปทุกคนต่างตระหนักได้ถึงคำพูดของปรมาจารย์ชราหลังจากได้เห็นเรื่องราวทั้งหมด

        ดูเหมือนว่าเป็นกลุ่มคนของมันเองที่ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาความตาย แต่หากหลินเฟยไม่ได้มีบุคคลหรือสำนักที่ยิ่งใหญ่หนุนหลังก็รับรองได้เลยว่าจากนี้ตระกูลหม่าจะกลายเป็นศัตรูของหลินเฟยไปในทันที

        แต่หากหลินเฟยมีสำนักจิ่วหลงอยู่เบื้องหลังแต่ถ้าศักดิ์ฐานะของหลินเฟยในที่แห่งนั้นไม่สูงพอตระกูลหม่าก็จะยังคงไล่ล่าสังหารเขาไป

        สุดท้ายหากหลินเฟยมีศักดิ์ฐานะที่สูงส่งเป็นหนึ่งในผู้ถูกเลือกของฟ้าดินพวกมันก็ได้แต่ทำใจตระกูลหม่าไม่มีปัญญาจัดการกับบุคคลที่อยู่ในระดับนั้นได้ทั้งในแง่ของอำนาจหรือพละกำลัง

        ดวงตาของหม่าสุ่ยหลงแวบไปด้วยประกายแสงแห่งความไม่ยินยอมก่อนจะจากไปด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยโทสะ

        ภายในใจของหม่าสุ่ยหลงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น วิชาเวทและพลังจากพื้นฐานฝึกตนของหลินเฟยที่มันได้เห็นผ่านภาพที่ฉายออกมาจากแผ่นหยก

        ทำให้มันมีความมั่นใจมากกว่าแปดส่วนว่าหลินเฟยคือศิษย์ของสำนักจิ่วหลง และด้วยรูปร่างหน้าตาที่ยังคงเยาว์วัยนั้นแต่กลับมีพื้นฐานฝึกตนที่แกร่งกร้าวเช่นนั้นได้เห็นได้ชัดถึงสถานะที่ไม่ธรรมดาของหลินเฟย

        ด้วยความที่มันคือผู้อาวุโสสูงสุดของสายโลหิตรองแห่งตระกูลหม่ามันไม่ยินดีให้ตระกูลของมันต้องพบเจอกับพลังทำลายล้างจากสำนักใหญ่ แต่มันก็ไม่ยินดีจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเช่นกัน

        มันนั่งขัดสมาธิลงในห้องลับส่วนตัวของมันก่อนจะหลับตาลงครุ่นคิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆอยู่หนึ่งคืนเช้าวันต่อมาดวงตาที่ลืมขึ้นก็เต็มไปด้วยแสงแห่งความดุร้ายและรังสีสังหารที่เข้มข้น

        “ข้าไม่ได้ไปในฐานะผู้อาวุโสตระกูลหม่า แต่ไปในฐานะบิดา!”

        ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน

        แสงจากแท่นบูชาขนาดใหญ่กระจายออกไปทั่วทั้งสำนักนภาดาราแห่งดินแดนภาคกลางพื้นดินของสำนักสั่นไหวไปมาราวกับกำลังเกิดภัยพิบัติอันร้ายแรงทำให้ทั้งสำนักตกอยู่ในความปั่นป่วนวุ่นวายโดยสิ้นเชิง

        เจ้าสำนัก ผู้อาวุโส รวมถึงปรมาจารย์นับร้อยคนในสำนักต่างออกจากการเข้าฌานมารวมกันที่รอบๆแท่นบูชาอันสูงใหญ่ที่กำลังสาดประกายแสงสีทองออกมาอย่างต่อเนื่อง

        เจ้าสำนักนภาดาราเป็นบุรุษวัยกลางคนหนวดเคราที่ถูกตัดแต่งอย่างดีช่วยเสริมให้บุคลิกภาพของมันดูน่ายำเกรงคลื่นพลังที่กระจายออกมาจากตัวมันทำให้ท้องฟ้าในยามราตรีแวบไปด้วยสีสัน

        มันวาดมือออกไปทำให้เกิดเกราะป้องกันเวทรูปทรงกลมที่ตัดขาดพวกมันออกจากเหล่าบรรดาลูกศิษย์ที่กำลังมุงดูอยู่โดยรอบถึงแม้จะมองเห็นแต่ไม่มีใครสามารถได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากภายในของค่ายกลเวทได้

        “หนึ่งในเนตรบรรพกาลปรากฏขึ้นแล้ว และมันอยู่ในดินแดนของเผ่ามนุษย์” เจ้าสำนักกล่าวขึ้นมองเห็นแสงในดวงตาส่องประกายเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จากการที่แท่นบูชานี้สาดประกายก็หมายความว่าเนตรบรรพกาลได้ปรากฏขึ้นในดินแดนของเผ่ามนุษย์

        “ความผันผวนที่แปลกประหลาดใกล้กับเมืองหน้าด่านนภาสองฟ้าคือจุดที่น่าสงสัยมากที่สุด แต่ศิษย์หลักหยางเทียนรายงานกลับมาแล้วว่าเมื่อไปถึงกลับไม่มีสิ่งใดผิดปกติ” ชายชราในชุดยาวสีเขียวกล่าวขึ้น

        “ในบันทึกลับของบุรพาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักได้กล่าวไว้ว่าหนึ่งในเนตรบรรพกาลได้ถูกผนึกไว้ในดินแดนของมนุษย์ ท่านยังได้ใช้ทรัพยากรที่มากมายมหาศาลสร้างแท่นศิลานี้ขึ้นมาเพื่อให้รับรู้ได้ถึงดวงเนตรที่ว่านั้น

        ...ตลอดระยะเวลาหลายพันปีแท่นนี้ไม่เคยมีปฏิกิริยาเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน พวกเราต้องเร่งรวบรวมข้อมูล ข่าวสารทุกอย่างต่อให้เป็นปรากฏการณ์เล็กๆน้อยแต่หากเกิดในช่วงนี้ให้ส่งระดับผู้อาวุโสออกไปด้วยตนเอง

        เนตรบรรพกาลที่ผนึกไว้ในดินแดนของเผ่ามนุษย์นี้มีความสำคัญต่อสำนักนภาดาราของเรามาก จะให้คนนอกครอบครองไปไม่ได้ มันคือกุญแจสำคัญในการทำให้เป้าหมายที่มีมาแต่เดิมของสำนักนภาดาราเรามีโอกาสสำเร็จเพราะมันคือดวงเนตรของเผ่าเทพ! มันถูกเรียกว่า เนตรดาราสยบฟ้า!”

        หนึ่งในสิบปรมาจารย์ของสำนักนภาดารากล่าวขึ้นอย่างเคร่งขรึมลึกลงไปภายในดวงตาเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความโหดเหี้ยม!

        หลินเฟยยืนมองเสี่ยวหู่ที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอยู่นานมันสามารถรอดชีวิตและมีชีวิตที่ยืนยาวไปได้อีกนานนับจากนี้ เส้นลมปราณในร่างต่างพร้อมที่จะทำการบำเพ็ญตบะเพื่อก้าวไปสู่ความแข็งแกร่งและด้วยโลหิตบริสุทธิ์ราวกับหลุดมาจากยุคสมัยโบราณทำให้เส้นทางของมันไร้ขีดจำกัด

        มันยังคงคลอเคลียอยู่รอบๆซากศพของพยัคฆ์เขี้ยวโลหิตผู้เป็นแม่ดวงตาพยัคฆ์น้อยๆของมันแทบจะมองเห็นความทุกข์ระทมอยู่ภายในนั้น มันส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวดใจเป็นภาพที่ทำให้หลินเฟยให้เวทนายิ่งนัก

        “ข้า ขอโทษ หากข้ารวดเร็วกว่านี้อีกสักนิดมารดาของเจ้า...”

        หลินเฟยกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบาน้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกขยับกายนั่งลงลูบไปที่เสี่ยวหู่อย่างอ่อนโยน พยัคฆ์น้อยมองไปที่หลินเฟยแล้วใช้หัวของมันถูไปที่มือเขาราวกับจะบอกว่าอย่าได้โทษตัวเอง

        สายพันธุ์ของเสี่ยวหู่คือหนึ่งในราชันแห่งสรรพสัตว์แล้วจะให้มันโง่เขลาได้อย่างไรตลอดระยะเวลาเกือบครึ่งเดือนมานี้หลินเฟยทุ่มเทที่จะช่วยเหลือมันอย่างเต็มที่ ทั้งยังกำจัดศัตรูที่สังหารมารดาของมันไปทำให้มันซาบซึ้งอยู่ภายในจิตใจอยู่นานแล้ว

        “ไปกับข้าเถอะ ซากศพของมารดาเจ้านั้นมีค่ามากนักพวกเราไม่อาจจะฝังร่างของมารดาเจ้าไว้ได้ พวกมันต้องกลับมาอีกแน่นอนและเมื่อนั้นซากศพของมารดาเจ้าก็จะถูกนำไป” 

        เมื่อคิดไปถึงวิญญาณกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ของหม่าจิ่วต้าที่หลบหนีไปได้ทำให้แสงเย็นเยียบพาดผ่านดวงตาไป และนี่คือข้อเสียของการไม่ตัดรากถอนโคน การปล่อยให้ศัตรูหลบหนีรอดไปได้ก็จำเป็นที่จะต้องรับให้ได้เมื่อพวกมันทำการโจมตีมาอีกครั้ง

        “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ต้องการให้พวกมันทำเช่นนั้น พวกเรามาส่งมารดาของเจ้าไปสู่สวรรค์กันเถอะ อย่าอ่อนแอมารดาของเจ้าเสียสละชีวิตเพื่อให้เจ้าได้คงอยู่ต่อไป...ดูไปที่แววตาของนาง มันคือความเด็ดเดี่ยวที่หาไม่ได้จากทุกผู้คนต่อให้ต้องตกตายไปนับร้อยครั้งมารดาของเจ้าก็ยังคงจะเลือกเช่นนี้ เลือกที่จะให้เจ้าอยู่รอด!”

        เสี่ยวหู่มองไปยังดวงตาของพยัคฆ์เขี้ยวโลหิตผู้เป็นแม่มันประทับทุกๆสิ่งอย่างเก็บไว้ในความทรงจำมันตัดสินใจที่จะแข็งแกร่งเพื่อไม่ให้ใครต้องมาปกป้องและต้องตกตายไปอีกในวันข้างหน้ามันจะเป็นฝ่ายที่ต้องปกป้องคนอื่นบ้าง!

        และบุคคลเดียวที่มันคิดว่าสามารถวางใจได้อย่างแท้จริงก็เหลืออยู่เพียงคนเดียวในโลกใบนี้นั่นก็คือ

        หลินเฟย!

        พรึ่บ!

        แสงจากเปลวเพลิงสีส้มสุกใสเต็มไปด้วยจิตอันบริสุทธิ์ไร้ซึ่งพลังในการทำลายล้าง เปลวเพลิงส่ายไหวไปมาส่องสว่างไปทั่วบริเวณหลินเฟยอุ้มเสี่ยวหู่ที่ร้องอย่างเจ็บปวดออกมามันจะแสดงความอ่อนแอออกมาเป็นครั้งสุดท้ายและหลังจากนี้มันจะแข็งแกร่ง แข็งแกร่งขึ้นไปเพื่อกลายเป็นโล่ที่คอยปกป้องได้อย่างแท้จริง

        สามวันต่อมา

        หลินเฟยบินอยู่บนฟากฟ้าโดยมีเสี่ยวหู่เกาะอยู่ที่หัวขาเล็กๆสองข้างพาดอยู่ที่ไหล่ของหลินเฟยมันหลับตาเข้าฌานอยู่ตลอดเวลาทำให้ดูคล้ายกับเป็นหมวกน้อยๆหนึ่งใบ

        หลินเฟยพุ่งทะยานกลับตามเส้นทางเลี่ยงเมืองเพื่อกลับไปยังสำนักโลหิตมังกรและแวะรับจางเสี่ยวเหมยกลับไปด้วยกัน

        หลินเฟยไม่ใช่คนโง่เขลาแม้ตระกูลหม่าจะไม่ใช่ตระกูลใหญ่แต่ก็ไม่เล็กเช่นกัน อำนาจของมันภายในเมืองนภาสองฟ้าและบริเวณโดยรอบก็ไม่ใช่ธรรมดา 

        เขาควรจะหลบไปจากที่แห่งนี้ในทันทีและกลับไปตั้งหลักยังสำนักก่อนเป็นอันดับแรกด้วยพื้นฐานฝึกตนที่สูงขึ้นของหลินเฟย ผู้อาวุโสสองซุนม่อหลงย่อมต้องพึงพอใจและให้การปกป้องเขามากขึ้นหากเป็นตามนี้ผู้อาวุโสห้าเจียนเหินก็คงต้องคิดให้มากสักหน่อยหากอยากจะสังหารเขาไป

        หลินเฟยไม่กล้าเสี่ยงแม้จะคิดว่าพวกมันไม่กล้าสังหารหากรู้ว่าเขาคือศิษย์หลักของสำนักโลหิตมังกร สำนักที่เป็นอันดับหนึ่งของแดนตะวันออก 

        แต่ถ้าพวกมันคิดโจมตีเขามาด้วยความที่รากฐานในสำนักของหลินเฟยยังไม่ลึกล้ำชื่อเสียงในสำนักของเขาก็น้อยนิดเสียจนแทบไม่มีใครรู้จัก หากเขาตกตายไปจะมีสักกี่คนที่โกรธเกรี้ยว

        เช่นนั้นนอกจากเป็นการหลบหนีตระกูลหม่าแล้วเขายังตั้งใจที่จะกลับไปสร้างชื่อเสียง!

        ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอมีแต่ต้องกลายเป็นดวงตะวันที่เจิดจ้าขึ้นมาเท่านั้น! 

        หลังจากเจิดจ้าจนทุกคนสามารถมองเห็นได้เมื่อนั้นเขาก็จะมีสำนักโลหิตมังกรอันแข็งแกร่งหนุนหลังอยู่ทุกที่ในโลกแห่งการฝึกตนนี้! 

        .

        .

        .

        **************************

        วันหยุดเลยมาอีกตอน

        เชื่อไหมครับสิ่งที่ทำให้ผมมีใจอยากจะนั่งเขียนตอนนึงสองสามชม. ไม่ใช่เพราะเงินที่ได้จากผู้สนับสนุนไม่กี่คน 

        แต่เป็นเพราะคอมเม้นที่เราได้พูดคุยกัน ที่จริงผมกะว่าสามวันตอนนึงแต่หลังๆมานี่ตัวเองก็ยังแปลกใจวันสองวันก็เสร็จตอนนึงแล้ว

        นี่ละครับผลที่เห็นได้ชัดของกำลังใจที่จับต้องไม่ได้ ♥

        ขอบคุณที่ติดตามครับ