ไอรดาออกมาเดินเล่น บริเวณสวนของโรงพยาบาล
ขนาดของสวนไม่ใหญ่มากนัก มีเนื้อที่ประมาณ50 ตารางวาได้ โดยทางโรงพยาบาลจัดพื้นที่ชั้นลอยบริเวณชั้น 3 มาทำเป็พื้นที่สวนเพื่อให้ผู้ป่วยได้ผ่อนคลาย โดยเฉพาะสภาพจิตใจ
หากมีพื้นที่สีเขียวมันจะสามารถช่วยบรรเทาสภาพจิตใจของผู้ป่วยได้เป็อย่างดีเมื่อผู้ป่วยมีจิตใจที่ผ่อนคลายและรู้สึกสบายใจ ร่างกายก็จะได้รับการรักษาไปด้วยเหมือนคำกล่าวที่ว่า ใจเป็นายกลายเป็บ่าวก็ว่าได้ร่างกายของผู้ป่วยก็จะดีขึ้นไม่มากก็น้อย
่นี้เป็เวลาประมาณบ่ายสามกว่า ๆไอรดายังคงสามชุดคนไข้ของโรงพยาบาล
"เฮ้ยยยย ... รู้สึกดีจริง ๆ นี่เราไม่ได้ออกมาสูดอากาศข้างนอกห้องนานขนาดไหนแล้วเนี่ย"
ไอรดาเหยียดแขนทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะพร้อมบิดี้เี จากนั้นเธอก็หันซ้ายแลขวา มองรอบ ๆ สวนของโรงพยาบาลมีผู้ป่วยออกมาด้านนอกไม่มากนัก
ไอรดาเหลือบไปเห็นชายสูงอายุคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนคนเดียวดูท่าทางจะเศร้า ๆ เขาสวมชุดคนไข้เช่นเดียวกันกับเธอ
"หาเพื่อนคุยดีกว่า อิ อิ อิ"ไอรดาเล็งไปที่เหยื่อของเธอ และเดินเข้าไปหาทันที
"สวัสดีค่ะคุณตาขอไอซ์นั่งด้วยคนนะคะ" เธอพูดยังไม่ทันเสร็จก็นั่งลงทันที
" ...ใครตาเธอไม่ทราบ!!!" ชายสูงอายุตอบกลับเธอแบบว่า .....ฮึ ฮึ ฮึ
(เอาแล้วไงตู ...เจอตาแก่จอมวายร้ายเข้าแล้ว ... แต่ อิ อิ อิ อย่างนี้สิสนุก)
ไอรดาเ้าแผนการขึ้นมาทันที
"ไม่ให้ไอซ์เรียกคุณตาแล้วจะให้ไอซ์เรียกอะไรดีคะ? หนูชื่อไอซ์นะคะ คุณตาไม่สบายเป็อะไรคะ?"ไอรดาที่นั่งลงข้าง ๆ ชายสูงอายุ
ม้านั่งตัวยาวที่สามารถนั่งได้3 คน เธอยิ้มกว้างจนตาหยี พร้อมแนะนำตัวเอง แถมชวนคุยด้วยอีกต่างหาก
"นี้ยายหนู คนเขายังไม่อนุญาตให้นั่งเลยนะ หัดมีมารยาทด้วย!" คนที่เธอเรียกว่าคุณตาเริ่มสั่งสอนเธอทันที
"แหม ... คุณตาค่ะอย่าใจร้ายกับไอซ์นักเลยนะคะ ไอซ์ยังไม่หายป่วยเลย ที่นั่งก็มีแค่ไม่กี่ตัวตรงนั้นก็มีคนนั่งเต็มแล้ว คุณตานั่งคนเดียว ให้ไอซ์นั่งด้วยคนนะคะไอซ์จะได้เป็เพื่อนคุยกับคุณตาด้วยไงคะ ไอซ์ไม่มีเพื่อนคุยเหงาจะตายอยู่แล้ว" ไอรดาทำตาแป๋วพูดจาอ้อนชายสูงวัย
แต่คู่สนทนาของเธอได้แต่มองมายังเธอแบบไม่อยากจะเชื่อว่ายัยเด็กคนนี้จะหน้าด้านขนาดนี้คนเขาพูดซะขนาดนี้แล้วเธอยังกล้า!!! ...
"นี้ยายหนู ชื่ออะไรนะ?" ชายสูงวัยเริ่มสนใจในตัวเธอ
"ไอซ์ค่ะคุณตา แล้วคุณตาชื่ออะไรคะ?" ดวงตาของไอรดาสดใสกว่าเดิม
"เอ่อ เอ่อ..นั่นละ นั่นล่ะยายหนูไอซ์ ผู้ใหญ่ยังไม่บอกให้นั่งเราจะนั่งก่อนไม่ได้ หัดจำไว้ด้วย!" ชายสูงอายุมองค้อนเธอ และสั่งสอนเธอไปในที
เสียงของชายคนนี้ดูมีพลัง ทุ่มต่ำจึงทำให้เวลาคนที่คุยด้วย อาจจะหวาดกลัว เพราะการพูดจะเหมือนคนที่ดุ ๆ สักหน่อย
แต่สำหรับไอรดาแล้วนั้นเธอเจอคนมาหลายรูปแบบ ดังนั้นชายคนนี้ไม่ครณามือเธออย่างแน่นอน
"ได้ค่ะคุณตา ไอซ์จะจำไว้นะคะไอซ์สัญญาค่ะ"เธอยืนขึ้นขณะที่พูดพร้อมชูสามนิ้วข้างหูของเธอแบบให้คำมั่นสัญญาว่าเธอจะเชื่อฟัง
"เราเพิ่งรู้จักกันคุณตาไม่ถือโทษโกรธไอซ์ที่เป็เด็กไม่รู้ความหรอกนะคะ"ไอรดาเริ่มออดอ้อนคนแก่อีกครั้ง
"นั่งแล้ว ก็นั่งนั้นล่ะจะลุกทำไมอีก ฮึ!" ชายสูงวัยไม่รู้จะว่าเธออย่างไร ก็ได้แต่บอกให้เธอนั่ง ๆลงไปซะอะไรประมาณนั้น
"อะ ขอบคุณค่ะคุณตา"ไอรดาได้ทีนั่งลงข้าง ๆ ชายสูงอายุทันที พร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้าของเธอ
จากนั้นเธอก็เริ่มพูดเหมือนนกแก้วนกขนทองเหมือนเด็กช่างพูด
แต่ชายชราก็ตอบเธอถึงแม้ดูเหมือนจะไม่ยากจะตอบคำถามของเด็กน้อยจำมัยก็ตาม
"คุณตาไม่สบายเป็อะไรคะ?"
"โรคคนแก่นะ ไม่มีอะไรมากหรอกอย่าไปใส่ใจเลย" ชายสูงวัยทำมือทำไม้โบกไปมาเพื่อแสดงว่าเขาไม่ได้เป็อะไร
"คุณตายังไม่แก่ซักหน่อยค่ะ" บทลูกยอของไอรดาก็มา
"ไม่แก่แล้วเธอจะเรียกตาทำไมละ!" ชายชราเริ่มเล่นไปกับเธอ
"ฮา ฮา ฮาถ้าอย่างงั้นให้หนูเรียกคุณพี่ คุณอา หรือคุณลุงดีค่ะ ฮิ ฮิ ฮิ" ไอรดาแซว
"นี่หนังหนูไอซ์! ได้คืบจะเอาศอกเลยนะเรา!! นี่ผู้ใหญ่นะไม่ใช่เพื่อนเล่น!!!" คนแก่เริ่มงอนนิดๆ
"ก็แหมมมม ... คุณตาก็ ...หนูเรียกคุณตาเหมือนเดินนั้นละค่ะ คุณยายของหนูก็น่าจะอายุไล่เลี่ยกับคุณตาเหมาะที่สุดที่จะเรียกคุณตานะคะ" ไอรดายิ้มหวาน ตอนพูดเริ่มแรก
แต่พอเอ่ยถึงคุณยายเธอก็เริ่มซึมขึ้นมานิด ๆ เธอเงียบลง จนทำให้ชายสูงวัยเริ่มรู้ว่าเธอเศร้าเมื่อพูดถึงคุณยาย
942
