แสงแดดที่แผดจ้า และผืนทรายอันร้อนระอุไม่อาจทำให้ชายหนุ่มสองคน ที่นั่งอยู่บนหลังอาชาตัวใหญ่ซึ่งกำลังวิ่งด้วยความเร็วดุจพายุระคายเคืองได้เลย
ทั้งสองควบม้าตีคู่กันมาตลอดทางจนกระทั่งร้อยเมตรสุดท้ายก่อนถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ ม้าแข็งแรงปราดเปรียวตัวใหญ่ทางด้านขวาก็ค่อยๆเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นตามแรงกระตุ้น จนแซงม้าคู่ แข่งที่วิ่งตีคู่กันมานานได้สำเร็จ
เสียงม้าร้องดังขึ้นจนแสบแก้วหูเท้าคู่หน้ายกขึ้นสูงในอากาศเมื่อมันถูกผู้ควบคุมบนหลังกระตุกบังเหียนอย่างแรงก่อนยืนหยุดสงบนิ่ง โดยที่คนบนหลังม้ายังนั่งสง่าอยู่เหมือนเดิมไม่ได้ถูกม้าสะบัดตกแต่อย่างใด
เพียงสิบวินาที คนที่ถูกแซงหน้าขึ้นมาก่อนก็มาถึงเส้นชัยและกระทำในกิริยาเดียวกับคนแรกไม่มีผิดเพี้ยน
“ไง เมื่อไหร่นายจะแก้มือได้เสียทีฮึราชิด”
เสียงทุ้มกังวานแฝงไว้ด้วยอำนาจเต็มเปี่ยมเอ่ยขึ้นถึงแม้ใบหน้าคมคายนั้นจะถูกซ่อนด้วยผ้าผืนใหญ่ซึ่งเหลือให้เห็นเพียงดวงตาแต่แววตาที่เต้นระริกและรอยจีบย่นตรงหางตาก็บอกให้คนถูกถามรู้ได้ทันทีว่ากำลังถูกยิ้มเยาะอยู่
“ท่านจะได้ดีใจอีกไม่นานนักหรอกครับท่านชีค”
คราวนี้มีเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยจากคนชนะคนแพ้ได้แต่ทำหน้ามุ่ยยอมรับความปราชัยเท่านั้นร่างสูงชักบังเหียนม้าให้ออกเดินพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างผยองว่า
“หวังว่าวันนั้นคงมาถึงนะราชิด”
ราชิดไม่ตอบชักบังเหียนม้าให้เดินตามผู้เป็นายไป ทั้งสองลงจากหลังม้า แล้วเดินเข้าคฤหาสน์อันโอ่อ่าราวกับพระราช- วังไป โดยปล่อยให้ม้าของตนอยู่ในความดูแลของคนเลี้ยงม้าแทน
ชีคฮาคิม บิน อับบาฮิม อัล ทัจยาร์ฮา ก้าวเดินเข้าคฤหาสน์ของตนเองพร้อมกับราชิดองครักษ์คู่ใจคฤหาสน์โอ่อ่าหลังนี้เป็ของตระกูลทัจยาร์ฮา โดยมีเขา ‘ชีคฮาคิม’ บุตรชายเพียงคนเดียวของอดีตชีคอับบาฮิมเป็เ้าของ
หลังจากการเสียชีวิตของชีคอับบาฮิม และชีคกาเจน่าจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อนชีคฮาคิมซึ่งเป็บุตรชายคนเดียวก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งผู้ปกครองรัฐอัสมานต่อแทน
รัฐอัสมาน เป็รัฐที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอัสมานวาร์ประเทศเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยทะเลทราย หากแต่มีทรัพยากรคือน้ำมันดิบมากมายและเป็แหล่งผลิตรายใหญ่อันดับสามของโลก เป็ประเทศเล็กๆ แต่ร่ำรวยมหาศาล
ประเทศอัสมานวาร์ มีรัฐที่อยู่ภายใต้การปกครองสี่รัฐคือรัฐอัสมานซึ่งเป็รัฐที่ใหญ่ที่สุด และถือเป็เมืองหลวงของประเทศมีความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจมากกว่าทุกรัฐ เรียกว่าเป็หัวใจของประเทศเลยทีเดียวส่วนอีกสามรัฐได้แก่ รัฐเจดดาร์ รัฐฮุฟราฟาและรัฐกาบิลาร์
ซึ่งแต่ละรัฐก็จะมีผู้ปกครอง ที่มีอำนาจจัดการเด็ดขาดอีกทอดหนึ่งคือ ‘ชีค’ นั่นเองและตำแหน่งนี้จะตกไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลานของตระกูลต่อไป โดยไม่มีใครมาเปลี่ยนแปลงได้
ชีคฮาคิมสาวเท้าเดินไปตามระเบียงมุ่งสู่ห้องทำงานโดยมีราชิดองครักษ์คู่ใจก้าวตามหลังไม่ห่างเพราะไม่ว่าอยู่ข้างนอกหรือข้างในคฤหาสน์ราชิดก็จะปฏิบัติหน้าที่อย่างดีเยี่ยมเสมอ
ชีคหนุ่มเดินเลี้ยวเข้าห้องโถงใหญ่ก็เห็นท่านหญิงฮานีฟาบิน อับบาฮิม อัล ทัจยาร์ฮา น้องสาวเพียงคนเดียวของตนเองนั่งอยู่บนโซฟาอยู่จึงเอ่ยทัก
“อ้าว...ฮานีฟา น้องอยู่บ้านรึไหนบอกพี่ว่าจะไปหาซาอิดไงล่ะ”
“พี่ฮาคิม” ท่านหญิงฮานีฟาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนจะวางงานปักผ้า ที่กำลังทำอยู่ลงบนโต๊ะข้างหน้า
“ว่าไง ทำไมน้องถึงยังอยู่ที่บ้านล่ะ” ชีคฮาคิมนั่งลงเคียงข้าง พลางเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนงามที่ผู้เป็น้องสาวปักลวดลายต่างๆ ลงบนผืนผ้าด้วยตนเองมาดูอย่างชื่นชม
“น้องไปมาแล้วค่ะแต่พี่ซาอิดไม่อยู่จีน่าบอกน้องว่าพี่ซาอิดไปเมืองไทยเมื่อเช้านี้” ท่านหญิงฮานีฟาตอบวันนี้เธอตั้งใจจะเอาผ้าเช็ดหน้าที่ปักลายเสร็จแล้วไปให้เขาแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อไปหาแล้วไม่พบ
“ไปเมืองไทยงั้นเหรอ” ชีคหนุ่มทวนคำก่อนจะถามน้องสาวเสียงนุ่ม “แล้วนี่ผืนไหนของพี่จ๊ะ”
ท่านหญิงฮานีฟาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวแบบเรียบๆตรงมุมผ้ามีตัวอักษรภาษาอังกฤษตัว H ปักติดอยู่ส่งให้พี่ชาย
“ผืนนี้ค่ะ น้องรู้ว่าพี่ฮาคิมไม่ชอบลวดลายสวยงามจึงปักเป็ชื่ออักษรย่อของพี่แทนค่ะ”
“ขอบใจมากจ้ะ น้องสาวพี่ยังรู้ใจไม่เปลี่ยนเลยนะ”
ผู้เป็น้องยิ้มรับอย่างภาคภูมิใจก่อนหันไปพูดกับราชิดอย่างเป็กันเอง
“ของพี่ราชิดก็มีนะคะ”
“ขอบคุณท่านหญิงมากครับที่กรุณา”
ราชิดก้มศีรษะให้ก่อนจะเดินเข้าไปรับผ้าเช็ดหน้าจากหญิงสาวท่านหญิงฮานีฟามักจะเรียกราชิดว่าพี่เสมอ แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีฐานะต่ำต้อยกว่าก็ตามเพราะเธอไม่เคยถือยศศักดิ์กับคนสนิทชิดใกล้ อีกอย่างราชิดก็เป็ทั้งองครักษ์คู่ใจและเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอด้วย
“พี่ไปทำงานก่อนนะ” ชีคฮาคิมเอ่ยขอตัวหลังจากทักทายกับผู้เป็น้องสาวพอหอมปากหอมคอแล้ว
“เดี๋ยวค่ะ น้องลืมบอกไปว่าเมื่อเช้าเฮเลนโทรมาหาพี่”เธอเอ่ยถึงนางแบบสาวชาวอังกฤษ ที่เป็คู่นอนของพี่ชายในขณะนี้เธอเห็นเขาตีหน้ายุ่งจึงเดาได้เลยว่าคงเบื่อนางแบบคนนี้แล้วเป็แน่
“โทรมาทำไม” เขาถามเสียงเรียบแต่สีหน้าไม่ได้เรียบตามเลย
“เธอบอกว่าติดต่อพี่ฮาคิมไม่ได้ เลยฝากบอกว่าเธอคิดถึงและอยากเจอพี่ค่ะ” ท่านหญิงฮานีฟาบอกไปตามที่ได้ฟังมาจากนางกำนัลที่รับสายอีกทีหนึ่ง
ชีคฮาคิมหน้าบึ้งเพราะไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายด้วยโดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็แค่คู่นอน สงสัยเขาต้องจัดการขั้นเด็ดขาดกับเฮเลนเสียแล้วรวมถึงคนที่บังอาจให้เบอร์โทรศัพท์ที่บ้านกับเธอด้วย
“ราชิด...จัดการให้ทีนะ อย่าให้มายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก”ชีคฮาคิมสั่งเสียงขุ่น แล้วลุกเดินออกไปทันที
ท่านหญิงฮานีฟามองตามพลางถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจกับพฤติกรรมของพี่ชาย เห็นเป็คนนิ่งๆ แบบนี้ก็เถอะแต่เื่ผู้หญิงไม่เป็สองรองใครเลย
เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพี่ชายไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหนเพราะบิดานั้นก็เป็คนรักเดียวใจเดียวและรักท่านแม่มาก ไม่เคยมีผู้หญิงอื่นเลยตลอดชีวิตของท่านหญิงสาวประทับใจในความรักของพวกท่านมากและหวังเอาไว้ว่าชีวิตแต่งงานของเธอจะเป็เช่นพวกท่านเหมือนกัน
แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นเมื่อนึกถึงชายในดวงใจซาอิด ฮับฟาราน นักธุรกิจหนุ่มค้าน้ำมันที่ร่ำรวยมหาศาลเป็ทั้งหุ้นส่วนทางธุรกิจและเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอชายหนุ่มเป็บุตรชายคนเดียวของตระกูลฮับฟาราน และมีน้องสาวต่างมารดาคือจีน่า
เธอและเขารู้จักกันมาั้แ่เด็กมีความสนิทสนมชิดเชื้อกันประดุจราวกับเป็พี่น้อง แต่สำหรับเธอไม่ได้คิดเช่นนั้นเพราะนับั้แ่โตเป็สาว หัวใจของเธอก็เป็ของเขาไปแล้ว
ส่วนอีกฝ่ายนั้นเธอไม่รู้ว่าเขาคิดเช่นไรแต่ความเอื้ออาทรเอาใจใส่ที่เขามีให้เธอเสมอมาทำให้เธออดคิดฝันไม่ได้ว่าเขาอาจมีใจให้เธอด้วยเหมือนกันเพราะข้างกายเขาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนนอกจากเธออีก
ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย...
“พี่ซาอิดคะ” เสียงใสๆร้องะโขึ้น เมื่อเห็นคนที่ตนเองมารอรับปรากฏตัวขึ้นร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน กระโปรงยาวแค่เข่า รีบวิ่งถลาเข้าสู่อ้อมอกกว้างซึ่งผู้เป็เ้าของเปิดอ้ารอรับอยู่ด้วยความดีใจ
“คิดถึงจังเลย” ปากจิ้มลิ้มเอ่ยวาจาหวานเสนาะหูทำให้คนฟังยิ้มกว้างแล้วตอบกลับเสียงหวานไม่แพ้กัน
“พี่ก็คิดถึงมีนเหมือนกันจ้ะ ไหนดูซิไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะหรือเปล่า”
ซาอิด ฮับฟารานหนุ่มลูกครึ่งไทย-อัสมานวาร์ วัยสามสิบเอ็ดปี นักธุรกิจค้าน้ำมันผู้ร่ำรวยมหาศาลเอ่ยเป็ภาษาไทยอย่างชัดถ้อยชัดคำ พลางดันร่างเพรียวระหงออกเพื่อพินิจดู
“โอ้โฮ...สวยขึ้นเยอะเลยนะ”
มีนา วงศ์พัฒนาภิรมณ์หรือมีนหัวเราะคิกคักก่อนจะคว้าแขนล่ำของชายหนุ่มมาคล้องไว้แล้วเชิดหน้าขึ้นบอกอย่างมั่นใจ
“มันแน่นอนอยู่แล้วค่ะ”
ซาอิดหัวเราะร่าพลางบีบจมูกโด่งรั้นของคนข้างกายอย่างมันเขี้ยว มีนาแกล้งทำโวยใส่ก่อนจะทุบอกเขาทีหนึ่งเป็การแก้แค้นแล้วเอ่ยถาม
“คราวนี้พี่ซาอิดมาคนเดียวหรือคะแซนด้าไปไหนเหรอถึงไม่มาด้วย” เธอถามถึงเลขาส่วนตัวของเขาสาวลูกครึ่งชาวอังกฤษ-อัสมานวาร์ ซึ่งมักจะติดตามชายหนุ่มไปไหนมาไหนด้วยเสมอ
“คราวนี้พี่มาพักผ่อนจ้ะ ไม่ได้มาทำงานก็เลยไม่เอาเธอมาด้วย”
“จริงเหรอคะ ว้าว...งั้นพี่ซาอิดก็มีเวลาเที่ยวกับมีนสิใช่ไหมคะ” มีนาถามอย่างดีใจขณะเดินออกจากอาคารผู้โดยสารมายังรถของตนเอง ที่จอดอยู่ในลานจอดรถของสนามบิน
“แน่นอนจ้ะ” ซาอิดพยักหน้าตอบพลางแบมือขอกุญแจรถยนต์จากเธอ ซึ่งมีนาก็รีบส่งให้อย่างไม่อิดออด “แล้วนี่ทำไมขับรถมารับพี่เองล่ะ บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องมารับ พี่ไปเองได้”
ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรนักขณะขับรถแล่นสู่ถนนใหญ่การจราจรในกรุงเทพฯ ยังคงติดขัดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนทำให้รถวิ่งได้ช้าจนน่าหงุดหงิด
มีนาหน้ายู่เพราะเดาได้ถูกว่าจะต้องโดนตำหนิแน่ๆ
“แหม...ก็มีนว่างนี่คะ อยู่บ้านไม่ได้ทำอะไรอีกอย่างมีนก็คิดถึงพี่มากๆ ด้วย ให้อดใจรออยู่บ้านไม่ไหวหรอก”
“อย่ามาปากหวานหน่อยเลย” ถึงจะรู้ทันแต่ซาอิดก็อดอมยิ้มด้วยความปลื้มใจไม่ได้แต่ไม่วายทำเสียงเข้มว่า “ยังไงทีหลังก็ห้ามขับรถเองนะเราน่ะยังขับไม่แข็ง เดี๋ยวไปชนใครเข้าล่ะแย่เลย”
หญิงสาวยิ้มรับเพราะรู้ว่าพี่ชายเป็ห่วงเพียงไม่นานรถสปอร์ตคันหรู ก็เลี้ยวเข้าเขตกำแพงบ้านวงศ์พัฒนาภิรมณ์ซึ่งเป็ตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์
หนุ่มสาวลงจากรถ และปล่อยให้คนรับใช้ขนกระเป๋าเข้าไปเก็บให้บนห้องทันทีที่ซาอิดเหยียบย่างเข้าไปในบ้านและเห็นว่ามารดายืนรอรับอยู่ก็โผเข้าหาอ้อมกอดของท่านทันทีด้วยความ คิดถึง
“ซาอิด แม่คิดถึงลูกจังเลย” ไพลินโอบกอดลูกชายไว้ด้วยความคิดถึงซาอิดดันตัวออกก่อนจะยกมือไหว้มารดา และอำพลซึ่งมีฐานะเป็พ่อเลี้ยงของเขาอย่างนอบน้อมตามแบบไทย
“ไหว้พระเถอะลูก” อำพลรับไหว้ด้วยใบหน้าแช่มชื่นดีใจที่ซาอิดมาเยี่ยมเพราะสำหรับเขาแล้วชายหนุ่มก็เปรียบเสมือนลูกชายคนโตของเขาอีกคนหนึ่ง
“ผมก็คิดถึงคุณแม่เหมือนกันครับ”
“ซาอิด แม่ว่าลูกผอมไปนะ นี่คงจะทำงานหนักล่ะสิ พักผ่อนบ้างนะลูก”ไพลินถามอย่างเป็ห่วงเมื่อพินิจดูลูกชายทั่วร่างแล้วพบว่าผอมลงกว่าคราวก่อนที่เจอกัน
“่นี้งานยุ่งมากเลยครับคุณแม่แถมผมมีแผนที่จะลงทุนในธุรกิจด้านอื่นๆ อีกด้วย ก็เลยต้องศึกษาข้อมูลให้มากเข้าไว้ผมเลยไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมคุณแม่คุณพ่อและน้องเลย ขอโทษนะครับ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอกจ้ะ แม่รู้ว่าลูกงานยุ่งแต่แม่อยากให้ลูกพักผ่อนให้มากกว่านี้หน่อย ดูสิ...แก้มตอบ ขอบตาก็คล้ำเชียว”
ซาอิดยิ้มรับความห่วงใยของมารดาก่อนรับปากเพื่อให้ท่านสบายใจ
“ครับคุณแม่”
“แม่ว่าลูกมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อนเถอะแล้วเดี๋ยวเย็นนี้แม่จะทำอาหารไทยของโปรดของลูกให้ทาน”
“ขอบคุณครับคุณแม่” ซาอิดหอมแก้มท่านก่อนจะขอตัวขึ้นห้องไปพักผ่อนทว่าก่อนไปก็ยังไม่วายแกล้งน้องสาวเล่นด้วยการขยี้ผมเธอเสียจนยุ่งเหยิงไปหมด
“พี่ซาอิด!” มีนาพยายามหลบและโวยใส่ซาอิดหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดสู่ชั้นบนอย่างอารมณ์ดี
พอเข้าห้องนอนมาได้ชายหนุ่มก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายทุกครั้งที่เขารู้สึกเหน็ดเหนื่อยหรือเคร่งเครียดจากงานมาพอได้มาอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้วความรู้สึกเ่าั้ก็หายเป็ปลิดทิ้งเลยทันที เพราะบ้านหลังนี้และครอบครัวนี้เป็ที่พักพิงอันแสนสงบและให้ความสุขแก่เขาอย่างแท้จริง
ซาอิดพลิกตัวนอนคว่ำเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงมาดูภาพใบนี้ถูกถ่ายไว้เมื่อห้าปีที่แล้ว ในภาพมีมารดา บิดาเลี้ยง มีนาและเขารูปนี้ถ่ายตอนไปเที่ยวพักผ่อนกันที่บ้านพักตากอากาศที่หัวหินทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใสสู้กล้องอย่างมีความสุขมันเป็ภาพครอบครัวที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีนับั้แ่...
บิดาและมารดาแยกทางกัน!
ชายหนุ่มยังจำเหตุการณ์วันที่มารดาหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านได้ดีเพราะเขาโตพอที่จะรับรู้ทุกอย่างได้แล้ว พวกท่านทั้งสองต้องเลิกกันก็เพราะย่าของเขาเป็ต้นเหตุเนื่องจากท่านไม่ชอบมารดาเพราะเป็คนต่างชาติต่างศาสนาแต่ที่จำยอมให้แต่งงานกันเพราะขัดปู่ของเขาไม่ได้
ั้แ่เขาจำความได้ก็เห็นย่าคอยจิกหัวใช้แม่มาตลอดทั้งๆ ที่มีคนรับใช้คอยทำให้อยู่แล้วแถมยังชอบพูดจาเสียดสีเป็ประจำ ทว่าแม่ของเขาก็อดทนเพื่อที่จะได้อยู่กับพ่อและเขาจนกระทั่งปู่เสียชีวิตลงและย่าหาภรรยาคนที่สองมาให้บิดา
มารดาของเขาต้องกล้ำกลืนฝืนทนยอมให้ทั้งสองโขกสับสารพัด โดยที่บิดาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยตอนนั้นเขาเกลียดบิดามาก เพราะท่านเป็คนอ่อนแอเกินไปยอมเชื่อฟังทุกอย่างที่ย่าบอกเขาสงสารแม่มากแต่ก็ช่วยอะไรท่านไม่ได้เลยเพราะยังเด็กนัก
และแล้วก็มาถึงจุดที่มารดาทนไม่ไหวอีกต่อไปท่านขอหย่าไม่ว่าบิดาจะทัดทานอ้อนวอนเท่าไรก็ตามท่านตั้งใจจะพาเขาไปด้วยและเขาเองก็เต็มใจยิ่งนัก เพราะไม่้าอยู่บ้านที่มีแต่คนใจร้ายแบบนี้แต่แล้วความหวังของเขาก็พังทลายลงเมื่อบิดาคัดค้านไม่ยอมให้ไปไม่ว่ามารดาหรือเขาจะอ้อนวอนขอร้องเท่าใดก็ตาม
สุดท้ายแม่จากไปทิ้งเขาไว้เพียงลำพังเขาโกรธเกลียดพ่อมากจนไม่ยอมมองหน้าและพูดด้วยอีกทุกครั้งที่เจอกันก็จะทำราวกับท่านไม่มีตัวตน จนนับวันก็ยิ่งห่างเหินกันไปไกลเหมือนคนแปลกหน้าเข้าไปทุกที
เขารู้ว่าท่านเสียใจและน้อยใจแต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อท่านเป็ต้นเหตุให้เขาต้องกำพร้าแม่และสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือความอ่อนแอของท่านถ้าท่านไม่อ่อนแอยอมให้คนอื่นมาบงการชีวิต เื่น่าเศร้าแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น
หลังจากเกิดเื่ขึ้นซาอิดก็กลายเป็คนเงียบขรึมไม่พูดไม่จาไปพอเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ออกไปอยู่อพาร์ตเมนต์ตามลำพังเรียนและเที่ยวเฮฮากับเพื่อนๆ โดยไม่สนใจข่าวคราวของที่บ้านอีกเลย
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้ว่า 'มีล่า' ภรรยาคนที่สองของบิดาตั้งครรภ์ย่าของเขาสวดภาวนาขอให้เป็ผู้ชาย แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อคลอดออกมาเป็ผู้หญิงบอกตรงๆ เลยว่าตอนนั้นเขารู้สึกสะใจเป็ที่สุด
ตอนนั้นเองที่เขาคิดถึงมารดาจับใจคิดจะไปเยี่ยมท่านที่เมืองไทย เพราะเขาโตพอที่จะทำตามความ้าของตนเองได้แล้วเขาจ้างนักสืบให้ออกตามหาท่านและก็ต้องช็อกเมื่อพบว่าท่านแต่งงานมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว
โลกของเขาในตอนนั้นเหมือนแตกออกเป็เสี่ยงๆราวกับตกจากที่สูงและรอบด้านมีแต่ความมืดมิดเขาเสียใจจนแทบเกือบไม่เป็ผู้เป็คนเลยทีเดียว
บิดามีลูกใหม่มารดาก็แต่งงานและมีลูกใหม่ เขาสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้วของที่เคยเป็ของเขาถูกพรากไปอย่างไม่มีวันกลับ โชคดีที่ตอนนั้นเขามีเพื่อนๆคอยปลอบใจจึงเริ่มทำใจได้ และตัดสินใจเดินทางไปหามารดาที่เมืองไทยทันที
ถึงจะรู้ว่าท่านมีครอบครัวใหม่แล้วก็ตามแต่เขาก็อยากจะเจอหน้าท่านอีกสักครั้งหนึ่ง
ทันทีที่พบหน้ากัน ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อเลยว่ามารดาจะจำเขาได้เขาดีใจร้องไห้กับอกท่าน เพราะมันหมายความว่าท่านไม่เคยลืมเขาเลยและเขาก็ได้รู้ความจริงว่าถึงแม้พ่อกับแม่จะเลิกกันแล้วทว่าพวกท่านก็ยังติดต่อกันเสมอในเื่ของเขา
บิดาจะส่งรูปของเขาั้แ่เด็กจนโตในอิริยาบถต่างๆมาให้มารดาดู ซึ่งเป็รูปถ่ายตอนที่เขาไม่รู้ตัวทั้งนั้นเขาจึงรู้ว่าท่านส่งคนคอยติดตามเขามาตลอดพอรู้เช่นนี้โลกอันมืดมิดของเขาก็สว่างไสวขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าพวกท่านยังรักเขาอยู่เหมือนเดิม
และตอนนี้เองที่ทำให้เขาได้เป็ส่วนหนึ่งของครอบครัวแสนสุขนี้มารดาได้แนะนำให้รู้จักกับอำพลและมีนา ซึ่งตอนแรกเขาก็ทำเ็าใส่สองพ่อลูกแต่ทั้งสองก็ไม่ถือสาแถมยังเป็มิตรด้วยอย่างจริงใจเขามาหามารดาที่เมืองไทยสองสามครั้งก็ยังได้รับการต้อนรับจากทุกคนเป็อย่างดีตลอด
ทั้งอำพลและมีนานั้นทำราวกับว่าเขาเป็ส่วนหนึ่งของครอบครัวไม่มีใครรังเกียจหรือเห็นเขาเป็ส่วนเกินแม้แต่น้อยมันทำให้จิตใจที่แข็งกระด้างของเขาอ่อนลงจนสุดท้ายเขาก็ยอมรับครอบครัวนี้เป็ส่วนหนึ่งในชีวิตได้อย่างเต็มใจทำให้ความสุขเริ่มหวนกลับมาหาเขาอีกครั้งหนึ่ง
นอกจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับบิดาก็เริ่มดีขึ้นด้วยเหมือนกันเมื่อเขายอมให้อภัยและยอมเปิดใจรับรู้ว่าท่านรักเขามากเพียงใดเขาเริ่มละอายใจที่ตลอดเวลาไม่เคยทำตัวเป็ลูกที่ดีแถมยังคอยพูดจาประชดประชันให้ท่านต้องเสียใจอยู่บ่อยๆเขาจึงสัญญาว่านับจากนี้จะเป็ลูกที่ดีของท่านตลอดไป
ชีวิตของซาอิดกลับมามีความสุขอีกครั้งหนึ่งแม้จะต้องหงุดหงิดรำคาญใจกับจีน่าน้องสาวที่เกิดจากภรรยาคนที่สองของพ่อและย่าบ้างก็ตาม
แต่แล้วความสุขก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อเขาเรียนจบและเริ่มเข้าบริหารงานต่อจากบิดาท่านก็เริ่มเจ็บป่วยจนกระทั่งเสียชีวิตลงและไม่นานต่อมาย่าก็เสียชีวิตตามไปอีกคนด้วยโรคภัยไข้เจ็บเช่นกันทรัพย์สมบัติของตระกูลฮับฟารานทุกอย่างจึงตกเป็ของเขาซึ่งเป็บุตรชายเพียงคนเดียว
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงสาวใช้บอกว่ามารดาให้มาตามไปทานอาหารเย็นซาอิดจึงตื่นจากภวังค์ความคิดชายหนุ่มวางรูปไว้ที่เดิมแล้วหัวเราะขันตนเองเล็กน้อยที่มัวแต่คิดถึงอดีตเพลินจนลืมความตั้งใจที่ว่าจะนอนหลับพักผ่อนซักงีบก่อนลงไปทานข้าวเสียสนิท
ซาอิดลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องด้วยกิริยายินดีเมื่อคิดถึงรสชาติอาหารไทยของโปรดที่มารดาทำแล้วก็นึกหิวจนน้ำสอขึ้นมาทันที
150
