ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 514 : เนรเทศราชัน : ตราประทับเรียกความวิบัติ

รอยไหม้เกรียมบนแผ่นหลังของอาเจีย มิได้สมานตัวลงแม้แต่น้อย แม้หลินซิงเสวี่ยจะทุ่มเทปราณพฤกษาเซียนจนใบหน้าซีดเผือด ตราประทับสีขาวบริสุทธิ์รูปดวงตากลางหกเหลี่ยม ยังคงส่องประกายเยือกเย็น มันแผ่กลิ่นอายที่แปลกแยกออกจากกฎเกณฑ์ของหมื่นภพ ประหนึ่งเป็นเศษเสี้ยวของเจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิดที่ฝังรากลึกลงไปในวิญญาณ

บนลานกว้างของยอดเขาหมึกบรรพกาล ความเงียบงันที่แฝงด้วยความตึงเครียดเข้าปกคลุม อาเจียค่อยๆ สวมเสื้อคลุมสีครามกลับเข้าที่ ชายหนุ่มมิได้แสดงสีหน้าเจ็บปวด ทว่าความหนักอึ้งในนัยน์ตาสูญตานั้น ไม่อาจปิดบังมิตรสหายผู้ร่วมเป็นร่วมตายได้

"มันไม่เพียงแต่แผดเผาเนื้อหนัง ทว่ามันกำลังดูดกลืนเจตจำนงของเจ้า" มู่เฉินสัมผัสแผ่นหลังของศิษย์รักด้วยปลายนิ้วสั่นเทา "ตราล้างบางสวรรค์... ในบันทึกโบราณกล่าวว่า ผู้ที่ถูกประทับตรานี้ จะถูกจักรวาลทอดทิ้ง กฎเกณฑ์ตามธรรมชาติจะแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธหันมาทำร้ายเจ้า"

ครืนนนน!

ราวกับจะยืนยันคำกล่าวของผู้อาวุโส ท้องฟ้าเหนือสุดขอบจักรวาลชั้นในที่เคยเงียบสงบ พลันเกิดพายุดาวตกขนาดยักษ์! อุกกาบาตนับแสนลูกที่โคจรอยู่นอกระบบ พลันเปลี่ยนทิศทางอย่างผิดธรรมชาติ มุ่งตรงมายังยอดเขาหมึกบรรพกาลด้วยความเร็วที่ฉีกกระชากอากาศธาตุ!

"ภัยพิบัติมาแล้ว! มันทำงานเร็วยิ่งนัก!" เฟิงอวี้หรานคำราม เปลวเพลิงสีทองลุกโชนขึ้นเต็มร่าง "มู่หลาง! ปิงอวิ๋น! กางค่ายกลต้านทาน!"

"ช้าก่อน!" อาเจียตวาดเสียงกร้าว

ชายหนุ่มทะยานร่างขึ้นสู่ฟากฟ้า พุ่งออกไปนอกขอบเขตของค่ายกลป้องกันสำนัก!

และทันทีที่อาเจียเคลื่อนตัวออกจากยอดเขา... พายุดาวตกนับแสนลูกนั้น ก็ 'หักเลี้ยว' กลางอวกาศ! พวกมันละทิ้งยอดเขาหมึกบรรพกาล และพุ่งติดตามร่างของราชันหนุ่มไปประดุจฝูงผึ้งแตกรัง!

"มันล็อกเป้าหมายที่ตัวข้าผู้เดียว" อาเจียลอยตัวอยู่กลางทะเลดารา ทอดสายตามองอุกกาบาตที่กำลังถาโถมเข้ามา ชายหนุ่มตวัดพู่กันแห่งเจตจำนง ขีดเขียนอักขระ 'เบี่ยงเบน' (偏) และ 'สะท้อน' (反) สร้างม่านพลังสีเทาประกายรุ้ง ปัดป้องอุกกาบาตเหล่านั้นให้กระเด็นออกไปด้านข้าง เกิดระเบิดสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

อาเจียร่อนกลับลงมาที่ยอดเขา ทว่าเขาเลือกที่จะยืนอยู่ริมขอบผา มิได้ก้าวเข้าไปรวมกลุ่มกับมิตรสหาย

"อาเจีย... เจ้าทำเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร" ฉินมู่หลางกำด้ามกระบี่แน่น สัญชาตญาณของเขาสัมผัสได้ถึงการตัดสินใจบางอย่างของสหายรัก

"หากข้ายังอยู่ที่นี่ ยอดเขาหมึกบรรพกาล... อาณาจักรที่พวกเราเพิ่งสร้างขึ้น จะต้องพังทลายเพราะข้า" อาเจียเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นสะท้านในหัวใจ "เจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิด มิได้ต้องการทำลายสำนัก มันเพียงต้องการลบเลือนตัวแปรที่ผิดปกติ... ซึ่งก็คือข้า"

"เจ้าจะบ้าหรือ! คิดจะปลีกตัวออกไปเผชิญภัยพิบัติตามลำพังงั้นหรือ!" เฟิงอวี้หรานก้าวพรวดเข้าไปหา ทว่าอาเจียยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับแผ่เจตจำนงแห่งความว่างเปล่ากั้นกลางไว้

"นี่มิใช่การหนี ทว่าคือการดึงความสนใจ" อาเจียสบตาอี้หรานด้วยความเด็ดเดี่ยว "ตราประทับนี้ คือเครื่องส่งสัญญาณ หากข้าเคลื่อนที่ตลอดเวลาในห้วงอวกาศ ภัยพิบัติก็จะไม่ตกต้องดวงดาวใด ทว่าหากข้าหยุดนิ่ง หรือมีผู้ใดอยู่ใกล้... กฎเกณฑ์สวรรค์จะกวาดล้างทุกสิ่งรอบตัวข้า"

"พวกเราพร้อมจะตายเคียงข้างเจ้า! เหตุใดต้องผลักไสพวกเราด้วย!" หลินซิงเสวี่ยน้ำตาไหลอาบแก้ม

"เพราะข้าต้องการให้พวกเจ้า 'มีชีวิตอยู่' เพื่อปกป้องผืนดินแห่งนี้!" อาเจียตวาดเสียงกังวาน "การเสียสละ มิใช่การวิ่งไปตายพร้อมกัน ทว่าคือการแยกย้ายกันทำหน้าที่ที่สำคัญที่สุด! หากข้าถูกสวรรค์ดึงดูดความสนใจไปหมด... นั่นคือโอกาสทอง ที่พวกเจ้าจะขยายอาณาเขตหมื่นอักขระ!"

ชายหนุ่มชูพู่กันแห่งเจตจำนงขึ้น "พวกเจ้ามอบเจตจำนงให้เป็นศาสตราของข้าแล้ว... เช่นนั้น ข้าก็ขอมอบหมายภารกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้แก่พวกเจ้าเช่นกัน... ท่านอาจารย์มู่เฉิน ท่านอาจารย์ม่ออิง... อี้หราน มู่หลาง ซิงเสวี่ย ปิงอวิ๋น หลิงเออร์ ถุงเงิน... จงใช้ 'กระดาษสูญตา' ที่ไป่จื่อกางไว้ เป็นรากฐานรวบรวมดวงดาวที่ถูกทอดทิ้ง สร้างเครือข่ายวิถีเต๋าที่สวรรค์ไม่อาจแทรกแซง! เมื่อข้ากลับมา... ข้าต้องการเห็นจักรวาลชั้นในทั้งหมด กลายเป็นอาณาเขตที่ไร้ซึ่งการกดขี่!"

มิตรสหายทุกคนนิ่งเงียบ พวกเขารู้ดีว่าอาเจียพูดถูก หากสวรรค์มุ่งเป้าไปที่อาเจียเพียงผู้เดียว กองทัพของขั้วอำนาจอื่นและเศษซากของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ก็จะไร้ผู้นำ นี่คือจังหวะเดียวที่จะสถาปนากฎเกณฑ์ใหม่ให้มั่นคง

"เราจะทำตามที่เจ้าปรารถนา" มู่เฉินหลับตาลง ซ่อนความรวดร้าวไว้ในใจ "ทว่าเจ้า... จะเอาชีวิตรอดจากการไล่ล่าที่ไม่สิ้นสุดนี้ ได้อย่างไร"

"ผู้บัญญัติกฎ ย่อมมีวิธีเขียนโชคชะตาของตนเองเสมอ" อาเจียระบายรอยยิ้มบางๆ ที่คุ้นเคย รอยยิ้มของราชันผู้ไม่เคยยอมจำนน "ข้าจะไปตามหา 'หมึก' ชนิดใหม่... หมึกที่สามารถเขียนทบทับตราล้างบางสวรรค์นี้ได้"

ชายหนุ่มหันหลังกลับ ชุดคลุมสีครามสะบัดพลิ้วไหวตามกระแสลมแห่งอวกาศ เขาไม่ได้นำมหานาวาดาราจักรไปด้วย ทิ้งไว้เพียงฐานที่มั่นให้แก่สหาย

"ไป่จื่อ องค์หญิงน้อย อู๋... เราไปกันเถิด"

วิญญาณกระดาษสูญตา (ในร่างม้วนกระดาษเล็ก) และวิญญาณอักษรทั้งสอง ลอยติดตามอาเจียไป ชายหนุ่มทะยานร่างขึ้นสู่ความมืดมิดของทะเลดาราอย่างโดดเดี่ยว เบื้องหลังของเขาคือมิตรสหายที่คุกเข่าส่งเสด็จราชัน และเบื้องหน้า... คือหายนะแห่งจักรวาลที่รอคอยการต้อนรับ

ครืนนนนน!

ทันทีที่อาเจียเร่งความเร็วออกห่างจากยอดเขาหมึกบรรพกาล กฎเกณฑ์สวรรค์ก็เริ่มทำงานอีกครั้ง!

คราวนี้มิใช่เพียงพายุดาวตก ทว่า 'พายุอสนีบาตทมิฬ' ขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของเขา อสนีบาตเหล่านี้มิใช่ปราณสายฟ้า ทว่ามันคือ 'การทำลายล้างที่ถูกเขียนโปรแกรมไว้' สายฟ้าสีดำนับแสนเส้นผ่าเปรี้ยงลงมาหมายจะลบตัวตนของชายหนุ่มให้เป็นผุยผง!

อาเจียไม่ได้ใช้พู่กันปัดป้อง ทว่าเขาใช้ 'วิถีสูญตา' ก้าวข้ามมิติหลบหลีกอย่างพริ้วไหวประดุจภูตผี ชายหนุ่มพุ่งทะยานหลบสายฟ้าเส้นแล้วเส้นเล่า ร่างกายที่บาดเจ็บถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด ทว่าดวงตายังคงแน่วแน่มองไปข้างหน้า

"ตราประทับนี้... มันตอบสนองต่อการมีอยู่ของข้า" อาเจียรำพึงขณะเคลื่อนที่หลบกลุ่มอุกกาบาตลูกใหม่ที่พุ่งสวนมา "หากข้าใช้ความเร็วสูงสุด มันก็จะเร่งความเร็วตาม... เช่นนั้น ข้าต้องไปซ่อนตัวในสถานที่ที่กฎเกณฑ์สวรรค์ ทำงานได้อ่อนแรงที่สุด!"

"เจ้านาย... ท่านหมายถึง 'สุสานดวงดาว' ที่ขอบจักรวาลชั้นล่างหรือเจ้าคะ?" องค์หญิงน้อยเอ่ยถาม

"ถูกต้อง ที่นั่นคือสถานที่ที่ดาวเคราะห์ตายลงและสูญเสียเส้นชีพจรวิญญาณ... เมื่อไม่มีปราณวิญญาณ สวรรค์ต้นกำเนิดก็ดึงพลังมาสร้างทัณฑ์สวรรค์ได้ยากขึ้น"

อาเจียหักเลี้ยวกลางอวกาศ มุ่งหน้าดำดิ่งลงสู่เบื้องล่างของหมื่นภพ ทะลวงผ่านชั้นมิติที่หนาแน่น ฝ่าด่านภัยพิบัตินานัปการที่ไล่หลังมาติดๆ

การเดินทางอันโดดเดี่ยวและอันตราย ดำเนินไปอย่างยาวนาน อาเจียไม่ได้พักผ่อนแม้แต่เสี้ยวลมหายใจ เมื่อใดที่เขาหยุด พายุอสนีบาตก็จะก่อตัวขึ้นทันที การหลบหนีนี้ ทำให้เขาได้ 'รู้แจ้ง' ถึงแก่นแท้ของการเคลื่อนไหวและวิถีสูญตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ในที่สุด... เมื่อพลังปราณในร่างใกล้จะเหือดแห้ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็แปรเปลี่ยนไป

มันคือ 'สุสานดวงดาว' ขอบเขตอันรกร้างที่เต็มไปด้วยซากศพของดาวเคราะห์ขนาดยักษ์ ที่แตกสลายและไร้แสงสว่าง กลิ่นอายความตายและความว่างเปล่าลอยอวลไปทั่วบริเวณ ที่นี่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์แห่งชีวิต และสวรรค์เบื้องบนก็ละทิ้งความสนใจไปนานแล้ว

อาเจียพุ่งทะยานเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในรอยแตกของดาวเคราะห์แคระดวงหนึ่งที่มืดสนิท ทันทีที่เขาเข้าสู่ร่มเงาของซากดาว พายุอสนีบาตที่ไล่ตามมาก็อ่อนแรงลง และสลายไปในที่สุด ตราประทับบนหลังของเขาลดการเรืองแสงลงเล็กน้อย

"สำเร็จ... ที่นี่ปิดกั้นการล็อกเป้าหมายได้ระดับหนึ่ง" อาเจียทรุดตัวลงนั่งพิงผนังถ้ำศิลา หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เลือดไหลซึมจากบาดแผล

ชายหนุ่มหลับตาลง เตรียมจะโคจรลมปราณเพื่อฟื้นฟูร่างกาย

ทว่า... ในจังหวะที่ทุกสิ่งควรจะเงียบสงัด...

"แกรก... แกรก..."

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากเงามืดลึกเข้าไปในถ้ำศิลา อาเจียลืมตาขึ้นทันที พู่กันแห่งเจตจำนงปรากฏในมือพร้อมรบ! สถานที่รกร้างเช่นนี้ ไม่สมควรมีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่!

จากความมืดมิดนั้น ร่างของ 'เด็กหนุ่ม' ผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมา

เด็กหนุ่มผู้นี้สวมชุดเกราะที่แตกหักและเก่าคร่ำคร่า ร่างกายผอมโซประดุจขาดอาหารมานับร้อยปี ทว่า... สิ่งที่ทำให้อาเจียต้องเบิกตากว้าง มิใช่ความสกปรกซอมซ่อของเด็กหนุ่ม

ทว่ามันคือ 'ดวงตา' ของเขา...

ดวงตาของเด็กหนุ่ม เป็นสีขาวบริสุทธิ์ ไร้ตาดำ ไร้เส้นเลือด! มันคือรูปแบบดวงตาที่เหมือนกับ 'เจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิด' ทุกประการ! และที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่ม... ก็มี 'ตราล้างบางสวรรค์' ประทับอยู่เช่นเดียวกัน ทว่ามันดูเก่าแก่และเลือนลางกว่าของอาเจียมากนัก!

"เจ้าก็... ถูกมันทอดทิ้ง และไล่ล่าเหมือนกันงั้นหรือ..."

เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีขาวจ้องมองตราประทับบนแผ่นหลังของอาเจีย

เขาคือใคร? ทายาทแห่งสวรรค์ที่ร่วงหล่น? หรือข้อบกพร่องที่ถูกลืมเลือน? การพบพานในสุสานดวงดาวแห่งนี้ กำลังจะเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการก่อกำเนิดของหมื่นภพ!