เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากได้รับคำอวยพรและยันต์เวทมนตร์จากเอฟเวอร์ลีน แคลร์และเฟย์ก็ออกเดินทางสู่ป่าแห่งความมืด พวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกตามเส้นทางที่เอฟเวอร์ลีนได้บอกไว้ สายลมเย็นพัดผ่านพวกเขาในขณะที่พวกเขาเดินผ่านทิวทัศน์ที่แปลกตาและสวยงามของดินแดนอีเด็น
"หวังว่าเราจะไม่พบปัญหาอะไรมากระหว่างทางนะ" แคลร์กล่าวพลางมองไปที่ป่าใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก
"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเชื่อว่าเราจะสามารถจัดการทุกอย่างได้" เฟย์ตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ เขาจับยันต์เวทมนตร์ที่เอฟเวอร์ลีนให้มาแน่นในมือ
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ป่าแห่งความมืด ทิวทัศน์รอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป ต้นไม้สูงใหญ่ที่เคยมีใบเขียวสดใสเริ่มมีสีที่คล้ำลง และดอกไม้ที่เคยบานสะพรั่งก็เริ่มเหี่ยวเฉา บรรยากาศเริ่มมืดมนและเงียบสงบจนเคร่งขรึม
"ที่นี่ดูน่ากลัวจัง" แคลร์พูดออกมาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
"ใช่ แต่นี่คือที่ที่เราต้องไป" เฟย์ตอบกลับ พยายามที่จะให้กำลังใจ
ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่า ความมืดก็เริ่มครอบคลุม พวกเขาใช้ยันต์เวทมนตร์ที่เอฟเวอร์ลีนให้มาเพื่อสร้างแสงสว่างเล็กๆ น้อยๆ ที่ช่วยให้มองเห็นทางข้างหน้าได้
"เราต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว" แคลร์กระซิบเตือนเพื่อนของเขา ขณะที่พวกเขาเริ่มได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ดังมาจากทุกทิศทาง
"ใช่ เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับทุกสิ่งที่อาจเกิดขึ้น" เฟย์ตอบกลับ พลางยกดาบของเขาขึ้นมาเตรียมพร้อม
เสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดผ่านใบไม้ และเสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดทำให้ทั้งคู่รู้สึกถึงความกลัว แต่พวกเขาก็ยังคงก้าวเดินต่อไป ด้วยความมุ่งมั่นที่จะนำลูกแก้วแห่งแสงสว่างกลับมาและปกป้องดินแดนอีเด็น
ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไปมากเท่าไหร่ยิ่งรู้สึกเหมือนมีสายตาอะไรบ้างอย่างจับจ้องที่พวกเขาตลอดเวลา กลิ่นอายแห่งความเครียดแค้น และความกระหายเืแผ่ออกมาจนทั้ง 2 แทบหายใจไม่ออก แต่ยังดีที่ตอนนี้ยันต์ที่เอฟเวอร์ลีนให้มานั้นเปร่งแสงออกมาจนทำให้กลิ่นอายพวกนั้นเบาบ้างลงไปบ้าง
ทั้ง 2 ถอนหายใจออกมาอย่างโลงอกก่อนที่จะเดินทางกันต่อไปแต่ทันใดนั้นเองก็มี เถาวัลย์ ของบ้างสิ่งบ้างอย่างมาลัดที่ตัวของแคลร์ไว้และลากแคลร์ออกไป
“แคลร์!!!”เฟย์ะโสุดเสียงและกำลังจะวิ่งตามไปแต่ทันใดนั้นเอง
“โฮกกกกกก”ร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าของเขา รูปร่างของมันเหมือนกระทิงที่ยืนได้เหมือนมนุษย์บนมือของมันมีขวานขนาดใหญ่อยู่บนมือ ใช่แล้วมันคือมิโนทอร์นั่นเองเฟย์นั้นจำได้ดี
“อย่ามาขวางทางฉันนะโว้ยยยยย”เฟย์กำหมัดของตัวเองแน่นก่อนจะพุ่งไปที่ตัวของมิโนทอร์
มิโนทอร์เมื่อเห็นดังนั้นจึงคำรามออกมาและพุ่งตัวไปทางของเฟย์ มิโนทอร์ยกขวานขนาดใหญ่ขึ้นมาและฟาดไปที่ตัวของเฟย์ เมื่อเฟย์เห็นอย่างงั้นจึงะโหลบออกไปด้านข้างทำให้การโจมตีนั้นพลาดไป
เมื่อเฟย์เห็นว่ามิโนทอร์พลาดไปแล้วนั้นทำการเตะไปที่คอของมันทันที แต่ว่าการโจมตีนั้นไม่แม้แต่จะสะกิดให้เ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้รู้สึกเจ็บได้ด้วยซ้ำ
“ว่าแล้วเชียวดูเหมือนจะสู้แบบธรรมดาไม่ได้แหะถ้างั้น”เฟย์หยิบถุงมือที่ใส่ไว้ในกระเป๋าของตัวเองออกมาจากนั้น เขาก็กำมือทั้ง 2 ข้างของเองทำให้เกิดไฟลุกไปทั่วทั้งมือ
“ฉันขอดูหน่อยว่าแกจะทนได้สักแค่ไหน”เฟย์พุ่งไปที่มิโนทอร์อีกครั้งอย่างรวดเร็ว แต่มิโนทอร์ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆมันทำการเขวี้ยงขวานออกมาทางเขา การโจมตีนั้นมันรวดเร็วเป็อย่างมากเฟย์ะโขึ้นเพื่อหลบการโจมตีนั้น
ส่วนขวานที่มิโนทอร์ขว้างออกไปมันได้ทำให้เกิดความเสียหายมหาศาลมาก ต้นไม้ด้านหลังของเฟย์นั้นล้มลงไปหลายต้น แต่เฟย์ไม่มีเวลาให้สนใจเขาพุ่งไปที่มันพร้อมกับง้างหมัดออกมา
“แน่จริงแกก็ลองรับให้ได้ดูสิ ALLPUNCH!!!”เปลวไฟบนหมัดของเฟย์ขยายใหญ่ขึ้นมันแดงขึ้นจนเหมือนจะสามารถเผาได้ทุกสิ่ง มิโนทอร์เมื่อเห็นดังนั้นจึงคำรามออกมาอย่างดังลั่นไปทั่วทั้งป่า มันยกหมัดของตัวเองขึ้นมาจากนั้นหมัดของทั้ง 2 ก็ได้ปะทะกัน
“ตู้มมมม”เกิดแรงะเิขึ้นตรงนั้นต้นไม้จำนวนมากที่ขึ้นอยู่แถวๆนั้นถูกลมของการปะทะกันพัดกันจนบ้างต้นโค้นล้มไป
ท่ามกลางฝุ่นควันที่เกิดขึ้น มีร่างๆหนึ่งยืนอยู่ เฟย์มองไปที่ตรงหน้าอย่างเหนื่อยๆ การโจมตีเมื่อกี้นั้นค่อนข้างรุนแรงเป็อย่างมากมันน่าจะมากพอที่จะจัดการเ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้นะ?
“ค่อนข้างเสียเวลากว่าที่คิดแหะ”เฟย์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆแต่ว่าการต่อสู้มันก็จบแล้ว ระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่นั้นก็ได้มีบ้างสิ่งบ้างอย่างพุ่งตรงมาทางของเขาอย่างรวดเร็ว
ฟึบ เสียงแหวกอากาศขนาดใหญ่นั้นทำให้เฟย์ตั้งกาดตามสัญชาตญาณ เสี้ยววินาทีนั้นเองหมัดขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าปะทะกับตัวของเขาจนทำให้ตัวของเฟย์ลอยไปจนติดกับต้นไม้
“อั๊ก”เฟย์กระอั๊กเืออกมาและมองไปที่ตรงหน้า ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มนิดๆ
“ดูถ้าแล้วคงจะไม่จบง่ายๆสินะ”ท่ามกลางฝุ่นควันเรานั้นมิโนทอร์ตัวเดิมได้เดินออกมา บนร่างของมันมีาแเพียงเล็กน้อยเท่านั้นจากการปะทะกันระหว่างพวกเขา มันพ่นควันออกมาทางจมูกอย่างชอบใจ ใบหน้าของมันเปื้อนไปด้วยยิ้มที่น่าสยดสยอง แววตาของมันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนพบกับคู่ต่อสู้ที่เฝ้ารอมานาน
“ก็เอาสิ มาสู้กันจนกว่าจะตายกันไปข้างเลยดีกว่า!!!”
67
