พี่น้องทั้งสองไม่ได้รับรู้เลยว่า อีกไม่นานตัวเองจะได้เดินเข้าสู่นรก ที่เรียกว่าญาติผู้ใหญ่ เด็กทั้งสองใช้ชีวิตอยู่บ้านลุงใหญ่และหมุนเวียนไปอยู่ตามบ้านของญาติคนอื่นๆ  พวกเธอใช้ชีวิตแต่ละวันพาไปอย่างยากลำบากและหิวโหย

 ทุกเช้าต้องตื่นมาทำอาหารให้ครอบครัวที่พวกเธอไปอยู่อาศัยด้วยในแต่ละเดือน ค่อยแบกน้ำจากลำธารที่ไกลจากบ้านมาใส่โอ่งให้ทุกคนได้อาบ ต้องออกไปหาฟืน ผ่าฟืน พวกเธอต้องทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน เก็บของป่า ให้อาหารสัตว์ ลงแปลงนา ทุกอย่ากพวกเธอต้องทำมันทั้งหมดในหนึ่งวัน หากงานทุกอย่างไม่เสร็จนอกจะโดนทุบตีแล้ว พวกเขายังจะให้พวกเธออดอาหารด้วย ตกกลางคืนยังถูกให้ออกไปนอนนอกบ้าน

 เรื่องเรียนต่อไม่ต้องพูดถึง เวลาหายใจพวกเธอสองพี่น้องยังไม่มีเลย จะเอาเวลาและเงินที่ไหนมาเรียนหนังสือ พี่สาวได้เรียนแค่ประถมห้าเท่านั้น ส่วนเธอซูเจียวแม้แต่จะเรียนจบประถมสามก็ยังไม่มีโอกาสได้เรียนเลย

สองพี่น้องใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้ ไปจนถึง ปี 1979 พี่สาวซูเจี้ยนถูกให้แต่งงานกับชายพิการขาเป๋แห่งหมู่บ้านตระกูลหวัง ชายคนนั้นชื่อ หวังต้าซานเป็นชายพิการอายุ 50 ปี เคยแต่งงานมาสองครั้งและภรรยาทุกคนตายจากการทำงานหนักและถูกทุบตี พี่สาวแต่งงานออกไปได้ไม่นานก็ท้องและแท้งอยู่สองสามครั้งจากการโดยสามีตบตี จนเธอเสียชีวิตในวัย 22 ปี หลังจากแต่งงานได้สิบกว่าปี

ทางด้านซูเจียว เธอไม่รู้เลยว่าชีวิตพี่สาวของเธอหลังแต่งงานเป็นยังไง เด็กหญิงวัย 9 ขวบที่ไม่รู้หนังสือ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานที่ถูกสั่ง ในใจของเธอหวังให้พี่สาวใช้ชีวิตที่ดีมีความสุขมากกว่าเธอในตอนนี้ เธออยู่หมู่บ้านตระกูลซูจนอายุ 15 ปี เธอได้ยินว่าอาชายห้าหาคนมาแต่งงานกับเธอได้แล้ว