เทพกระบี่เงาสังหาร

เห็นวานรโลหิตขนาดใหญ่คำรามด้วยความโกรธ อู่หมิงก็นึกถึงสัตว์อสูรวานรที่ป่าอสูรในอาณจักรเจียงทันที ในตอนนั้นพวกอู่หมิงก็ถูกตามล่าเหมือนในเวลานี้เช่นเดียวกัน แต่ว่าสัตว์อสูรวานรในตอนนั้นเป็นเพียงสัตว์อสูรที่มีสายเลือดจางๆของวานรโลหิตเท่านั้นซึ่งต่างกับวานรโลหิตตรงหน้าวพกอู่หมิงที่เป็นสายพันธ์โบราณและมีสายเลือดบริสุทธิ์และมีพลังเหนือชั้นยิ่งกว่าอย่างเทียบกันไม่ติด"ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาที่เจ้าพวกมนุษย์สารเลวพวกนั้นจะเข้ามาบุกรุกแล้วสินะ ข้าจำเป็นจะต้องแจ้งเรื่องนี้ให้แก่ท่านผู้นำ" วานรโลหิตกล่าวพร้อมกับวิ่งกลับเข้าไปในป่าทันที"ดูเหมือนว่าเจ้านั่นจะไปแล้ว" อู่หมิงกล่าว"เกือบไปแล้วใหมละ ถ้าเกิดการต่อสู้เข้าจริงๆละก็ถึงพวกเราจะมีเจ้าอสรพิษน้อยคอยช่วยจึงทำให้ได้เปรียบอยู่แต่การระเบิดจากการต่อสู้จะทำให้วานรโลหิตตนอื่นๆรู้ตัวเข้านี่สิ" เสี่ยวฮุ่ยกล่าว"ดูเหมือนว่าพวกเราจะถูกส่งมายังอาณาเขตของวานรโลหิตสินะ" อู่หมิงกล่าว"จี๊ด จี๊ด แบบนี้แหละดี พวกเราตามเจ้านั่นไปกันดีกว่าที่ ที่ฐานของพวกมันจะต้องมีของดีอยู่มากๆแน่" เสี่ยวฮุ่ยกล่าว"แบบนั้นมันไม่เสี่ยงเกินไปงั้นเหรอ" อู่หมิงกล่าวด้วยสีหน้าแตกตื่น"จี้ จี้ เจ้าจะกลัวไปทำไมในเมื่อพวกเรามีคนที่จะมารับเคราะห์แทนพวกเรา" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวพร้อมกับนำขนนกของเผ่าอินทรีย์วายุโบราณออกมา ซึ่งขนชิ้นนี้เสี่ยวฮุ่ยเก็บเอามาจากศพของคนตระกูลอินทรีย์อู่หมิงที่เห็นเสี่ยวฮุ่ยถือขนของอินทรีย์วายุโบราณก็ยิ้มออกมาเช่นกัน หนึ่งคนหนึ่งตัวเริ่มลบกลิ่นอายและเคลื่อนใหวตามวานรโลหิตอย่างรวดเร็วและชำนาญ ซึ่งวานรโลหิตสีชาตไม่ได้รับรู้เลยว่าตนเองกำลังนำภัยพิบัติมาสู่เผ่าของตนหลังจากติดตามมาครึ่งวันพวกอู่หมิงก็เห็นฐานของเผ่าวานรโลหิตซึ่งพวกมันอาศัยอยู่บนต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ ซึ่งแม้แต่ใบของมันก็ยังใหญ่กว่าตัวของอู่หมิงนับร้อยเท่าวานรโลหิตได้อาศัยอยู่ในโพรงบนต้นไม้เหล่านั้น และเป็นอย่างที่พวกอู่หมิงคิดพวกวานรโลหิตที่ได้รับข่าวจากสหายของตนก็กลายเป็นโกรธ ฝูงวานรโลหิตจำนวนร้อยกว่าตัวพากันออกจากโพรงและคำรามอย่างเกรี้ยวกราดและพากันพุ่งออกไปทันที เห็นได้ชัดพวกมันคิดจะออกตามล่าเหล่ามนุษย์ที่เข้ามายังดินแดนแห่งนี้"ดีมาก จงออกไปกันให้หมด" อู่หมิงกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างเย็นชา"เอาละอู่หมิงตอนนี้พวกมันเหลือกันไม่มากแล้วพวกเราไปกันเถอะ" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวอู่หมิงและเสี่ยวฮุ่ยกลายเป็นเงาสองสายและตรงไปยังโพรงของต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ทันที ในโพรงของต้นไม้โบราณมีช่องทางที่เชื่อมกันกับโพรงอื่นๆเหมือนกับเขาวงกรตซึ่งถ้าอู่หมิงมาคนเดียวละก็จะต้องหลงทางแน่ๆ แต่ด้วยการมีเสี่ยวฮุ่ยที่มีความสามารถที่ดีเยี่ยมทำให้ทั้งสองหาเส้นทางที่ถูกต้องในเวลาไม่นาน"ทางนี้อู่หมิงข้าได้กลิ่นของสมบัติจากทางนี้" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวพร้อมกับนำทางอู่หมิงไปอย่างรวดเร็วตลอดทางอู่หมิงจะใช้ทักษะเงาในการเคลื่อนใหวทำให้เหล่าวานรโลหิตที่คอยเฝ้าอยู่ในโพรงไม่สามารถรับรู้ได้ถึงตัวตนของอู่หมิงเพราะวานรโลหิตที่เฝ้าอยู่ในโพรงล้วนเป็นราชันขั้นสูงสุดและส่วนวานรโลหิตระดับจักรพรรดิก็ได้ออกไปตามล่าพวกมนุษย์กันหมดแล้ว"จี๊ด จี๊ด ทางสะดวกจริงๆ" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวอย่างชอบใจไม่นานทั้งสองก็ไปถึงโพรงขนาดใหญ่ที่มีประตูไม้กั้นอยู่แต่แน่นอนว่าไม่มีอาคมป้องกันอยู่เพราะเผ่าวานรโลหิตเป็นเผ่าพันธ์ที่ไม่มีความสามารถในการใช้อาคม และเพราะแบบนี้พวกอู่หมิงจึงไม่จำเป็นต้องลงแรงมากนัก ทั้งสองคนเข้าไปในโพรงที่เก็บสมบัติของเผ่าวานรโลหิตอย่างสะบายใจทันที"ไม่น่าเชื่อนี่มัน น้ำค้างเหมันต์ อู้นั่นมันดอกไม้เจ็ดสี ไม่นะ นี่มันเห็ดหลินจื่อโบราณ....." เสี่ยวฮุ่ยที่เห็นของข้างในก็แสดงความตื่นเต้นออกมาพร้อมกับแหกปากไม่หยุดอู่หมิงเองก็ตกตะลึงเพียงชั่วครู่ก่อนจะตั้งสติและนำแหวนโบราณออกมาดูดของทั้งหมดเข้าไปในแหวนโบราณอย่างรวดเร็ว"อู่หมิงเจ้าขี้โกง" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับเริ่มกอบโกยของล้ำค่าเข้าไปในสร้อยมิติของตนหนึ่งคนหนึ่งตัวใช้เวลาไม่นานในการปล้นทรัพย์ของเผ่าวานรโลหิตก่อนจะหลบหนีออกไปเสี่ยวฮุ่ยได้ทิ้งขนของคนตระกูลอินทรีย์ไว้และจากไปด้วยสีหน้าเบิกบาน เมื่อพวกอู่หมิงจากไปได้ไม่นาน คนของวานรโลหิตก็กลับมาพร้อมกับในมือมีคนของตระกูลอสูรราตรีและคนของตระกูลอินทรีย์สองคน เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนถูกคนของเผ่าวานรโลหิตจับมาแต่เรื่องนี้พวกอู่หมิงก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วทั้งสองรีบออกจากป่าที่เป็นอาณาเขตของเผ่าวานรโลหิตทันที และในตอนนั้นเองเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมกับความเจ็บปวดใจก็ดังขึ้น หัวหน้าเผ่าวานรโลหิตที่รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลจึงรีบเข้าไปใตรวจดูข้างในโพรงก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่าของล้ำค่าที่เผ่าตนเก็บไว้มานานหลายปีได้ถูกขโมยไปและภายในโพนงยังมีขนของคนตระกูลอินทรีย์ตกไว้อยู่หัวหน้าเผ่าวานรโลหิตโกรธอย่างมากและลงมือฆ่าคนของตระกูลอินทรีย์ทิ้งทันที"เผ่าวานรทุกตัวจงฟัง จงออกตามหาคนของเผ่าอินทรีย์วายุให้จงได้เมื่อเจอแล้วจงลงมือฆ่าพวกมันทันที เพราะเจ้าพวกสารเลวนั่นขโมยของล้ำค่าของพวกเราไปจนหมด" หัวหน้าเผ่าวานรโลหิตคำรามด้วยความโกรธพลังปราณจักรพรรดิขั้นสูงสุดระเบิดออกมาจนต้นไม้รอบๆปลิวกระเด็น"ดูท่าแผนของเราจะสำเร็จแล้วนะอู่หมิง" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวพร้อมกับแสดงสีหน้าชั่วร้าย"นั่นสินะพวกเราเองก็รีบๆหนีออกจากที่อันตรายนี่เถอะ" อู่หมิงกล่าวพร้อมกับเพิ่มความเร็วหลบหนีทันทีหลัวหลบหนีเป็นเวลาสามวันทั้งสองก็ออกจากเขตป่าของอานาเขตเผ่าวานรโลหิตสำเร็จ ซึ่งตรงหน้าของทั้งสองไม่ใช่ป้าไม้อีกต่อไปแต่เป็นทุ่งหิมะที่หนาวเหน็บทันที อู่หมิงที่เห็นว่าได้เวลาแล้วจึงเปิดประตูมิติออกเพื่อให้พวกเจียงเฉินออกมา พวกเจียงเฉินที่ออกมาพบเข้ากับความหนาวเหน็บข้างนอกก็แสดงสีหน้าบิดเบี้ยวออกมา"อู่หมิงอากาศข้างนอกนี่มันอะไรกันทำไมมันถึงหนาวแบบนี้" เจียงเฉินกล่าว"เรื่องนั้นข้าจะไปรู้ได้อย่างไรก่อนอื่นจะต้องช่วยกันหาที่พักกันก่อน" อู่หมิงกล่าวกลุ่มลูกศิษย์ของเสี่ยวฮุ่ยต่างก็ทำตามคำสั่งของอู่หมิงทันทีพวกเขาต่างก็แยกย้ายกันอกอไปหาถ้ำที่สามารถเป็นที่พักได้ และใช้เวลาเพียงไม่นานพวกอู่หมิงก้พบถ้ำที่พอจะเป็นที่พักชั่วคราวได้------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปล้นทรัพย์ของเผ่าวานรโลหิต

คล้ายกับเรื่องเทพกระบี่เงาสังหาร ที่คุณอ่าน

เทพกระบี่เงาสังหาร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปล้นทรัพย์ของเผ่าวานรโลหิต

คล้ายกับเรื่องเทพกระบี่เงาสังหาร ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้