เมื่อแยกย้ายกันกลับเรือนรับรองแล้ว เสวี่ยเหมยก็ปล่อยให้ซิงซิงไปพักผ่อน ส่วนนางรู้สึกคอแห้งจึงตั้งใจจะเดินไปหาน้ำในครัวมาแก้กระหาย อาหารพวกนี้ใส่เกลือเยอะเกินไปแล้ว
“ท่านแม่ข้าอยากแต่งงานกับนางจริงๆ นะ”
จางเหว่ยมาถึงแล้ว? นางเดินย่องเข้าไปช้าๆ ทั้งยังไม่อยากไปปรากฏตัวให้ใครเห็นทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะพลาดเื่ราวสนุกๆ น่ะสิ
“แม่รู้ แม่ก็ชอบซิงซิง แต่เ้าไม่เห็นหรือนางปฏิเสธเ้ามาตลอดเช่นนี้ถึงบังคับนางแต่งนางก็คงไม่ยอมแต่งกับเ้าหรอก”
“ข้าจะทำให้นางยอมแต่งกับข้าให้ได้”
เสวี่ยเหมยยิ้มร่าเดินออกมา ลืมแม้กระทั่งว่าก่อนหน้านี้ตนเองหิวน้ำ มือน้อยๆ รีบผลักประตูเข้าไปหาซิงซิงของนางทันที “นี่ซิงซิง เ้าอยู่ไหน” สาวน้อยร้องเรียกเมื่อผลักประตูมาแล้วไม่เจอตัวคน จึงเดินไปเปิดตู้ไม้ก้มลงมองใต้เตียงก็ไม่เจอ เปิดผ้าห่มออกก็ไม่มี ซิงซิงของนางไปอยู่ที่ไหนอีกแล้ว
“คุณหนูเ้าคะ”
“ซิงซิง!” เสวี่ยเหมยหันกลับมายิ้มแก้มปริใส่ ก่อนจะตรงดิ่งโผเข้าไปกอดสาวใช้คนสนิท ทำเอาซิงซิงที่เพิ่งไปอาบน้ำมาทำตัวไม่ถูก
“คุณหนูมีอะไรเ้าคะ รีบร้อนมาเชียว”
“อาเหว่ยมาถึงแล้ว”
“มาแล้ว...” คุณหนูของนางรีบมาบอกนางแค่นี้น่ะหรือ
“อาซิงข้ามีเื่จะถามเ้า แต่เ้าต้องพูดความจริงกับข้าเท่านั้น” เสวี่ยเหมยหน้าตาจริงจัง มองซิงซิงอย่างใจจดใจจ่อ
“คุณหนูมีอะไรจะถาม บ่าวยินดีตอบเ้าค่ะ”
“ข้าอยากรู้ว่าเ้า...” เสวี่ยเหมยถามออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มกว้างทำเอาซิงซิงขนลุกขึ้นมากะทันหัน “เ้าชอบเขาหรือไม่!”
“ชอบใครกันเ้าคะ” ซิงซิงแม้รู้สึกว่าคำถามนี่มันแปลกๆ แต่ในใจกลับมีคำตอบแล้วว่าคนที่นางชอบเป็ใคร ชื่อของบุรุษผู้นี้โผล่ขึ้นมาในดวงใจั้แ่ได้ยินเสวี่ยเหมยเอ่ยถามแล้ว
“อาเหว่ยไง!”
“ใครนะเ้าคะ” ซิงซิงแสร้งทำเป็งุนงง ตอบแบบไม่ใส่ใจ
เสวี่ยเหมยถอนหายใจเบาๆ แต่ใบหน้าก็ไม่ได้หุบยิ้ม นางโน้มใบหน้าไปกระซิบริมหูของซิงซิงทันที “จางเหว่ยไง จางเหว่ย”
“อาเหว่ยมาเกี่ยวอะไรด้วยเ้าคะคุณหนู” ซิงซิงแสร้งทำหน้าตาเฉยเมยก่อนจะนั่งลงที่เตียงของนางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ปักค้างไว้มาปักต่อ
“เ้าบอกว่าจะตอบตามความจริง”
“บ่าวตอบคุณหนูจริงแล้วเ้าค่ะ”
“งั้นถ้าข้าจะทาบทามลูกสาวพ่อบ้านให้แต่งกับจางเหว่ยเ้าก็ไม่คิดอะไรสินะ”
“บ่าว...” ซิงซิงได้ยินเช่นนั้นก็แหงนหน้าขึ้นมองเสวี่ยเหมยอย่างยอมแพ้ และหากคุณหนูไม่ได้คำตอบเกรงว่าจะคาดคั้นนางไม่เลิก จึงต้องยอมตอบไปแต่โดยดี “บ่าวรักเขาเ้าค่ะ”
“รักผู้ใดกันอาซิงของข้า” เสวี่ยเหมยโน้มตัวลงมาถามใบหน้าทะเล้นพาให้ผู้คนเอ็นดู
“โธ่... คุณหนูเ้าคะ ท่านเพิ่งเอ่ยชื่อเขาออกมาไม่ใช่หรือเ้าคะ”
“งั้น...ซิงซิงของข้า ถ้าเ้าชอบอาเหว่ยเช่นนี้ เ้าอยากแต่งงานกับเขา ยินดีร่วมเป็ร่วมตายอยู่กับเขาจนแก่เฒ่าหรือไม่เล่า”
สาวน้อยบนเตียงชะงักกับคำถามเสวี่ยเหมยอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลง ทำเป็ปักผ้าในมือต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่แต่งเ้าค่ะ”
เสวี่ยเหมยไม่เข้าใจ สาวใช้ของนางผู้นี้เพิ่งเอ่ยยอมรับว่ารักจางเหว่ยแท้ๆ พอคุยมาถึงเื่แต่งงานไฉนจึงเป็เช่นนี้ไปได้ นางปวดหัวกับคู่นี้เสียจริง
“คุณหนูก็ทาบทามลูกสาวพ่อบ้านให้เขาไปเถอะเ้าค่ะ”
“ทำไมถึงไม่แต่งเล่า ดูเ้าสิอายุเยอะขึ้นเรื่อยๆ เช่นนี้เดี๋ยวก็ไม่มีใครมาแต่งกับเ้าแล้วนะ”
“เช่นนั้นก็ดีเ้าค่ะ บ่าวจะอยู่กับคุณหนูตลอดไป”
สาวน้อยได้แต่ส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของนาง “ซิงซิง ั้แ่เล็กเ้าดูแลข้ามาเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ส่วนข้าเองก็รักเ้าเหมือนพี่สาวคนหนึ่งเช่นกัน เป็เพราะเ้าข้าถึงได้เติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขเช่นนี้ เ้า อาเหว่ย และอาเหล่ย ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็เพื่อนเล่นต่างวัยที่ข้ารักมากที่สุด ข้าเพียงหวังอยากให้พวกเ้าได้มีความสุข หวังให้เ้าได้อยู่กับคนที่เ้ารักเท่านั้น หากมีเื่ไม่สบายใจเ้าก็ระบายออกมาเถอะ”
ซิงซิงเงยหน้ามองเสวี่ยเหมยอีกครั้ง เห็นคุณหนูนางทำหน้าจริงจังขนาดนั้นนางเองก็ไม่กล้าจะทำเฉยเหมือนเมื่อครู่อีก “ท่านก็รู้ว่าน้าจิ้งรับบ่าวมาเลี้ยงดูั้แ่เล็ก พ่อแม่บ่าวเสียไปนานแล้ว บ่าวก็เห็นน้าจิ้งเหมือนมารดาแท้ๆ คนหนึ่ง พอโตขึ้นยังจะหวังไปแต่งกับลูกชายของนางอีก แบบนี้มันเห็นแก่ตัวเกินไปเ้าค่ะ”
เสวี่ยเหมยเมื่อได้ยินเหตุผลก็ถอนหายใจออกมา นางจะจัดการให้ซิงซิงยอมรับจางเหว่ยได้ยังไงกันล่ะทีนี้
“หากเ้ายอมเปิดใจมองให้กว้างกว่านี้สักหน่อย เ้าจะรู้ว่าบางสิ่งไม่ได้เป็อย่างที่คิดเสมอไป น้าจิ้งอาจจะอยากได้เ้าเป็สะใภ้เช่นกันก็ได้”
“ไม่จริงหรอกเ้าค่ะ น้าจิ้งเห็นบ่าวเหมือนลูกสาวคนหนึ่งเท่านั้น”
“ซิงซิง เปิดใจให้กว้าง” เสวี่ยเหมยมองเห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอกห้อง มุมปากบางพลันกระตุกยิ้มขึ้นก่อนจะเอ่ยถามว่า “ถ้าน้าจิ้งอยากให้เ้าแต่งงานกับจางเหว่ยเ้ายินดีหรือไม่”
หญิงสาวบนเตียงนั่งคิดอยู่เนิ่นนานก่อนจะอ้าปากตอบออกมาแ่เบาว่า “ถ้าเป็ความตั้งใจของน้าจิ้ง บ่าวก็...ยินดีแต่งกับเขาเ้าค่ะ”
“อะไรนะอาซิง หูข้าไม่ได้ยินเลย เ้าพูดเบาเช่นนี้เกรงว่าถ้าหากข้าไปยืนหน้าประตูก็คงไม่ได้ยิน!” เสวี่ยเหมยตั้งใจเน้นย้ำคำว่านอกประตูให้จางเหว่ยที่อยู่นอกห้องรู้ตัว
“บ่าวบอกว่าบ่าวยินดีแต่งกับอาเหว่ยเ้าค่ะ”
“แต่งกับเขาเพราะความตั้งใจของน้าจิ้งก็ดีอยู่หรอก แต่หากไม่ได้รักกัน เป็ข้าข้าก็ไม่ยอมแต่งแน่ๆ เกรงว่าแต่งไปให้เจ็บช้ำหัวใจตายเสียเปล่า”
“ใครว่าไม่รักเ้าคะ เมื่อกี้บ่าวก็เพิ่งบอกคุณหนูไป ว่าบ่าวรักอาเหว่ย”
ซิงซิงได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาช้าๆ นางที่กำลังก้มมองเสวี่ยเหมยอยู่ เห็นพื้นห้องปรากฏรองเท้าปักบุรุษคู่หนึ่งกำลังขยับเคลื่อนมาทางนาง ยามนี้ถ้าร่างกายกลายเป็หินได้นางคงอยากจะเป็ๆ ไปเสีย จางเหว่ยก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง ทำให้ซิงซิงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ต้องเป็เพราะคุณหนูของนางรู้แน่ๆ ว่าเขาอยู่ด้านนอก เสียรู้เด็กสาวตัวแสบเข้าเต็มๆ!
“พวกเ้าค่อยๆ คุยกันไปนะ ข้าหิวน้ำมากเลย คิกๆ” เสียงหัวเราะสดใสของปีศาจน้อยค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ ก่อนออกไปนางยังไม่ลืมที่จะแง้มปิดประตูห้องให้พวกเขาจนสนิทมืดชิด
“เอ่อ...คือ”
ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรจางเหว่ยก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้านางเสียก่อน ร่างกายบุรุษสูงใหญ่ทำให้แม้เขาจะคุกเข่าลงยังไง ใบหน้าเขาก็ยังพอดีกับสาวน้อยที่นั่งถือผ้าเช็ดหน้าบนเตียงอยู่ดี “ซิงซิง”
ใบหน้าเขาใกล้นางเหลือเกิน...
จะทำเช่นไรดี คุณหนูถึงกับทอดทิ้งนางออกไปเสียแล้ว
ยามนี้ภายในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงหายใจของทั้งคู่เป่ารดใส่กันไปมา ซิงซิงรีบก้มหน้า ดวงแก้มค่อยๆ ฉายสีแดงออกมาอ่อนๆ จางเหว่ยเห็นเช่นนั้นก็ใจเต้นระรวย นางจะทำให้เขาทนไม่ไหวทุกครั้งที่เจอกันไม่ได้...
ชายหนุ่มคว้ามือนุ่มของหญิงสาวตรงหน้ามาประคองไว้ ผ้าเช็ดหน้าปักในมือหล่นไปกองอยู่ที่พื้นตอนไหนไม่รู้ แล้วลากมือน้อยมาวางทาบตรงกลางอกของเขาไว้แน่น “เ้ารู้สึกหรือไม่... เสียงในใจของข้า”
นางไม่ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าอย่างเขินอาย
“เ้ารับรู้มาตลอดใช่หรือไม่”
นางก็ยังคงไม่ตอบอะไรเหมือนก่อนหน้านี้ ใบหน้าแดงพยักอีกครั้ง
“ซิงซิง”
“…”
“เ้าจะยินดีแต่งให้กับข้า เป็ภรรยาของข้า...จางเหว่ยหรือไม่”
ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้ก้มหน้าเช่นทุกครั้ง แต่กลับเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายแทน เห็นแววตาแน่วแน่ของเขาเช่นนั้น สุดท้ายโฉมงามตรงหน้าชายหนุ่มก็พยักหน้าช้าๆ จังหวะขึ้นลงของนางทำเอาเหมือนใจเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขากลัวเหลือเกินว่านางจะเปลี่ยนทิศทางไปหันซ้ายขวาแทน แต่ทว่า...ไม่
นางตกลง!
“เ้าตกลงแล้วห้ามคืนคำเด็ดขาดนะ!” จางเหว่ยยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจเต็มเปี่ยม เขารอมานานแค่ไหนมีแต่์เท่านั้นที่รู้
ซิงซิงพยักหน้าอีกครั้ง หากน้าจิ้งไม่ยอมรับเล่า...
ไม่รู้ด้วยแล้ว...
“ตกลง”
เสียงดีใจของจางเหว่ยดังลอดออกมานอกห้อง เสวี่ยเหมยที่ยืนแอบฟังอยู่ยังไม่ไปไหนยิ้มขึ้นอย่างดีใจ ส่วนด้านข้างมีจางจิ้งมายืนกับนางอยู่ตอนไหนก็ไม่รู้เช่นกัน ทั้งคู่ยืนแสดงความยินดีกับชายหนุ่มหญิงสาวด้านในอย่างปิติ
“คุณหนูใหญ่ บุตรชายข้าก็มีคำพูดหวานๆ กับเขาเหมือนกันหรือเนี่ยเ้าคะ”
“ข้าก็เพิ่งรู้พร้อมน้าจิ้งนี่แหละ”
สุดท้ายเ้าก็ได้มีวาสนากับเขาเสียทีนะจางเหว่ย เห็นเ้าพยายามมานานขนาดนั้นแท้ๆ ในที่สุด์ก็เห็นความตั้งใจของเ้าแล้ว อย่าได้ริบังอาจทำให้ซิงซิงของนางเสียใจเชียว...
3K
