อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ หนูไม่อยากเดือดร้อน” เธอไม่อยากเดือดร้อน แล้วก็ไม่พร้อมเดือดร้อนด้วย ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน

สาตาคมกริบมองสำรวจคนที่ยอมเงยหน้ามองกันทันที แววตาเว้าวอนจากคนตัวเล็ก จมูกสีแดงระเรื่อที่ผ่านการร้องไห้ ทำให้เขารู้สึกใจแกว่งไปด้วย ไหนจะน้ำที่มันยังขังอยู่หน่วยตาของวรดาอีก บ่งบอกว่ามันพร้อมจะหยดลงมาได้ทุกเมื่อ

“หนูเข้ามาทำงานแลกเงิน แลกอาหาร แลกที่อยู่อาศัย ถ้าเกิดคนอื่นมาเห็นจะเข้าใจผิด คิดว่าหนูอยากจับคุณรุจ” สายตาเว้าวอนที่มองเขาในคราแรก ทว่าในตอนนี้เธอกลับเลือกมองอย่างอื่นแทนหน้าเขาแล้ว

“ใครจะคิดแบบไหนก็ช่างสิ ฉันไม่เห็นจะสนใจเลย” ชายหนุ่มว่าออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะยื่นมือเพื่อไปจับใบหน้าของวรดาให้หันมาเผชิญกัน

“นั่นมันความรู้สึกของคุณคนเดียว ไม่ใช่ความรู้สึกของคนอื่น และไม่ใช่กับหนูด้วยเพราะว่าหนูสนใจ!”