「บันทึกระว่างทางกลับบ้าน」

ในสัปดาห์แรกของการเรียนจบลง และผมกำลังเดินกลับบ้าน แล้วผมก็เจอกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนฟุตบาท เธอกำลังมองมาที่ผม เธอยิ้มเล็กน้อย แล้วเธอก็เดินเข้ามาหาผม

"กลับบ้านด้วยกันนะ"

"อืม"

ผมเเเละเธอเดินอยู่ข้างๆผมด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ระหว่างที่ผมกำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เธอก็พูดขึ้นมา

"ที่โรงเรียน...เป็๞ไงบ้าง"

"ก็งั้นๆอ่ะ เข้ากับใครไม่ค่อยได้เท่าไหร "

"เห๋ ทำไมล่ะ"

"ก็ไม่รู้สิ ก็เป็๲แบบนี้อยู่เเล้วนิ ตั่งเเต่เมื่อก่อนแล้ว"

"แบบเมื่อก่อนหรอ อืมมม"

"อะไรล่ะ มันทำไมหรอ"

"ถ้าแบบเมื่อก่อน นายก็มักจะมีคนที่สนใจตั่งแต่วันแรกนี่นะ"

"อ่าาา.. ก็นะ"

"ใช่ไหมล่า ฉันนี่เก่งจริงๆ"

"จ้า จ้า"

"แล้วคนๆนั้นเป็๞ยังไงหรอ"

"ก็...ตัวเล็ก ผมยาว ผิวขาว หน้ากลม หน้าตาก็บ้านๆ" 

"เห๋ ดูธรรมดาจังนะ ฉันว่าฉันดีกว่าตั่งเยอะ"

"คงเพราะ อยากจะช่วยละมั้ง"

"หืม?"

"ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน"

"นายนี่แปลกจัง"

"ฉันว่าที่เธอมาคุยกับฉันนี่มันแปลกกว่าอีกนะ"

"ฮ่ะๆ อะไรของนาย นั่นมุขหรอ"

"อย่างน้อยถ้าเธอคิดว่าเป็๲มุขก็หัวเราะให้มันดีกว่านี้สิ"

"เอาน่า ...แล้วนายจะหยุดยาจริงๆหรอ"

"ก็คิดว่านะ"

"อย่างน้อยก็ไปหาหมอก็ได้"

"ฉันไม่อยากให้ใครเป็๲ห่วงน่ะ อีกอย่างฉันว่าฉันรู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะ"

"แล้วถ้ามันแย่ลงล่ะ"

"มันจะไม่เกิดขึ้นหรอกน่า"

พอพูดจบผมก็เดินถึงบ้านพอดี 

"ฉันมาส่งแค่นี้นะ บาย"

"อืม"

ขณะที่ผมกำลังเปิดประตู ผมก็บ่นพึมพำกับตัวเองว่า

"ไม่เป็๲ไรหรอก ไม่มีใครสนใจหรอก" 

----------------------------------------------------------------------

"มันเริ่มจากไม่กี่เม็ดแล้วมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั่งที่มองมันก็เห็นแต่ความขมขี่นของตัวเอง"