คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

เหนือซากสำนักเมฆาครามที่ถูกเคี้ยวกลืนจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี...

รอยแยกสีดำคล้ำดุจแผลปริปริแตกบนเนื้อทวีป ขยายกว้างขึ้นทีละคืบเหนือฟากฟ้า

มันมิใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ

และมิใช่เคล็ดวิชาของผู้ใด

ทว่ามันคือ “รอยฉีกขาดของห้วงกลืนกินส่วนบน”

ไอความเย็นเยียบที่สูบกลืนปราณชีวิตแผ่ทะลักลงมา ทุกสัจธรรมภายใต้รอยแยกเริ่มแปรสัณฐาน

ศิลาบรรพกาลที่มีอายุหลายพันปีเน่าเปื่อยกลายเป็นฝุ่นผงดุจซากศพที่ถูกดูดความชื้น

กระแสลมปราณที่เคยไหลเวียนใต้ปฐพีหยุดนิ่งและจับตัวเป็นก้อนเลือด

แม้แต่ตะกรันวิญญาณของผู้ที่ตายไปแล้ว ยังถูกเจตจำนงเบื้องบนกระชากขึ้นมาเป็นเศษเนื้อโปร่งแสง ส่งคลื่นความถี่กรีดร้องเสียดแทงโสตประสาทจนห้วงอากาศสั่นสะเทือน

ราวกับระบบนิเวศทั้งใบกำลังถูกตรวจสอบด้วย “ลิ้น” ของตัวตนที่อยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร

และแล้วสัณฐานของมันก็ปรากฏ

หนวดเนื้อสีแดงปนเถ้า ขนาดมหึมาดุจเทือกเขากลับหัว ทอดตัวเลื้อยลงมาจากรอยแยก

พื้นผิวของมันเต็มไปด้วยก้อนเนื้อนูนที่ปริเปิดออก เผยให้เห็น “ลูกตา” ขนาดยักษ์หลายพันดวง

ดวงตาเหล่านั้นมิได้มีไว้เพื่อมองแสงสว่าง

แต่มันมองทะลุถึง “รหัสสายเลือด”

มองเห็นข่ายเส้นเอ็น

มองเห็นคุณภาพของเนื้อ

มองเห็นระดับการฟักตัวของเสบียง

นี่คือ ‘ท่อสูบอาหาร’ แห่งฟาร์มเพาะพันธุ์โลกเบื้องล่าง

สัณฐานที่ถูกส่งลงมาเมื่อพบว่าอาหารในจานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ลูกตานับพันกลอกกลิ้งอย่างตะกละตะกลาม กวาดมองไปทั่วหลุมมรณะ

ประเมิน

คัดกรอง

แยกแยะ

จนกระทั่ง... แกนตาทุกดวงหยุดชะงักพร้อมกัน

จับจ้องไปยังก้อนเนื้อสีหมึกที่ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางเศษซาก

เย่เฉิน

ลูกตาหลายร้อยดวงกะพริบถี่ รูม่านตาขยายและหดตัวอย่างผิดสัณฐานธรรมชาติ

เจตจำนงที่ส่งกลับไปยังส่วนกลางเริ่มวิรูป

ไม่พบสัณฐานของเซียน

ไม่พบข่ายเส้นเอ็นของมาร

ไม่พบรหัสสายเลือดที่ถูกขึ้นทะเบียนไว้ในระบบเพาะพันธุ์

ปราศจากต้นกำเนิด

ไร้ซึ่งขอบเขตการย่อยสลาย

ผลการประเมินเนื้อ...

‘สสารปฏิเสธการกลืนกิน’

เป็นครั้งแรกในรอบหลายหมื่นปี ที่ท่อสูบอาหารของทวีปเบื้องบนไม่อาจจัดประเภทติ่งเนื้อเบื้องหน้าได้

หนวดเนื้อยักษ์ชะงักงันกลางอากาศ

ลูกตาหลายพันดวงเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยปูดโปน

เสี้ยวอึดใจนั้น... มันสัมผัสได้ถึงความสับสน ราวกับพระเจ้าที่ทอดพระเนตรเห็นสิ่งแปลกปลอมที่ฟักตัวขึ้นมาแทรกแซงห่วงโซ่อาหารของพวกมัน!

เบื้องล่างนั้น

เศษซากในคราบมนุษย์แหงนหน้ามองขึ้นไป

เนตรมารบรรพกาลรูม่านตาสามชั้นหมุนวนอย่างเชื่องช้าทว่าเยียบเย็น

ไร้ความหวาดผวาต่อสัจธรรมที่ยิ่งใหญ่กว่า

ไร้ความตื่นตระหนกของเหยื่อ

มีเพียงความตะกละตะกลามที่แผดเผาขึ้นจากก้นบึ้งของรากวิญญาณ

เพราะตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมาจากความเน่าเฟะ...

เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมหวานเช่นนี้มาก่อน

มันเข้มข้นกว่าเลือดของเซียนเฒ่า

ลึกล้ำกว่าปราณของมารบรรพกาล

และอัดแน่นไปด้วยเนื้อเยื่อสวรรค์ที่ชวนให้ฉีกทึ้ง

เตาหลอมวิปลาสกลางทรวงอกเริ่มกระตุกเต้น

ตึก...

ตึก...

ตึก...

จากนั้นจังหวะการสูบฉีดก็บ้าคลั่งดุจอเวจีคลุ้มคลั่ง

กระดูกซี่โครงที่หุ้มด้วยเกล็ดสีหมึกสั่นสะเทือนดังครืดคราด

ไอความร้อนแห่งการย่อยสลายแผ่ซ่านออกจากกายหยาบจนโคลนโลหิตใต้เท้าเดือดพล่าน

ดุจเดรัจฉานที่อดอยากมานานนับพันปี... เพิ่งจะได้กลิ่นอาหารจานหลักเป็นครั้งแรก

ท่อสูบอาหารสวรรค์รับรู้ถึงแรงคุกคามที่ละเมิดกฎฟ้าดิน

มันหดตัว... เตรียมกระชากติ่งเนื้อกลับขึ้นสู่รอยแยก

เพียงระยะไม่กี่จั้ง

แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตระดับจักรวาล... การ “ถอย” แม้เพียงเสี้ยวเล็บ

ย่อมหมายถึงสัญชาตญาณสัตว์ตรอกกำลังส่งคลื่นความถี่เตือนถึงหายนะ!

ทว่า...

ทุกสิ่งสายเกินการณ์ไปแล้ว

ซูมมมมมม!!!

ทิพย์วารีสลายวิญญาณสีดำคล้ำปะทุออกจากรูขุมขนของเย่เฉิน!

แรงสูบกลืนมหาศาลระเบิดขึ้นดุจวังวนของหลุมอับดาร

หนวดเนื้อยักษ์สะบัดตัวอย่างรุนแรงจนมิติแตกร้าว

มันพยายามสลัดหนี

ทว่าแรงดึงดูดของก้อนเนื้อสีหมึกกลับ “บดขยี้” ข่ายเส้นเอ็นของสวรรค์!

หนวดของมันถูกยึดโยงด้วยสายใยสีดำที่ทะลวงออกจากร่างเย่เฉิน กระชากมวลเนื้อระดับสวรรค์ให้ยืดออกดุจเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ!

และเมื่อมันพยายามฝืนดึงกลับ...

โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ!

ลูกตานับร้อยดวงบนผิวหนวดเนื้อพลันระเบิดแตกกระจาย!

ตะกรันโลหิตขุ่นมัวสาดกระเซ็นดุจฝนกรด

มันตระหนักรู้สัจธรรมอันโหดร้ายในเสี้ยววินาทีนั้น

สิ่งที่ยืนอยู่เบื้องล่าง...

มิใช่ติ่งเนื้อที่เป็นเหยื่อ

แต่มันคือความวิบัติที่เตรียมจะสูบกลืนทวีปเบื้องบนทั้งใบ!

ฉ่าาาาาา!!!

เกล็ดสีหมึกทั่วร่างของเย่เฉินอ้าออกดุจคมกราม แทงทะลวงเข้าสู่มวลเนื้อสวรรค์ที่ถูกดึงลงมา

ปราณชั้นสูงที่ร้อนระอุดุจลาวาทะลักเข้าสู่ข่ายเส้นเอ็นของเขา

“อั่ก—!”

ชายหนุ่มกระอักเลือดสีหมึกผสมควันกำมะถันออกมาคำโต

กายหยาบของเขาปริร้าวและแผดเผา เพราะพลังงานสวรรค์นั้นเข้มข้นจนภาชนะมนุษย์แทบระเบิด!

ทว่ากรามที่ฉีกรั้งกลับขบแน่นไม่ยอมปล่อย

ดวงตาของมัจจุราชเบิกกว้าง อาบย้อมไปด้วยความปีติอย่างบ้าคลั่ง!

เขาฝืนสัจธรรม ใช้เตาหลอมวิปลาสบดขยี้และย่อยสลายพลังงานนั้นอย่างป่าเถื่อน!

กังวานดิ้นรนดุจกระดูกชนกระดูกดังสะเทือนฟ้าดิน

รอยแยกบนสวรรค์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...

ลูกตาดวงใหญ่ที่สุดที่ซุกซ่อนอยู่ลึกสุดในรอยแยก

พลันหยุดการดิ้นรน

ความตระหนกถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการลบล้าง

มันเหลือบกลอกลงมามองก้อนเนื้ออัปลักษณ์เบื้องล่าง

สบตากับเนตรมารบรรพกาลโดยตรง

จากนั้น... แรงกดทับอันเย็นเยียบก็แผ่ซ่านลงมาตามสายสะดือมิติ

มิใช่สำเนียงพูด

มิใช่เจตจำนงที่สื่อสาร

แต่มันคือปฏิกิริยาของระบบนิเวศชั้นสูง ที่พยายามกำจัดสิ่งแปลกปลอมดุจเม็ดเลือดขาวที่พบเจอเชื้อมรณะ

‘ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมที่ละเมิดกฎ...’

‘ปฏิเสธการร่วมห่วงโซ่อาหาร...’

‘เริ่มกระบวนการหลั่งปราณทำลายล้างขั้นสูงสุด...’

สิ้นสัญชาตญาณของการกำจัดจุดด่างพร้อย

ลึกลงไปในรอยแยกเนื้อที่ปริกว้างเหนือฟากฟ้า...

เจตจำนงแห่งการหลั่งทิพย์วารีเพื่อกวาดล้างสิ่งแปลกปลอม ถาโถมลงมาตามหนวดเนื้อขนาดยักษ์

สำหรับก้อนเนื้อที่อยู่บนทวีปเบื้องบน...

โลกเบื้องล่างเป็นเพียงคอกปศุสัตว์ที่เต็มไปด้วยเศษสิ่งปฏิกูล

และสิ่งมีชีวิตทุกตัว คือปุ๋ยคอกที่รอวันถูกสกัดเอาแก่นวิญญาณ

ทว่าในวันนี้...

กลับมีผู้ย่อยสลายตัวจ้อยกำลังฝังเขี้ยว กัดกินท่อสูบอาหารของผู้เก็บเกี่ยวเสียเอง!

ซูมมมมม!!!

หนวดเนื้อสวรรค์บิดเกลียวอย่างวิปลาส!

ติ่งเนื้อสีทองขุ่นนับหมื่นดวงที่ผุดขึ้นตามผิวหนัง พลันปูดโปนและปริแตกออกพร้อมกัน

ทิพย์วารีสวรรค์ทะลักทลายลงมาดุจมหาสมุทรกรดเดือดพล่าน!

ทุกหยาดหยดแฝงไว้ด้วยไอความร้อนแห่งการย่อยสลายที่บดขยี้สัจธรรมของโลกเบื้องล่าง

ศิลาหยกละลายกลายเป็นไอ

ภูผาบรรพกาลระเหยหายดุจเถ้าธุลี

ห้วงอากาศถูกฉีกกระชากจนเกิดกังวานโหยหวน

ทิพย์วารีสวรรค์ทั้งหมดพุ่งถล่มเข้าใส่กายหยาบสีหมึกเบื้องล่าง!

ฉ่าาาาาา!!!

เกล็ดเนื้อสีหมึกทั่วร่างเย่เฉินปริแตกแหลกเหลว!

ชั้นเนื้อใต้ผิวหนังปะทุเดือด กังวานเนื้อสดถูกกัดกร่อนดังแฉะก้องห้วงมิติอับดาร

ไอควันสีดำผสมกำมะถันพวยพุ่งออกจากทุกรูขุมขน

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ลอกคราบจากนรก...

ที่สังขารของเขาถูกเจตจำนงฟ้าดินฉีกกระชากจนเกือบถึงแก่นกระดูก!

ทว่า...

ท่ามกลางกายหยาบที่กำลังละลาย

เตาหลอมวิปลาสกลางทรวงอกกลับเต้นกระหน่ำอย่างตะกละตะกลาม!

ตึก!

ตึก!

ตึก!

มันมิได้สร้างเกราะป้องกัน

แต่มันกำลังบังคับให้ข่ายเส้นเอ็นที่ขาดวิ่น อ้าปากดูดกลืนทิพย์วารีสวรรค์นั้นเข้าไป!

ไอความร้อนที่แตกต่างกันสุดขั้วปะทะกันในจุดชีพจร

เย่เฉินขย้อนลิ่มเลือดสีทองผสมสีหมึกออกมาคำโต

กระดูกสันหลังลั่นกรอบแกรบดุจกำลังจะหักพับ

ทว่าใต้ชั้นเกล็ดที่หลุดลอก... รากฐานแห่งผู้ย่อยสลายกลับดึงเอาพลังสวรรค์นั้นมาถักทอเป็นเปลือกเนื้อชั้นใหม่ที่น่าสะอิดสะเอียนและหนาเตอะยิ่งกว่าเดิม

รอยอักขระสีทองหม่นผุดขึ้นสลักลึกลงบนกระดูกดำ

อสุรกายตนนี้... กำลังวิวัฒนาการด้วยการกลืนกินอาวุธของศัตรู!

บนฟากฟ้า...

ก้อนเนื้อที่ซ่อนอยู่หลังรอยแยกเริ่มสั่นสะท้าน

เดิมที... มันหลั่งปราณกัดกร่อนลงมาเพื่อหลอมละลาย

แต่บัดนี้... สัจธรรมกลับตาลปัตร

พลังงานบริสุทธิ์ของมันกำลังไหลย้อนกลับลงสู่ห้วงกลืนกินของสิ่งแปลกปลอมเบื้องล่าง!

วูมมมม!!!

รากเส้นเลือดสีหมึกนับหมื่นสาย พุ่งทะลวงสวนขึ้นไปตามหนวดเนื้อสวรรค์!

พวกมันชอนไชเข้าสู่ชั้นเยื่อบุกล้ามเนื้อ

แทงทะลุหลอดเลือดสีทอง

กัดกินและแพร่กระจายตะกรันพิษเข้าสู่ไขกระดูกของสวรรค์!

ทุกสัณฐานที่รากสีหมึกไต่ผ่าน ถูกเปลี่ยนเป็นเนื้อตายสีดำคล้ำ และถูกสูบแก่นชีวิตย้อนกลับลงมายังเตาหลอมในอกของชายหนุ่ม!

คลื่นความหวาดผวาสะเทือนรอยแยกมิติ!

ลูกตานับพันดวงที่ฝังอยู่บนหนวดเนื้อเบิกกว้างสุดขีด

บางดวงระเบิดแตกเพราะแรงดันโลหิตพิษ!

บางดวงหลั่งทิพย์วารีสีทองคล้ำออกมาดุจกำลังร่ำไห้!

สัญชาตญาณแห่งความกลัว... ซึ่งเป็นสิ่งที่เดรัจฉานเบื้องบนไม่เคยรู้จัก...

บัดนี้ได้ถูกยัดเยียดเข้าสู่ทะเลวิญญาณของมันแล้ว!

ผลกระทบจากการชักเย่อกลืนสวรรค์แผ่ซ่านไปทั่วทวีปตะวันออก

อสูรบรรพกาลนับล้านตัวที่แหงนมองฟากฟ้า... อวัยวะภายในพลันบีบรัดตัวจนกระอักเลือดและล้มตายเป็นเบือ!

มหานทีเดือดพล่านจนเหือดแห้ง

ก้อนเนื้อในคราบผู้ฝึกตนที่ฝืนใช้สัมผัสวิญญาณตรวจจับ... ทะเลวิญญาณของพวกมันปริแตกและสติพังพินาศในพริบตา!

พวกมันเห็นเพียงรอยฉีกขาดของผืนฟ้า

และหนวดเนื้อของผู้สร้าง... ที่กำลังถูกดึงรั้งลงมาสู่ขุมนรก!

เบื้องล่างหลุมมรณะ...

ชายหนุ่มมิได้กล่าววาจาข่มขวัญอันใด

เขาเพียงอ้ากรามกว้างจนข้อต่อกรามหลุดออกจากเบ้า โลหิตสีหมึกไหลทะลักอาบยอดอก

กรงเล็บทั้งสองข้าง และคมเขี้ยวที่ผิดสัณฐาน ฝังจมลึกลงไปในเนื้อสวรรค์ดุจตะขอเกี่ยววิญญาณ!

กร้วม...!

กังวานบดเคี้ยวดังลอดไรฟันที่สับแน่น

เตาหลอมวิปลาสแผดคลื่นความถี่คำรามดุจหลุมดำที่หิวโหย!

เขาย่อสังขารลง... ข่ายเส้นเอ็นทั่วร่างปูดโปนจนแทบระเบิด...

ก่อนจะออกแรงกระชากสวรรค์ลงมา!

ตูมมมมมม!!!

เนื้อสวรรค์ปริแตกฉีกขาดเป็นรอยยาวหลายร้อยจั้ง!

ทิพย์วารีและแก่นโลหิตสีทองทะลักร่วงจากฟากฟ้าราวกับน้ำตกแห่งหายนะ!

และลึกเข้าไปในรอยแยกมิติ...

ก้อนเนื้อขนาดยักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง... ถูกแรงกระชากอันดิบเถื่อน ดึงให้ถลำลื่นลงมาใกล้โลกเบื้องล่างอีกก้าวหนึ่ง!

แสงสว่างรอบรอยแยกโค้งงอวิปริต!

เป็นครั้งแรกนับแต่ยุคบรรพกาล...

ที่ผู้เก็บเกี่ยวบนห่วงโซ่อาหารสูงสุด เริ่มตระหนักรู้สัจธรรมข้อหนึ่ง

สิ่งที่มันพยายามเททิพย์วารีทำลายล้างใส่ในวันนี้...

มิใช่อาหาร... แต่มันคือห้วงกลืนกินของตัวเขมือบจักรวาลที่พร้อมจะสวาปามทวีปเบื้องบนทั้งใบ!

แรงดึงดูดเหนือซากสำนักเมฆาครามกำลังถูกสัจธรรมอันวิรูปฉีกทึ้ง

รอยแยกมิติบนฟากฟ้าถูกกระชากจนผิดสัณฐาน แสงสว่างและมวลอากาศโค้งงอราวกับกำลังถูกสูบกลืนเข้าสู่ปากหลุมอับดารที่ไร้ก้นบึ้ง

มัจจุราชในคราบมนุษย์ยืนหยัดอยู่กึ่งกลางหลุมมรณะ

ข่ายเส้นเอ็นทั่วร่างปูดโปนดุจรากไม้ดำที่ฝังลึกทะลวงผืนดิน

เกล็ดสีหมึกปริแตกหลุดลอกทีละชิ้นจากแรงกดทับของมวลสวรรค์

โลหิตดำข้นไหลทะลักอาบทั่วกายหยาบ

ทว่ากรงเล็บทั้งสองข้างยังคงจิกฝังลึกลงในหนวดเนื้อสวรรค์อย่างไม่ยอมปล่อย

“ลงมา...”

สำเนียงแหบพร่าดุจกระดูกบดทับกันดังลอดไรฟันที่สับแน่น

“ลงมาเป็นปุ๋ย... ในห้วงกลืนกินของข้า!”

ครืนนนนน!!

แรงสูบกลืนระลอกใหม่ปะทุระเบิดออกจากเตาหลอมวิปลาส

รอยแยกมิติถูกแรงดิบเถื่อนกระชากกว้างขึ้นอีกหลายพันจั้ง

ลูกตาเนื้อขนาดมหึมาบนฟากฟ้ากำลังสั่นสะท้าน!

เพราะมันเริ่มรับรู้ถึงผัสสะที่ไม่ควรเกิดขึ้นในฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งนี้

สายใยสีหมึกจากสังขารของชายหนุ่ม กำลังชอนไชลุกลามเข้าสู่เนื้อเยื่อสวรรค์

กัดกิน หลอมละลาย และสูบกลืนแก่นพลังงานบริสุทธิ์ ย้อนกลับลงไปหล่อเลี้ยงผู้ย่อยสลายเบื้องล่าง!

คลื่นความถี่แห่งความหวาดผวาปะทุพล่านออกจากหนวดเนื้อ

ลูกตานับพันที่ฝังอยู่บนพื้นผิวสั่นกระตุกอย่างคลุ้มคลั่ง

บางดวงปริแตกพ่นตะกรันโลหิต

บางดวงถึงกับหลั่งกรดออกมากัดกินเนื้อเยื่อรอบข้างของตนเอง

ราวกับสัญชาตญาณสัตว์ตรอกกำลังกรีดร้องเตือนให้ตัดเนื้อร้ายนี้ทิ้ง!

หนี! หนีจากหลุมดำแห่งนี้!

“รสชาติ...”

ดวงตาที่เหลือเพียงตาขาวขุ่นมัวปะทะกับเนตรมารที่หมุนวน ตวัดขึ้นจ้องมองฟากฟ้า

“...หวานล้ำกว่าเศษศพเบื้องล่างนัก!”

ตูมมมมม!!!

เตาหลอมวิปลาสรีดเร้นขีดจำกัดของการโอเวอร์โหลด!

ครานี้มันไม่ได้เพียงดูดกลืน แต่มันกำลัง “บังคับวิวัฒนาการ”

ทิพย์วารีสวรรค์สีทองที่กำลังกัดกร่อนร่าง ถูกบดขยี้ หลอมรวม และแปรสภาพเป็นเชื้อเพลิงของอเวจี!

เนื้อตายที่หลุดลอก ถูกทดแทนด้วยเกล็ดชั้นใหม่ที่แทงทะลุกระดูกขึ้นมา

หนาเตอะกว่าเดิม! อัปลักษณ์กว่าเดิม!

บนพื้นผิวของเปลือกใหม่ ปรากฏอักขระสีทองหม่นที่ถูกขโมยและหลอมรวมมาจากรหัสสวรรค์

สังขารของเขา... กำลังนำสายเลือดของทวีปเบื้องบนมาถักทอเป็นเกราะ!

“ลงมาเป็นอาหารของข้าซะ!!!”

เย่เฉินออกแรงกระชากสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย!

แคว่กกกกกกกก!!!

สัจธรรมแห่งมิติถูกฉีกขาดดังก้อง

หนวดเนื้อขนาดมหึมาปริแตกแหวะออกตลอดแนว!

คลื่นความพรึงเพริดรุนแรงระเบิดออกจากก้อนเนื้ออีกฟากของรอยแยก

ครานี้มิใช่เพียงการปฏิเสธสิ่งแปลกปลอม แต่มันคือ “ความหวาดผวาจากการตกเป็นเหยื่อ” อย่างแท้จริง!

ความกลัวต่อห้วงกลืนกินที่ไร้ก้นบึ้ง

ในที่สุด... สัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอดก็บังคับให้ตัวตนชั้นสูงต้องตัดสินใจ

ฉัวะ!!!

หนวดเนื้อสวรรค์ถูก “สลัดทิ้ง” ตัดขาดจากร่างต้นดุจเดรัจฉานตัดหางหนีตาย!

แก่นโลหิตสีทองขุ่นพุ่งทะลักออกมาราวกับเขื่อนบนฟากฟ้าแตก

รอยแยกมิติหดตัวหุบปิดลงอย่างลนลานและบ้าคลั่ง ดุจเปลือกหอยที่หนีบตัวซ่อนจากนักล่าใต้ทะเลลึก

ทว่าสัจธรรมเบื้องล่างได้ถูกลิขิตไว้แล้ว

ท่อนเนื้อสวรรค์ขนาดยักษ์ที่ถูกตัดทิ้ง ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง

และห้วงกลืนกินของเตาหลอมวิปลาสก็อ้าปากรับมันไว้ทั้งหมด!

กร้วม! กร้วม! กร้วม!

กังวานบดเคี้ยวเส้นเลือดสวรรค์ดังก้องทะลวงฟ้าดิน

อสุรกายในคราบมนุษย์สวาปามเนื้อสวรรค์ที่ยังดิ้นพล่านทีละส่วน!

ดูดกลืนทุกหยดโลหิตศักดิ์สิทธิ์ บดเคี้ยวทุกข่ายเส้นเอ็น ย่อยสลายทุกกระดูกอ่อน

เนื้อสวรรค์พยายามต่อต้านและปล่อยปราณกัดกร่อนอวัยวะภายในของเขา ทว่าเตาหลอมวิปลาสกลับหลั่งทิพย์วารีที่รุนแรงกว่าออกมาบดขยี้มันจนเหลือเพียงตะกรัน!

และเมื่อเศษเนื้อเยื่อสวรรค์ชิ้นสุดท้ายถูกกลืนลงคอ...

สัจธรรมความทรงจำของอาหาร พลันระเบิดขึ้นในทะเลวิญญาณของชายหนุ่ม!

ภาพของทะเลเนื้อสีเลือด...

ทวีปที่ลอยอยู่เหนือห้วงมิติ...

ตำหนักที่ถักทอขึ้นจากกระดูกของดวงดาวและรากวิญญาณ...

สิ่งมีชีวิตระดับตัวตนชั้นสูงนับไม่ถ้วนที่กำลังสูบกินโลกเบื้องล่าง...

และกึ่งกลางของทุกสิ่ง... คือบัลลังก์ก้อนเนื้อสีทองขุ่นขนาดมหึมา

บัลลังก์ที่กำลังเต้นตุบๆ ว่างเปล่า...

ราวกับกำลังรอคอยสัณฐานที่วิปลาสที่สุด ขึ้นไปนั่งทับและกลืนกินมัน!

—

ไกลออกไปสุดหยั่งถึง ณ ทวีปเบื้องบน

ภายในตำหนักเนื้อเยื่อแห่งหนึ่ง

คลื่นความถี่ของความตายพลันสั่นสะเทือน

ดวงตาเนื้อนับล้านดวงลืมขึ้นพร้อมกันในห้วงอนธการ

ตัวตนโบราณหลายสัณฐานหันขวับไปยังจุดเดียวกัน

จุดที่สายสะดือเก็บเกี่ยวเพิ่งถูกกระชากขาดสะบั้น!

ความเงียบงันอันหนาวเหน็บปกคลุมทั่วชั้นเยื่อบุตำหนัก

เครือข่ายวิญญาณของพวกมันปั่นป่วน เพราะเพิ่งถูกยัดเยียดให้สัมผัสถึงความเจ็บปวดจากการถูกเคี้ยวสดๆ!

ก่อนที่เจตจำนงไร้สำเนียงจะสั่นสะเทือนขึ้น

“ท่อสูบอาหาร... ถูกเคี้ยวกลืน”

ไม่มีตัวตนใดส่งคลื่นตอบรับ

เพราะตลอดยุคสมัยที่ผ่านมานับล้านปี... ฟาร์มเพาะพันธุ์แห่งนี้ ไม่เคยถูกเหยื่อในกรงขังลุกขึ้นมากัดกินท่ออาหารมาก่อน!

สายตาเนื้อนับล้านคู่พยายามสอดส่ายลงสู่ความมืดมิดของโลกเบื้องล่าง จดจำกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่...

“ผู้ย่อยสลาย”

และเป็นครั้งแรกนับแต่การดำรงอยู่...

ที่เหล่าผู้ล่าบนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร... เริ่มตระหนักถึงสัจธรรมของคำว่า “หวาดผวา”

—

สายลมบาดาลพัดผ่านซากเถ้าธุลีของสำนักเมฆาคราม

ชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางหลุมมรณะที่บัดนี้ว่างเปล่า

กายหยาบสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไอความร้อนมหาศาลทะลักออกจากรูขุมขนดุจเตาปฏิกรณ์ที่ใกล้พังทลาย หยาดโลหิตสวรรค์สีทองขุ่นยังคงไหลย้อยอาบเกล็ดสีหมึกที่วิวัฒนาการใหม่

ทัณฑ์ปฐพีในมือสั่นสะท้านดุจกำลังเคลิบเคลิ้มกับรสชาติของทวีปเบื้องบน

เนตรมารบรรพกาลค่อยๆ แหงนมองขึ้นสู่ฟากฟ้าที่รอยแยกเพิ่งปิดสนิท

กรามที่ผิดสัณฐานอ้าออกกว้าง ทิพย์วารีแห่งความหิวโหยหยดลงบนพื้นศิลา

ไม่มีถ้อยคำโอ้อวดเยี่ยงวีรบุรุษผู้พิชิต

ไม่มีคำประกาศิตท้าทายสวรรค์

มีเพียงกังวานครางกระหึ่มจากเตาหลอมในทรวงอก

และสัญชาตญาณความหิวโหยของสัตว์ตรอก... ที่บัดนี้ได้รับรู้แล้วว่า

อาหารที่โอชะที่สุดในจักรวาล... ซุกซ่อนอยู่ที่ใด!

[จบตอนที่ 92]