เมื่อหลัวเสี่ยวโหลวกลับถึงบ้าน เขารู้สึกผิดหวังที่พบว่าห้องนั่งเล่นที่เขารอจะทำความสะอาดนั้นสะอาดเรียบร้อยแล้ว กล่องใหญ่ๆ ดูเหมือนจะหายไปในอากาศ และไม่เห็นหยวนซีที่ไหน หลัวเสี่ยวโหลวกะพริบตาและเดินอย่างรวดเร็วไปที่ห้องของตัวเอง แล้วก็ชะงักอยู่หน้าห้องรับแขก
พูดตามหลักแล้ว นี่ไม่ใช่ห้องรับแขกอีกต่อไป เตียงขนาดคิงไซส์ถูกเก็บเข้าตู้เสื้อผ้า และไม่มีอะไรอยู่ในห้องทั้งหมดนอกจากกล่องที่จัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ และเพราะกล่องกินพื้นที่มาก จึงเดินเข้าไปลำบาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็หยวนซีที่จัดการพวกมัน แปลกที่เขารู้วิธีทำงานบ้านเสียที — แต่เขาไม่สามารถแค่กองกล่องซ้อนกันได้หรือไง?
หลัวเสี่ยวโหลวครางออกมา ไอ้บ้านั่นพยายามกันเขาออกจากห้องใช่ไหม?! ตอนนี้ไม่มีพื้นที่ในห้องเลย
เอาล่ะ เขาควรคาดการณ์ได้ว่าหยวนซีจะทำแบบนี้ หลัวเสี่ยวโหลวหันหลังและมุ่งหน้าไปที่ครัว ถ้ายังเร็วพอหลังจากเขาทำความสะอาดเสร็จคืนนี้ อาจจะยังมีเวลาตั้งห้องแล็บของเขา
วัสดุ ชิ้นส่วนเมคคะ ห้องแล็บ... แค่คิดว่าเขากำลังจะสร้างเมคคะก็ทำให้หลัวเสี่ยวโหลวมีความสุขมากจนแม้แต่เื่การมีเพื่อนร่วมห้องที่อารมณ์ร้ายก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเขา แน่นอนว่านอกเหนือจากสัญญาทาสบ้านั่น — เขาไม่เคยรู้สึกถึงการคุกคามของสัญญานั้นอีกเลยยกเว้นครั้งแรก แต่ตัดสินจากความถี่ของอารมณ์เสียล่าสุดของหยวนซี บางทีเขาอาจจะรู้สึกเร็วๆ นี้ — มันไม่ดีเลยจริงๆ
อย่างน้อย ตอนนี้หยวนซีก็รู้จักส่งค่าครองชีพให้ ถึงแม้ว่าหลัวเสี่ยวโหลวจะต้องช่วยเขาเื่อาหารและเสื้อผ้าทุกวัน จัดห้องและห้องน้ำ และบางครั้งก็เป็หมอนวดหรืออะไรทำนองนั้น มันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าหยวนซีไม่ได้อยู่ด้วยยากเย็นอะไร แม้บางครั้งจะรุนแรงและอารมณ์ร้ายนิดหน่อย แต่ตราบใดที่หลัวเสี่ยวโหลวทำตามที่เขาบอก เขาก็จะไม่มีปัญหาใหญ่ๆ เหมือนเด็กที่ไม่เข้าท่า แค่ลูบไล้เขาเบาๆ ก็พอ
ขณะที่คิดถึงเื่นี้ หลัวเสี่ยวโหลวก็เลือกที่จะลืมว่าเขาเคยด่าหยวนซีในใจตอนที่ถูกรังแก อีกสิ่งหนึ่งที่หลัวเสี่ยวโหลวต้องยอมรับคือ หยวนซีช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกและความเครียดส่วนใหญ่ หรือสิ่งที่อาจเรียกว่าความเหงาบางอย่างของโลกในอนาคตที่ไม่คุ้นเคยของเขา — ไม่ว่าจะผ่านการรังแกหรือความงุ่มง่ามของเขา
ถ้าเขาสามารถหลุดพ้นจากสัญญาทาสนั่นได้ในอนาคต เขาก็อยากจะมีหยวนซีเป็เพื่อน...
ขณะที่หลัวเสี่ยวโหลวกำลังจะพิจารณาว่าเขาใจดีกับหยวนซีเกินไปหรือไม่ พยายามสรุปข้อบกพร่องมากมายของหมอนั่น หยวนซีก็กลับมา
รีบโยนหยวนซีในใจของเขาที่กำลังคุกเข่าแทบเท้าและรอให้เขาตัดสินทิ้งไป หลัวเสี่ยวโหลวพูดด้วยความอ่อนโยนมาก "กลับมาแล้วเหรอ? เดี๋ยวนะ อาหารเย็นจะเสร็จในอีกสักครู่"
หยวนซีตอบรับ แต่คราวนี้เขาไม่ได้รออาหารเย็นบนโซฟาหรือยืนดูอยู่หน้าประตูครัว แต่ค่อยๆ เดินเข้ามาในครัว
เฮ้ ถึงห้องครัวจะใหญ่ แต่ถ้านายเข้ามาก็กีดขวางนะ! แล้วนายกำลังทำอะไรวนเวียนอยู่แถวนี้!
หลัวเสี่ยวโหลวยังคงเตรียมอาหารเย็นต่อไปอย่างไม่เข้าใจ สแกนใบหน้าของหยวนซีขณะที่แอบคิดว่าเขาได้ทำอะไรตลอดทั้งวันที่ทำให้หยวนซีโกรธหรือเปล่า: อาหารเย็น งานพาร์ทไทม์ พบหลิงซวี่ — หลิงซวี่?
เขาโกรธเพราะหลิงซวี่หรือ? แต่เขาไม่สามารถถูกตำหนิที่บังเอิญเจอหลิงซวี่ได้! พระเ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาไม่อยากพบชายที่หลงตัวเองคนนั้นเลย
สิ่งที่ทำให้หลัวเสี่ยวโหลวรู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าคือเขารู้สึกผิด ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมเขาถึงรู้สึกผิดแบบนั้นล่ะ?
หลัวเสี่ยวโหลวกังวลว่าหยวนซีจะจับได้ไหมว่าเขาได้พบหลิงซวี่...
พระเ้า เขาต้องหลอนไปแล้วแน่ๆ ที่คิดว่าอยู่กับหยวนซีไม่เลวร้าย ไม่ เขาควรอาบน้ำหลังทำอาหารเย็นเสร็จ เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน ถ้าเขาได้กลิ่นอะไรขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?
ในตอนนั้น หยวนซีหยุดอยู่ด้านหลังหลัวเสี่ยวโหลวและวางมือทั้งสองข้างบนโต๊ะ กักหลัวเสี่ยวโหลวไว้
ร่างกายของหลัวเสี่ยวโหลวแข็งทื่อ หยวนซีกำลังทำอะไร? เขาบ้าไปแล้วหรือ? นี่เป็การท้าทายใหม่หรือ? มีดในมือของหลัวเสี่ยวโหลวสั่น และเขาไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะเตรียมอาหารเย็นต่อหรือจะดีกว่าถ้าพยายามพูดเหตุผลกับหยวนซีและแสดงความอ่อนแอ...
หยวนซีจ้องมองชายร่างผอมบางตรงหน้า หลังจากเห็นหลัวเสี่ยวโหลวทำอาหารต่อโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ใบหน้าที่แดงเล็กน้อยของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนกลับเป็ความหยิ่งผยองที่คุ้นเคยตามปกติ
กลิ่นหอมของซุปลอยออกมาจากหม้อ... อเนกประสงค์แล้ว และหยวนซีนึกถึงภาพที่แม่ของเขาทำซุปให้เฉพาะในวันเกิดของพ่อทุกปีเท่านั้น ความคิดที่ว่าหลัวเสี่ยวโหลวทำอาหารให้เขาทุกวัน ทำให้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุขอย่างกะทันหัน
หยวนซีมองหลัวเสี่ยวโหลวที่ก้มหน้าอยู่และค่อยๆ พิงศีรษะลงบนไหล่ของหลัวเสี่ยวโหลว ถูไถกับมัน อืม มันช่างดีเหลือเกิน หลัวเสี่ยวโหลวเป็ของเขาคนเดียวอยู่แล้ว และเขาสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
"นี่ นายกำลังทำอะไรน่ะ?" เสียงไร้อารมณ์ของหลัวเสี่ยวโหลวทำลายจินตนาการในใจของอัจฉริยะทางพันธุกรรมระดับ S
หยวนซีสะดุ้ง ทำอะไรน่ะเหรอ? ยังคงพิงศีรษะบนไหล่ของหลัวเสี่ยวโหลวและจ้องมองอาหารที่กำลังถูกเตรียมอยู่เงียบๆ ครู่หนึ่ง ในที่สุดหยวนซีก็หาเหตุผลที่ดีได้และพูดว่า "วันเกิดฉันจะมาถึงในอีกสามเดือน — ในฐานะทาสที่มีการศึกษา จำไว้ว่าต้องเตรียมของขวัญให้ฉันนะ"
พี่ชาย ทำไมนายถึงประกาศวันเกิดเร็วขนาดนี้? หลัวเสี่ยวโหลวแกล้งทำเป็ไม่ได้ยินว่าหยวนซีเรียกเขาว่าอะไรและคำที่แน่นอนก่อนหน้านั้น
แต่เมื่อคิดอีกที เนื่องจากหยวนซีขอแล้ว เขาก็ต้องเตรียมของขวัญ ควรเป็อะไรที่ไม่แพงและทำให้เขาดูดี ตอนนี้ทรัพยากรในตู้นิรภัยมีน้อย เขาไม่สามารถเอาเงินของหยวนซีไปซื้อของขวัญได้
"นายจะช่วยจัดจานไหม?" เมื่อหลัวเสี่ยวโหลวรู้สึกตัว เขาถามหยวนซีที่ยังคงกอดเอวเขาอยู่
เมื่อเห็นจานที่หลัวเสี่ยวโหลวส่งให้ หยวนซีนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพ่นลมออกจากจมูกและรับจานไปก่อนเดินออกไป
หลังจากกินอาหารเสร็จ หลัวเสี่ยวโหลวจึงตระหนักว่าคืนนี้เขาจะต้องนอนกับหยวนซี และเสื้อผ้าของเขาได้ยึดมุมเล็กๆ ของห้องแต่งตัวไปแล้ว
หลังจากลังเลครู่หนึ่ง หลัวเสี่ยวโหลวหยิบชุดนอนและมุ่งหน้าไปห้องน้ำอีกห้อง เขาอาบน้ำอุ่นและเดินกลับไปที่ห้องนอนใหญ่
ยืนอยู่ที่ประตู หลัวเสี่ยวโหลวนึกขึ้นได้ว่าแม้หยวนซีจะหยิ่งและเผด็จการ แต่เมื่อเขาหลับ — เขาก็สวยงามมาก ใบหน้าของเขาสมบูรณ์แบบจนหาข้อบกพร่องไม่ได้
หลัวเสี่ยวโหลวอดคิดไม่ได้และรู้สึกสับสนใจ เขาเป็ผู้ชายปกติที่หมั้นหมายแล้ว ถ้าวันหนึ่งหลังจากที่เขาหลับไป เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองและทำอะไรที่ยอมรับไม่ได้กับหยวนซี... ผลที่ตามมาคงจะน่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้
หลัวเสี่ยวโหลวลังเล สงสัยว่าเขาควรไปนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่นดีไหม
ในตอนนั้น หยวนซีบนเตียงหันหน้ามาอย่างหงุดหงิดและเห็นหลัวเสี่ยวโหลวในชุดนอนที่ประตู ดวงตาของเขาเป็ประกายขึ้นชั่วขณะ แล้วทักทายอย่างไม่อดทน "ทำไมนายถึงมัวลังเลอยู่? ฉันทำความสะอาดห้องน้ำแล้ว ห้องน้ำฝั่งนี้ใช้งานได้ดี นายควรอาบน้ำกับฉันจริงๆ นะ มานี่สิ! นายอยากมานอนบนเตียงในห้องนอนใหญ่กับฉันมานานแล้วนี่" เขาพูดจบด้วยการมองหลัวเสี่ยวโหลวด้วยสายตาที่บอกว่าดูสิว่านายของนายใจกว้างและอดทนขนาดไหน
ใครอยากนอนเตียงเดียวกับนายกัน? ใครอยากล่ะ!?
ขณะที่หลัวเสี่ยวโหลวค่อยๆ ขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง หยวนซีกลิ้งไปด้านหน้าและพยักหน้าให้หลัวเสี่ยวโหลวนวดให้เขา หลัวเสี่ยวโหลวถอนหายใจ แค่นอนด้วยกัน ภาระงานก็เพิ่มขึ้นจริงๆ
หลัวเสี่ยวโหลวนั่งบนเตียงและค่อยๆ ลูบผมสีดำสนิทของหยวนซี ขณะนั้น หยวนซีวางศีรษะบนเข่าของหลัวเสี่ยวโหลวและวางแขนไว้ที่ข้างเอวของหลัวเสี่ยวโหลวอย่างตั้งใจ หรี่ตาอย่างสบาย เหมือนแมวขี้อายที่ได้รับการดูแลอย่างเอาใจใส่
อย่างไรก็ตาม หลัวเสี่ยวโหลวดูเหมือนจะไม่รู้เลยว่าหยวนซี้าแบ่งเตียงในห้องนอนใหญ่กับเขาจริงๆ และยังคงถือว่าครึ่งเตียงเป็ของเขาตามปกติ
แน่นอนว่าหยวนซีไม่มีความตั้งใจจะขยับตัวจนกว่าหลัวเสี่ยวโหลวจะนวดเสร็จ
เพื่อไม่ให้ต้องนอนบนพื้นกลางดึก หลัวเสี่ยวโหลวจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องอยู่ใกล้ๆ หยวนซี
โอเค บางทีมันอาจจะสบายในฤดูหนาว แต่หลัวเสี่ยวโหลวที่เพิ่งกังวลเื่อะไรบางอย่างอยู่ อดไม่ได้ที่จะครางในใจ มันโอเคจริงๆ เหรอที่จะอยู่ใกล้กันขนาดนี้? หยวนซี นายเป็ไอ้เลวแต่ก็อันตรายนะ!
ก่อนเข้านอน พวกเขาเข้าสู่เครือข่ายเสมือนจริงด้วยกัน หลัวเสี่ยวโหลวออกจากห้องเรียนพื้นฐานเร็วในคืนวันเสาร์ และต้านทานความรู้สึกแปลกๆ ในใจ เขาออกจากเครือข่ายเสมือนจริงเป็ครั้งแรกในขณะที่ยังตื่นอยู่และหลังจากเรียนรู้ชิ้นส่วนระดับหนึ่งตามปกติ
หยวนซีดูเหมือนจะยังออนไลน์อยู่ หลัวเสี่ยวโหลวโล่งใจและคลุมผ้าห่มที่หยวนซีวางไว้รอบเอวให้เขา แล้วก็พยายามควบคุมตัวเองให้มากที่สุดและหลับไปที่ขอบเตียง
ไม่นานหลังจากหลัวเสี่ยวโหลวหลับไป หยวนซีก็ยืดตัวและกลับมาจากเครือข่ายเสมือนจริงอย่างตั้งใจ เขาหันไปด้านข้างและมองไปที่หลัวเสี่ยวโหลวที่ก้มหน้าลง เผยให้เห็นเส้นโค้งที่สง่างามของลำคอ แต่ผ้าห่มที่กีดขวางก็ปิดบังส่วนที่อยู่ต่ำลงไป
หยวนซีจ้องมองผ้าห่มที่บริสุทธิ์อย่างดุดัน คิดสักครู่ และขยับเข้าใกล้ ความร้อนจากร่างกายของเขาทำให้หลัวเสี่ยวโหลวขยับเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้ ทำไมนายถึงเอนมาล่ะ นายยังจะมาอีก — อืม นายขอเองนะ" หยวนซีบ่นพึมพำเบาๆ อย่างพอใจขณะที่ดึงชายคนนั้นเข้ามาและหาตำแหน่งที่สบายกับเขาตรงกลางเตียงใหญ่ โอบกอดเขาด้วยแขนและขา
ชายคนนั้นอ่อนแอ และคงจะลำบากถ้าต้องอยู่โดยไม่มีที่กำบังของเขา หยวนซีไม่ได้มีจิตใจที่เป็ทองคำ แต่รู้สึกดีที่ได้โง่และคอยดูแลเขาตลอดเวลา เขาคิดก่อนจะหลับไป
......
ทำไมไอ้สัตว์ประหลาดบ้านี่ถึงมาหลอกหลอนฉันอยู่เรื่อย? หลัวเสี่ยวโหลวคิดขณะที่พยายามสุดความสามารถ แต่หลังจากต่อสู้ทั้งคืน เขาก็เหนื่อยมาก ดังนั้นสัตว์ประหลาดจึงพุ่งเข้ามา พันรอบตัวเขา — และกินเขา
หลัวเสี่ยวโหลวลืมตาขึ้นทันทีและตระหนักว่าเขาเพิ่งฝันไป แม้แต่ในอนาคต ก็เป็ไปไม่ได้ที่จะเห็นสัตว์ประหลาดในเขตปลอดภัย
แต่เมื่อหลัวเสี่ยวโหลวรับรู้สถานการณ์ปัจจุบัน ใบหน้าของเขาก็แดงมากและเขาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ด้วยมือที่โอบรอบคอของหยวนซี ใบหน้าของเขาแทบจะฝังอยู่ในซอกคอของหยวนซี และแขนขาของหยวนซีพันรอบตัวเขาแน่น ไม่แปลกเลยที่เขาจะฝันร้าย
แต่ดูจากท่าที่พวกเขานอนด้วยกันตรงกลางเตียง — เขาไปขอให้หยวนซีกอดเขาอีกครั้งหรือ?
จากนั้น หลัวเสี่ยวโหลวก็รู้สึกอับอายอย่างยิ่งที่พบว่าชุดนอนของพวกเขายับยู่ยี่และหน้าอกที่เปิดเผยของพวกเขาแทบจะแนบชิดกัน...
หลัวเสี่ยวโหลวไม่สนใจว่าจะปลุกหยวนซีหรือไม่ ถ้าเขายังอยู่แบบนี้ต่อไป มันจะเป็การทดสอบการควบคุมตัวเองของเขาจริงๆ...
ผลของการดิ้นรนมีเพียงทำให้ทั้งสองคนยังคงอยู่ใกล้ชิดกัน หลัวเสี่ยวโหลวหยุดนิ่ง และหยวนซีค่อยๆ ลืมตาขึ้น
หลัวเสี่ยวโหลวร้องไห้ในใจ เขาช่างน่าสงสารจริงๆ! เขาไม่สามารถช่วยตัวเองให้พ้นจากการถูกจับได้จริงๆ หรือ?
เมื่อหยวนซีมองมา หลัวเสี่ยวโหลวหน้าแดงและพูดอย่างเก้อเขิน "เอ่อ มันไม่ใช่ความผิดของผม — ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็แบบนี้ แต่ผมสัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก —"
"นายเป็คนมาเอง" หยวนซีขัดจังหวะหลัวเสี่ยวโหลว ยังคงสีหน้าเ็า แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งตัวเขาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่เรียกว่าความพึงพอใจ
มีอะไรให้พึงพอใจด้วย?! หลัวเสี่ยวโหลวหน้าแดงและรีบลุกขึ้น แอบอิจฉาร่างกายของหยวนซีที่ดูเหมือนจะมีพลังงานมากมาย เขาเดินไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและนำเสื้อผ้าที่หยวนซีจะใส่ออกมา
ในตอนเช้าตรู่ และหลังจากอาหารเช้าที่แปลกประหลาด ทั้งหลัวเสี่ยวโหลวและหยวนซีก็ออกจากบ้าน โชคดีที่วันนี้เขาไม่ได้เจอใคร ไม่งั้นเขาคงจะสายอีกและโกรธจริงๆ แน่!
"มันยุ่งยากเกินไป" หลัวเสี่ยวโหลวพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ใครจะมารับนายกัน มันแค่ขี่รถไปด้วยกันเท่านั้น" หยวนซีตอบอย่างดูถูก แต่ความพอใจในดวงตาของเขาชัดเจนเกินไป
624
