
วันเลือกคู่ขององค์หญิงก็มาถึงคนที่มาต่อสู้เพื่ออภิเษกสมรสกับองค์หญิงมีทั้งชาวบ้านธรรมาดา มีทั้งพ่อค้าฆ่าสัตว์ ทั้งพ่อค้าตีเหล็ก ทั้งหนุ่มยังลุงแก่ๆก็มากันหมด ทำให้เมืองหลวงดูคึกคักแต่ในใจองค์หญิงกลับรู้สึกหมดหวังกับคนที่มาแข่งต่แสู้เพราะใจอยู่ที่ท่านแม่ทัพ ในงานแข่งขันจัด สาม วัน วันแรก แข่งม้าต่อสู้บนหลังม้า วันที่ สอง แข่งยิงธนู
วันที่ สามต่อสู้ประชันชิดวรยุทธโดยไร้อาวุธ
ซึ่งก็มีลูกชายเสนาหลี่ลงแข่งด้วย องค์หญิงเห็นดังนั้นก็สงสัยขึ้นมา มานี่เหม่ยฉางเจ้าดูคนนั้นใช่ลูกชายเสนาหลี่ไหม ใช่เพคะ
องค์หญิงกระหม่อมได้ยินมาว่าเหมือนได้ยกของแมั้นไปให้ตระกูลเหยาแล้วเพคะ ทำไมยังมาแข่งขันเลือกคู่ละเพคะ ข้าว่าเขาต้องมีแผนอะไรแน่ๆ องค์หญิงหากว่าเขาชนะละเพคะ ท่านก็ต้องแต่งกับเขา ข้าคิดว่า คุณหนูตระกูลเหยาคงไม่ยอมหรอกยกของหมั้นถึงที่ขนาดนั้น ทั้งสองพูดคุยกันสักพัก องค์หญิงก็มองหาท่านแม่ทัพคนในดวงใจ มองไปรอบๆสนามและในงานพิธี องค์หญิงทรงมองหาท่านแม่ทัพหรอเพคะ ได้ยินว่าท่ารแม่ทัพป่วย พักอยู่ในจวนเจ้าค่ะ องค์หญิงหรือว่าท่านแม่ทัพจงใจเพคะ ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องยอมรับชะตะยังไงเขาคงไม่อยากแต่งกับข้าหรอก หลังการต่อสู้ สามวัน จบลง คนที่ได้คะแนนมากที่สุดก็คือ ลูกชายท่าน
เสนาหลี่ ฝ่าบาทจะจัดงานอภิเษกสมรสสามวันถัดไป ตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ
ไทเฮามาพูดคุยกับองค์หญิงเรื่องอภิเษกสมรสองค์หญิงก็ฟังแต่โดยดี แต่อารมณ์สีหน้าไม่รู้สึกยินดี ยิ่งแต่งกับชายที่คิดฆ่าตัวเอง พ่อเขาบอบสังหารองค์หญิงตั้งหลายครั้งอีกไม่รู้ครั้งนี้ใช้กลอุบายอะไรอีก
องค์หญิงกลุ้มใจงานอภิเษกสมรส ได้แต่อยู่ในตำหนัก