ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

อาโนอิทอสลงมาจากเครื่องบินขนส่ง จากนั้นก็ให้ทหารระดมขนยากันออกมารักษาชาวบ้าน 

"ฝ่าบาท...นี่ฝ่าบาทมาเยือนพวกเราเองจริงๆหรือนี่" เหล่าชาวบ้านที่เห็นอาโนอิทอสมาช่วยพวกเขาด้วยตัวเองก็ซาบซึ้งและทรุดลงกับพื้น 

ข่าวลือที่กล่าวว่าผู้นำชามิวลอสเป็นคนมีเมตตาห่วงใยประชาชนไม่ใช่เรื่องโกหกจริงๆด้วย 

"ยานี้จะออกฤทธิ์ช่วยฆ่าเชื้อแบคทีเรียในร่างกายและจะทำให้ผู้ป่วยค่อยๆหายดีใน 1 สัปดาห์ หากพวกท่านคนใดมีอาการวิงเวียนศีรษะ หน้ามืด ให้รีบบอกข้าพเจ้า บางคนอาจจะแพ้ยาชนิดนี้ต้องใช้วิธีรักษาด้วยยาตัวอื่น" อาโนอิทอสว่าแบบนั้น 

"ฝ่าบาท...พวกกระหม่อมเป็นคนยากไร้ แต่หากฝ่าบาทรักษาเราได้จริงๆ เราจะช่วยกันหาเงินมาจ่ายคืนให้ฝ่าบาทแน่ๆขอรับ" ชาวเมืองคนหนึ่งพูด 

อาโนอิทอสบอก "ไม่จำเป็น ยานี้ข้าพเจ้าให้พวกท่านฟรี พวกท่านไม่จำเป็นจะต้องชดใช้คืนหรอก เงินทองมันก็เป็นเพียงแค่วัตถุ ข้าพเจ้าให้ห่วงใยชีวิตของพวกท่านมากกว่า ขอแค่พวกท่านมีชีวิตรอดก็พอแล้ว" 

"ฝ่าบาท.." เหล่าชาวเมืองต่างซาบซึ้ง พากันคุกเข่าแสดงความเคารพ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเจอผู้ปกครองที่ไม่ห่วงชื่อเสียงเงินทองมากกว่าชีวิตของพวกเขา มันทำให้พวกเขาได้แต่รู้สึกสงสัยตัวเองว่าทำไมไม่เกิดที่ชามิวลอส 

จีโนสและน้องชายหลังได้รับยาปฏิชีวนะก็มีความซาบซึ้ง 

อาโนอิทอสมองทุกคนและบอก "ยาจะออกฤทธิ์ในครึ่งชั่วโมง ใช้เวลาราวๆ 1 วันอาการจะค่อยๆทรงตัวขึ้น จากนี้ให้พวกท่านอยู่ในเขตกักกันแล้วคอยดูอาการต่อไป ข้าพเจ้าจะให้ทหารของข้าพเจ้าดูแลพวกท่านอยู่ที่นี่ หากมีอาการผิดปกติพวกเขาจะพาพวกท่านมาหาข้าพเจ้าทันที" 

ทุกคนพยักหน้ารับฟังคำแนะนำของอาโนอิทอสอย่างเชื่อฟัง อาโนอิทอสขึ้นเครื่องบินไปแล้วตามไปสังเกตุทหารยังเมืองต่างๆที่ตัวเองส่งคนไปช่วยเหลือ

หลังจากที่อาโนอิทอสจากไป ชาวเมืองทุกคนเฝ้าดูอาการและปฏิบัติตัวกันตามที่อาโนอิทอสสั่ง หลังจากผ่านไป 1 วันหลายๆคนก็เริ่มมีอาการที่ดีขึ้น จีโนสและน้องชายก็อาการดีขึ้น 

ทุกคนต่างหลั่งน้ำตาออกมา ยาของอาโนอิทอสรักษาได้ผลจริงๆ พวกเขามองหน้าของเพื่อนๆที่ร้องไห้อย่างโล่งใจและมีความสุข จากนั้นก็นึกถึงวันก่อนๆที่มีคนมากมายต้องตายเพราะไปขอร้องพวกคลีซอส นึกถึงหน้าของคลีซอสและอามอโฟสที่มองพวกเขาอย่างขยะแขยงแล้วเทียบกับหน้าของอาโนอิทอสที่มองพวกเขาด้วยความรัก ทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันราวนรกกับสวรรค์ ขณะที่ฝ่ายหนึ่งปฏิบัติกับพวกเขาราวกับปฏิกูล ฝ่ายหนึ่งกลับปฏิบัติกับพวกเขาราวกับคนในครอบครัวตัวเอง ทุกคนใช้เวลาตัดสินใจแทบจะไม่ถึง 2 วินาทีก็รู้ว่าตนเองควรจะเลือกผู้นำคนไหนและควรจะไปอยู่กับใคร ก่อนหน้านี้มีบางคนลังเลเพราะได้ยินว่าอาโนอิทอสร่วมมือกับกองปฏิวัติ แต่ตอนนี้ต่อให้เรื่องนั้นมันจะเป็นความจริงพวกเขาก็ไม่สนใจแล้ว อาโนอิทอสช่วยพวกเขาขณะอาณาจักรทอดทิ้งพวกเขา ไม่ว่าอาโนอิทอสจะร่วมมือกับกองปฏิวัติหรืออาณาจักรข้าศึกพวกเขาก็ไม่สนใจแล้วเพราะไม่ว่าจะอย่างไหนพวกเขาก็อยู่ฝั่งอาโนอิทอส อาโนอิทอสต่างหากที่เป็นกษัตริย์ตัวจริง!

ในวันนั้นทุกคนต่างตัดสินใจได้และเก็บข้าวของ ย้ายออกจากเมือง ขึ้นเรือมุ่งหน้าไปที่ชามิวลอส 

สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับคารูก้าเท่านั้น แต่เกิดขึ้นกับประชาชนทุกคนทั่วอาณาจักร หลังเห็นความเย็นชาของคลีซอสที่มีต่อประชาชน ประชาชนก็รู้ซึ้งแล้วว่าตัวเองควรจะติดตามใคร 

ในสัปดาห์นั้น อาโนอิทอสได้ไปช่วยเหลือผู้คนที่ป่วยมากมาย ได้รับคำขอบคุณและได้เห็นสีหน้าที่มีความสุขของทุกคน อาโนอิทอสไม่รู้ทำไม ภายในใจของเขาจึงได้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นและความโล่งใจขึ้นมา 

******

ที่ปราสาทคลีซอส

หลังจากอาโนอิทอสส่งคนไล่รักษาชาวเมืองและสร้างความภักดิ์ดีในใจให้ชาวเมืองเหล่านั้นจนพากันย้ายไปชามิวลอส คลีซอสและพวกดยุคใหญ่ทั้ง 6 ก็มานั่งหน้าเครียดกันในห้องประชุมนี้ 

"บัดซบ! ทำไมมันถึงได้เป็นเช่นนี้!?" ตอนแรกคลีซอสตั้งใจจะปล่อยให้พวกที่จะทรยศไปอยู่กับอาโนอิทอสตายแล้วรอให้เชื้อที่ระบาดในชามิวลอสฆ่าพวกอาโนอิทอสจนหมด ระหว่างนั้นพวกเขาก็จะกักตัวอย่างมิดชิด 

แต่ใครจะไปคิดว่าโรคร้ายที่แม้แต่หมอมือดีทั่วอาณาจักรยังไม่รู้วิธีรักษาแต่อาโนอิทอสกลับรักษามันได้! นี่มันบ้าอะไรกัน!? 

ตอนนี้หลังจากอามอโฟสติดเชื้อ พวกดยุคและขุนนางในวังคนอื่นๆก็พากันติดเชื้อตาม ทำให้สถานการณ์มันกลับด้านโดยสิ้นเชิง! ตอนแรกพวกเขาแค่ต้องรอให้พวกอาโนอิทอสตาย แต่ตอนนี้สิ่งที่อาโนอิทอสต้องทำก็มีแค่รอให้พวกเขาตาย! 

"บัดซบ!" คลีซอสโกรธจนทนไม่ไหวสบถออกมาสองรอบ 

"ฝ่าบาท...เราควรจะไปคุยกับบุตรชายท่านนะขอรับ" ตอนนี้เอง ดยุคเมอร์เซ่ที่เริ่มติดเชื้อแล้วก็มีสีหน้าที่กังวลค่อยๆพูดออกมา 

"เจ้าว่ายังไงนะ!" คลีซอสแน่นอนว่าโกรธจัด 

เมอร์เซ่และดยุคใหญ่คนอื่นๆบอก "ฝ่าบาท..เจ้าชายอามอโฟสติดเชื้อ และหมอหลวงทุกคนก็ได้ลองพยายามรักษาแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล ทั่วอาณาจักรของเราในตอนนี้มีเพียงแค่อาโนอิทอสที่รู้วิธีกำจัดโรคนี้ กระหม่อมว่าฝ่าบาทควรจะไปขอโทษอาโนอิทอสแล้วเจรจากับอีกฝ่าย" 

คลีซอสมีใบหน้าที่เจ็บแค้นเมื่อเมอร์เซ่ยกอาการอามอโฟสขึ้นมา "เจ้าจะบอกให้ข้าก้มหัวต่อหน้าลูกกบฏตัวเองอย่างนั้นหรือ?" 

เมอร์เซ่กล่าวด้วยใบหน้าลำบากใจ "บางที การลดศักดิ์ศรีลงมาบ้างก็เป็นทางเลือกที่ดีกว่าพยายามฝืนสู้โดยไม่มีทางชนะนะพะย่ะค่ะ ตอนนี้...ทางรอดเดียวของเรา...ไม่สิ ทางรอดเดียวของท่านอามอโฟสคืออาโนอิทอส ในเมื่อเป็นพี่น้องกัน กระหม่อมว่าอาโนอิทอสน่าจะไม่เย็นชาต่อกันนัก"

คลีซอสกัดฟันด้วยความเจ็บใจ ไม่คิดว่าจะมีวันที่ตัวเองต้องยอมก้มหัวขอร้องลูกชายตัวเอง แต่ทุกอย่างมันก็เป็นความจริงอย่างที่เมอร์เซ่บอก ตอนนี้พวกเขาแพ้แล้ว และทางเดียวที่จะรอดก็มีแต่ต้องพึ่งอาโนอิทอส เขาจำเป็นจะต้องไปชามิวลอส 

ในเช้าวันถ้ดไป คลีซอสและคณะ พร้อมกับอามอโฟสเดินทางไปชามิวลอสตั้งแต่เช้าตรู่ ใช้เวลาเดินทางโดยเรือราว 7 วันจึงมาถึง 

ข่าวการมาเยือนของคลีซอสและดยุคใหญ่ทั้ง 7 แพร่กระจายไปทั่วหูของชาวเมืองชามิวลอสทุกคน 

ตอนนี้ชาวเมืองชามิวลอสทุกคน หรืออดีตประชาชนทุกคนที่คลีซอสทอดทิ้ง ได้ออกมาที่ถนน มาดูขบวนรถม้าของคลีซอสที่กำลังตรงไปคฤหาสน์อาโนอิทอส 

ใบหน้าของพวกเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความแค้น พวกเขาไม่มีทางลืมถึงเรื่องที่เกิดขึ้น 

คลีซอสและดยุคใหญ่ทั้ง 6 ไม่กล้าเปิดกระจกออกไปมองหน้าประชาชนเหล่านั้น พวกเขานั่งเงียบๆในรถม้าด้วยความอึดอัดและกดดัน จนกระทั้งรถม้าไปถึงคฤหาสน์ พวกเขาก็ลงไปแล้วเข้าไปหาอาโนอิทอส 

ในห้องรับแขกนี้ อาโนอิทอสนั่งรอพวกเขาอยู่แล้ว สีหน้าของอีกฝ่ายดูปกติเหมือนที่เจอคราวก่อน แต่นอกนั้นเช่นพาเน่ฟีโรโซฟอส เกลน ลิโก หรือคามิวดุสมองพวกเขาอย่างอาฆาต 

คลีซอสเมินตัวตนพวกชนชั้นล่างพวกนั้นแล้วหันมองอาโนอิทอส เขาพาตัวอามอโฟสเข้ามา แล้วบอก "อาโนอิทอสเจ้าคงจะรู้เหตุผลที่ข้ามาที่นี่แล้วสินะ ข้าจะไม่กล่าวมากความอันใด แต่ขอสั่งเจ้าในฐานะกษัตริย์ให้สั่งยารักษาวิเศษนั้นมาซะ" คลีซอสเปิดตัวโดยไม่คิดจะลบอัตตาตัวเองลง พกออร่าจักรรพรดิไว้ตลอดเวลา 

สีหน้าของคนที่ยืนด้านหลังอาโนอิทอสดำมืดขึ้น ราวกับสามารถฆ่าใครบางคนตอนนี้ได้ทันที

อาโนอิทอสไม่ตอบอะไร สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไป เขาแค่มองไปที่หน้าของอามอโฟสและจุดสีดำตามร่างกายอีกฝ่ายเขามองอยู่แบบนั้น แล้วกล่าว "การที่ตัวเองได้ลิ้มรสชาติความทรมานแบบเดียวกับประชาชนที่ตัวเองทอดทิ้งมันรู้สึกอย่างไรบ้างล่ะขอรับ? เมื่อหลายวันก่อนท่านพี่มาหาข้าพเจ้าด้วยสุขภาพแข็งแรงดูห่างไกลความเจ็บป่วย ตอนนี้รู้สึกคิดถึงร่างกายตัวเองตอนนั้นหรือไม่?" 

ดวงตาของอามอโฟสสั่นเครือ มองอาโนอิทอสด้วยความหวาดกลัว และลมหายใจก็โรยรินใกล้ตาย

คิ้วของคลีซอสขมวด เขาแสดงสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว "อาโนอิทอส! ข้ามาหาเจ้าดีๆแล้วอย่าคิดจะพูดจาหาเรื่อง! ข้าอุส่าห์ยอมลดตัวคุยกับเจ้าดีที่สุดเพื่อขอให้เจ้าเห็นใจพี่ชายตัวเอง แต่เจ้ามัวแต่คิดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วอย่างนั้นหรือ!?" 

คิ้วของอาโนอิทอสกระตุก เมื่อได้ยินคำพูดนั้น อาโนอิทอสหันมองคลีซอส "ปกติแล้วข้าพเจ้าไม่ใช่คนที่ชอบมองอดีตนักหรอก เพราะผู้นำต้องมองอนาคตเสมอ แต่ครั้งมันก็มีบางเรื่องที่คนเป็นผู้นำไม่ควรมองข้าม อดีตบางอย่างที่พวกท่านได้ทำลงไปและทำลายชีวิตของคนกลุ่มหนึ่งตลอดกาล ความทรมานของคนเหล่านั้นที่พวกท่านฝากฝังบนตัวพวกเขาไว้ตลอดชีวิตมันไม่ควรเป็นเรื่องที่พวกท่านควรลืม!"

ใบหน้าของคลีซอสซีด

อาโนอิทแสเผยดวงตาที่เย็นชาเป็นครั้งแรกตอนมองคลีซอส "ข้าพเจ้าได้รู้หมดแล้วว่าพวกท่านทำอะไรลงไปบ้างในหลายสัปดาห์มานี้ ท่านและลูกชาย รวมทั้งพวกขุนนางที่รับใช้ท่าน พวกท่านทอดทิ้งคนของตนเองให้เผชิญหน้ากับความตาย สังหารผู้คนที่ต้องการแสงแห่งความหวังในการมีชีวิตรอด แม้แต่แม่ลูกอ่อนที่ไปขอร้องพวกท่านหน้าประตูพวกท่านก็ยังสังหารอย่างเลือดเย็น"

อามอโฟสหน้าซีด 

อาโนอิทอสกล่าวอย่างเย็นชา "ข้าพเจ้าเคยกล่าวแล้วว่าระหว่างประชาชนกับพวกท่าน ข้าพเจ้าเลือกสิ่งใด หากพวกท่านช่วยคนของตนเองบ้างข้าพเจ้าก็คงจะนับพวกท่านเป็นพวกเดียวกันอย่างอบอุ่น แต่นอกจากพวกท่านจะไม่ช่วยแล้ว พวกท่านยังสังหารคนที่ข้าพเจ้าอยากปกป้อง แสดงตนว่าต่อต้านข้าพเจ้าอย่างชัดเจน พวกท่านคิดว่าข้าพเจ้าจะช่วยคนที่แสดงจุดยืนตรงข้ามกับข้าพเจ้าหรือ?" 

เมื่อคำตอบของอาโนอิทอสหลุดมาแบบนี้ ทั้งคลีซอส อามอโฟส และ 6 ดยุคใหญ่ก็รู้ทันทีว่าอาโนอิทอสจะให้ยาพวกเขาหรือไม่ ใบหน้าพวกเขาซีด โดยเฉพาะ 6 ดยุคใหญ่ 

อาโนออทอสมองคนชั่วร้ายพวกนี้แล้วหันมองเกลนและลิโก "พลอากาศเอกเกลน พลอากาศโทลิโก เชิญแขกออกไปให้ข้าพเจ้าด้วยขอรับ" 

เมื่ออาโนอิทอสสั่งแบบนั้นเกลนและลิโกก็ถือปืนจี้พวกคลีซอสออกจากคฤหาสน์ ถือปืนจี้อาโนอิทอสไม่ได้สั่งแต่พวกเขาแค่อยากทำเอง 

ใบหน้าของคลีซอสซีดขาว เขาคำราม "อาโนอิทอส! นี่พี่ชายของเจ้านะ เจ้าห่วงใยพวกไพร่เหล่านั้นมากกว่าพี่ชายตัวเองอีกอย่างนั้นหรือ!? เจ้าจะต้องเสียใจอาโนอิทอส ที่ทำเช่นนี้! ข้าจะเอาคืนเจ้าและจะทำให้เจ้าเสียใจที่ทำเช่นนี้!" 

"ข้าพเจ้าไม่เสียใจหรอกเสด็จพ่อ เพราะข้าพเจ้าไม่ได้ให้ความสำคัญกับสายเลือดอย่างท่านแต่ให้ความสำคัญกับประชาชน ไม่ว่าจะเสด็จพี่หรือเสด็จพ่อ ข้าพเจ้าก็ทิ้งพวกท่านได้ทั้งคู่หากเพื่อประชาชนอีก 500 ล้านชีวิต ข้าพเจ้าไม่ใช่คนที่เสียใจกับการตัดสินใจของตนเอง ดังนั้นข้าพเจ้าไม่มีทางเสียใจกับการตัดสินใจนี้โดยเฉพาะครั้งนี้ที่ต้องเลือกระหว่างคนไร้หัวใจแบบพวกท่านกับคนบริสุทธิ์ 500 ล้าน ข้าพเจ้าเลือกง่ายอย่างมาก!"

คลีซอสคำราม "เจ้าจะต้องเสียใจอาโนอิทอส! สักวันหนึ่งข้าจะกลับมาแก้แค้นเจ้า!" 

เมื่อคลีซอสพูดแบบนั้น อาโนอิทอสก็หัวเราะ "เสด็จพ่อ ท่านอาจจะไม่รู้สึกตัว แต่ท่านน่ะไม่มีโอกาสแก้แค้นข้าพเจ้าได้อีกแล้วล่ะนะ" 

"อะไร..นะ?" 

"มีไข้หนาวสั่น ครั่นเนื้อครั่นตัว หน้าแดง ท่านอาจจะไม่รู้สึกต้ว แต่ว่าตัวของท่านในตอนนี้ก็ติดเชื้อกาฬโรคเป็นที่เรียบร้อยแล้ว" 

คลีซอสหน้าซีด 'ว่าไงนะ?'

อาโนอิทอสมองคลีซอสเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกล่าวอำลา "นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้พบกันแล้ว หวังว่าบั้นปลายของชีวิต ท่านกับท่านพี่จะสำนึกความผิดของตนได้ มนุษย์เรานั้นทำกรรมอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลของการกระทำตัวเอง ท่านได้ทอดทิ้งคนของท่านให้ตาย ข้าพเจ้าก็จะทอดทิ้งท่านให้ตาย เหมือนที่ท่านกล่าวกับชาวเมืองพวกนั้น ทุกคนต้องได้รับผลของการกระทำตัวเอง" 

หัวใจคลีซอสตกลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด สุดท้ายเขาต้องตายเช่นนี้หรือ? กษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่แห่งวาซิลาสต้องตายเพราะถูกทิ้ง เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจแค่ไหนเท่านี้ในชีวิต ความรู้สึกของการถูกปิดกั้นแสงแห่งความหวังในการมีชีวิตมันน่ากลัวอย่างนี้หรือ? ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าชาวเมืองเหล่านั้นรู้สึกอย่างไรตอนเขาพูดประโยคนี้ใส่พวกมัน เขาได้ปิดกั้นความหวังในการมีชีวิตของคนพวกนั้น ตอนนี้เขาก็โดนปิดกั้นความหวังในการมีชีวิตโดยอาโนอิทอส 

คลีซอส เอนาส วาซิลาส จบสิ้นแล้วในวันนี้