ENDLESS
ตอนที่ 2 : เมืองหลวง
หลังจากที่สามารถป้องกันหมู่บ้านจากการบุกรุกของฝูงมอนเตอร์ได้สำเร็จจีโน่ได้ตัดสินใจพาครอบครัวเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อไปพบกับกาซัล เพื่อขอให้ส่งความช่วยเหลือไปยังอยู่บ้านทรีล่าและ เป็โอกาสที่ดีที่จะพาจินและจีน่าไปยังเมืองหลวงครั้งแรก พวกเขาจึงตัดสินใจออกเดินทางในวันรุ่งขึ้นทันทีจินและจีน่าเป็เด็กน้อยสองคนที่ไม่เคยได้เข้าเมืองหลวงมาก่อนดังนั้นการที่จะได้เห็นเมืองหลวงเป็ครั้งแรกนั้นเป็ประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นมากสำหรับพวกเขาพวกเขารู้สึกเหมือนจะได้ก้าวเข้าสู่โลกใหม่ที่กำลังรอพวกเขาอยู่
จิน: เร็วเข้าจีน่า! เราจะได้ไปเมืองหลวงกันแล้ว
จีน่า: เย่! หนูตื่นเต้นมากเลย
จีโน่และเรโอน่าต่างมองลูกๆของเขาด้วยรอยยิ้มในขณะที่กำลังเดินทางไปยังเมืองหลวงพวกเขาต้องเผชิญกับอุปสรรคและความอันตรายของฝูงมอนเตอร์ตามทางที่ขรุขระและมืดมิดพวกเขาต้องหาวิธีในการหลบหลีกหรือจัดการมอนเตอร์เหล่านี้ในการเดินทางของพวกเขา เมื่อตกกลางคืนพวกเขาเห็นฝูงหมาป่าที่รวมตัวกันอยู่ข้างหน้าพวกมันกำลังออกล่าเหยื่อ ทันใดนั้นพวกมันก็เห็นรถม้า พวกมันวิ่งเข้าใส่อย่างสุดกำลังจีโน่หยิบธนูขึ้นมาเตรียมรับการโจมตีของฝูงหมาป่า ในขณะที่เรโอน่าดูเหมือนว่าเธอมีแผนที่จะจัดการกับฝูงหมาป่าที่กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตี
เมื่อฝูงหมาป่าเข้ามาใกล้ขึ้น จีโน่เริ่มยิงธนูอย่างรวดเร็วที่สุด ยิงออกไปหลายลูกติดต่อกันแต่มันดูเหมือนว่าฝูงหมาป่านั้นไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด พวกมันเข้าใกล้ขึ้นและเริ่มโจมตีจีโน่อย่างรุนแรง
ในขณะที่จีโน่ยิงธนู เวทมนตร์ของเรโอน่าก็เริ่มโจมตีพวกมัน “Fire Ball” ลูกบอลเพลิงพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วเวทย์มนตร์ของเรโอน่าทำให้ของฝูงหมาป่าที่กำลังวิ่งเข้ามาแตกกระเจิงทันใดนั้นจีโน่ที่เห็นโอกาสโจมตีฝูงหมาป่าที่ยังเหลือรอดอยู่ จีโน่ใช้สกิลของเขาเช่นกัน “PiercingShot” สกิลที่จะพุ่งเข้าไปที่จุดตายของศัตรูด้วยความแม่นยำสูงสุด ลูกธนูพุ่งออกไปยังกระโหลกของหมาป่าที่เหลือจินและจีน่าที่แอบอยู่ในรถม้าไม่เคยเห็นความสามารถของทั้งสองมาก่อนต่างตื่นเต้นกันอย่างมาก
จิน: โอ้โห พ่อครับ แม่ครับ สุดยอดเลย
จีน่า: แม่จ๋าเก่งที่สุดเยย
จิน: ซักวันผมจะต้องเก่งเหมือนพ่อให้ได้!
จีน่า: หนูด้วย
จีโน่: ฮ่าฮ่า ยังอีกนานไอหนู
เรโอน่า: เราเดินทางกันต่อเถอะค่ะ อีกไม่ไกลแล้ว
พวกเขาออกเดินทางกันต่อโดยใช้เวลาไม่นานนักก็เดินทางถึงยังเมืองหลวง “Geenhaven” เป็เมืองหลวงที่มีความสวยงามและเน้นการออกแบบที่เข้ากันกับธรรมชาติอย่างมากโดยเมืองนี้ถูกสร้างอยู่บนพื้นที่ที่มีป่าที่ร่มรื่นและพืชพันธุ์ต่างๆ ที่สวยงาม กลายเป็ส่วนหนึ่งของการออกแบบเมืองความสวยงามและความเป็ธรรมชาติของ Greenhaven สร้างความอบอุ่นและเป็กันเองให้กับชาวเมืองที่มีการใช้งานเทคโนโลยีและการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ อย่างลงตัวเขตพื้นที่ภายในเมืองมีสวนสาธารณะที่สวยงามและเป็ธรรมชาติอย่างมากสร้างความผ่อนคลายให้กับชาวเมืองและนักท่องเที่ยวในเมืองได้อย่างเต็มที่นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำและทะเลสาบรอบๆเมืองที่ช่วยเพิ่มความสวยงามและความอบอุ่นให้กับเมืองหลวงอีกด้วย
เมือเห็น Greenhaven จินและจีน่าต่างรู้สึกตื่นเต้นและใพร้อมกันเพราะพวกเขาไม่เห็นสิ่งที่มีความงดงามและความเจริญขนาดนี้มาก่อน
จิน: โอ้วว ดูสิจีน่า! นั้นไงเมืองหลวง
จีน่า: น้องเห็นแล้วพี่จ๋า มันสวยมากเลย
จิน: ว้าว พี่ตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะ
จีน่า: น้องอยากได้ของเล่นจังเลย
เรโอน่า: ระวังจะตกรถม้ากันนะเด็กๆ
จีโน่: เดี๋ยวเราจะตรงไปหากาซัลก่อนแล้วค่อยออกมาเดินชมเมืองกันนะลูก
หลังจากผ่านจุดตรวจที่หน้าประตูเมืองจีโน่ควบรถม้าตรงไปยังกิลนักผจญภัยเพื่อพบกับกาซัลแต่เมื่อผ่านประตูเข้ามาแล้ว ด้านในเมืองกลับเต็มไปด้วยความเสียหายที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์มอนเตอร์บุกเมืองความเสียหายร้ายแรงเกิดขึ้นตามสิ่งก่อสร้างต่างๆ ทุกคนกำลังวุ่นวายเพื่อซ่อมแซมให้เมืองกลับมาเป็ปกติอย่างเร็วที่สุด
ณ กิลนักผจญภัย
กาซัล: เร็วเข้า! เราไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะ
ภายในกิลวุ่นวายมาก ทุกคนเตรียมการรับภารกิจและการซ่อมแซมเมือง
จีโน่: เฮ้กาซัล เกิดอะไรขึ้น
กาซัล: จีโน่! หึ มอนเตอร์บุกเมืองน่ะซิเละไปทั้งเมือง
จีโน่: ที่นี่ด้วยงั้นหรอ ที่หมู่บ้านของชั้นก็โดนเช่นกัน ชั้นถึงมาที่นี่เพื่อขอให้ส่งกำลังพลไปปกป้องหมู่บ้านน่ะ
กาซัล: เดี๋ยวชั้นจัดการให้ โอ้ มากันด้วยสินะ เรโอน่า เด็กๆ
จิน/จีน่า: สวัสดีครับ/ค่า คุณกาซัล
เรโอน่า: คุยกันไปนะคะ เดี๋ยวชั้นพาเด็กๆไปเดินชมเมืองซักหน่อย ไปกันเถอะจ้ะ
จีโน่: ระวังตัวกันด้วยล่ะ
หลังจากนั้นกาซัลพาจีโน่ไปพบกับกิมัสจีโน่เล่าเหตุการณ์ของหมู่บ้านทรีล่าที่ถูกมอนเตอร์โจมตีให้กับกาซัลและกิมัสฟัง
กิมัส: นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญแน่จากการตรวจสอบอย่างระเอียด หมู่บ้านอื่นๆก็โดนเช่นกัน
กาซัล: ทางชั้นเองก็ส่งคนไปค้นหาต้นตอของการบุกรุกครั้งนี้แล้วแต่ไม่เจออะไรเลย
จีโน่: แปลกมาก
กิมัส: ยังไงก็เถอะ ทางเราได้เพิ่มมาตรการป้องกันและส่งทหารไปประจำยังหมู่บ้านต่างๆแล้ว เราจะเฝ้าระวังไปอีกซักระยะหนึ่ง
กาซัล: ชั้นเองก็สั่งให้นักผจญภัยทุกคนรายงานทุกความผิดปกติที่เกิดขึ้นหากมีอะไรเกิดขึ้นอีกเราน่าจะรับมือได้ดีกว่าเดิมละนะ นายละจีโน่ จะทำอย่างไรต่อ
จีโน่: ได้ยินทั้งสองคนพูดอย่างนี้ชั้นก็โล่งใจแล้วล่ะชั้นว่าจะอยู่เมืองหลวงไปซักระยะ พาเด็กๆเที่ยวเล่นในเมืองชั้นอยากให้พวกเขาเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ แล้วค่อยเดินทางกลับหมู่บ้าน
กาซัล: ดีเลย เรามาดื่มให้สมกับที่ไม่ได้เจอกันเป็ 10 ปีเถอะฮ่าฮ่าฮ่า
เรโอน่าพาจินและจีน่าเที่ยวเล่นในเมือง Greenhaven พวกเขามีความสุขมากกับการสำรวจและได้รับชมความงดงามของเมือง พวกเขาได้มีโอกาสได้เยี่ยมชมร้านค้าและศูนย์การค้าที่มีสินค้าหลากหลายและอาหารอร่อยที่มีมากมายให้เลือกทาน จินและจีน่าตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตพากันวิ่งเล่นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนพลบค่ำ เรโอน่าพาทั้งสองกลับไปยังโรงแรมที่กาซัลได้จัดเตรียมไว้ให้
จีโน่: มากันแล้วเ้าพวกตัวแสบ สนุกกันไหม
จิน: สนุกมากครับพ่อ ผมอยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลย
จีน่า: หนูด้วย หนูจะอยู่กับพี่จ๋า
จีโน่: ฮ่าฮ่า เอาไว้พวกลูกโตขึ้น ก็จงใช้ชีวิตอย่างที่้าเถอะแต่ตอนนี้มาให้พ่อกอดหน่อย
เป็เวลากว่า 1 เดือนที่ทั้งครอบครัวได้อาศัยอยู่ในเมือง Greenhaven จินและจีน่ามีอาการเสียใจเล็กน้อยที่จะต้องทิ้งความสนุกในเมืองหลวงและกลับไปใช้ชีวิตในหมู่บ้านเล็กๆเหมือนเดิม
จีโน่: ไปเก็บข้าวของเถอะ อีกเดี๋ยวเราจะออกเดินทางกันแล้ว
จิน: เราอยู่ที่นี่กันอีกซักหน่อยไม่ได้หรอครับพ่อ
เรโอน่า: ไม่ได้หรอกจ้ะ เราทิ้งบ้านไว้นานแล้วอีกอย่างพ่อของลูกก็ต้องกลับไปทำงานด้วยนะจ้ะ
จิน: เข้าใจแล้วครับ
จินผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจด้วยดี
จีโน่: ฟังพ่อนะลูก พอกลับไปที่หมู่บ้าน พ่อกับแม่จะสอนทุกอย่างให้กับลูกและน้องเมื่อลูกโตขึ้นแล้ว พวกลูกอยากจะทำอะไรกันพ่อกับแม่ก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่เลยล่ะ
จิน: สัญญาแล้วนะครับ ถ้าพ่อผิดสัญญาพ่อจะต้องทำงานบ้านแทนแม่ด้วย
จีโน่: ฮ่าฮ่าฮ่า ได้สิ สัญญาเลย
หลังจากออกจากที่พักแล้วพวกเขาตรงไปร่ำลากาซัลที่กิลนักผจญภัย กาซัลจัดเตรียมรถม้าสำหรับเดินทางกลับไว้แล้วแม้จะยังไม่สามารถระบุสาเหตุที่จู่ๆมอนสเตอร์ก็บุกโจมตีทั้งเมืองและหมู่บ้านพร้อมกันได้แต่ทุกฝ่ายทั้งกิลนักผจญภัยและทหารองครักษ์ต่างทำงานกันอย่างเต็มที่เพื่อป้องกันสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต
ในการเดินทางกลับทุกอย่างเป็ไปอย่างราบรื่นไม่มีอุปสรรคใดเกิดขึ้น ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ
หลังจากกลับถึงหมู่บ้านจีโน่และเรโอน่าได้ถ่ายทอดความรู้และทักษะวิชา ทุกอย่างให้กับจินและจีน่าจีโน่ได้สอนทักษะการต่อสู้และการใช้อาวุธให้กับจินและจีน่าด้วยความเข้าใจและความชำนาญทั้งหมดที่เขามี
แบ่งเป็ การต่อสู้โดยใช้มือเปล่า:การฝึกฝนการต่อสู้โดยใช้มือเปล่าเป็สิ่งที่สำคัญมากเพราะมันเป็การฝึกการตั้งตัวและการโจมตีโดยที่ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ใดๆ
การใช้ดาบ: จีโน่ได้สอนวิธีการใช้ดาบให้กับจินและจีน่าโดยใช้ความเร็วและความแม่นยำในการตัดและสะบัด ได้สอนวิธีถึงความอันตรายของการเหวี่ยงอาวุธใส่ใครซักคน
การใช้ธนูและลูกศร: จีโน่ได้สอนวิธีการยิงธนู การตั้งสมาธิ และการประเมินสถานการณ์ก่อนลงมือ
ส่วนเรโอน่านั้นสอนเกี่ยวกับเวทย์มนตร์ เธออธิบายว่าเวทย์มนตร์แบ่งเป็6 ธาตุหลักๆ คือ ไฟ น้ำ ลม ดิน แสง และความมืดซึ่งแต่ละธาตุจะมีความสามารถและลักษณะการใช้งานที่แตกต่างกันไป
ธาตุไฟเป็ธาตุที่เกี่ยวข้องกับแรงบันดาลใจและมีความสามารถในการใช้เวทย์เพื่อสร้างไฟ โดยมักใช้ในการโจมตีศัตรู
ธาตุน้ำเป็ธาตุที่เกี่ยวข้องกับความสมดุลและความสงบมีความสามารถในการควบคุมน้ำและความชื้นในอากาศ หรือสร้างฝน
ธาตุลมเป็ธาตุที่เกี่ยวข้องกับความเร็ว และมีความสามารถในการใช้เวทย์ให้สร้างลมแรงเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น และสามารถสร้างลมหมุนได้
ธาตุดินเป็ธาตุที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงและความต้านทานมีความสามารถในการควบคุมพืชและดิน เช่น สร้างเมืองรกร้างหรือให้พืชโตเติบโตแข็งแรง
ธาตุแสงเป็ธาตุที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกและความเข้าใจมีความสามารถในการสร้างแสงสว่างและมีความสามารถในการฟื้นฟูชีวิต
ส่วนธาตุความมืดนั้นเรโอน่า ไม่ได้สอนมากนักแต่เตือนว่าอย่าเข้าไปเกี่ยวข้องจะดีที่สุด
จินและจีน่า แม้จะเป็เด็กแต่ทั้งสองมีความสามารถในการเรียนรู้ที่ดีเยี่ยมโดยเฉพาะเมื่อเรียนรู้จากผู้สอนที่มีความเชี่ยวชาญและคุณภาพการสอนดีเมื่อได้รับการสอนทักษะการต่อสู้จากจีโน่ แม้ว่าทักษะการต่อสู้ของจีโน่มีความซับซ้อนและเป็เทคนิคที่ยากที่จะเรียนรู้แต่จินและจีน่าสามารถเรียนรู้ได้เร็วอย่างมหาศาล เช่นเดียวกันกับทักษะทางด้านเวทย์มนตร์ด้วยความตั้งใจและความอดทนในการฝึกฝนจนสามารถนำความรู้ที่ได้รับมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่วนอกจากนี้เพราะว่าจินและจีน่ามีศักยภาพในการฝึกฝนทักษะการเรียนรู้และเพิ่มสมรรถนะอย่างรวดเร็วดังนั้นจึงมีความสามารถในการต่อสู้และใช้เวทย์มนตร์ที่มากกว่าคนอื่นใน่เวลาที่สั้นด้วยการเรียนรู้และการฝึกฝนอย่างเต็มที่วันและเวลาที่ทั้งสองได้ฝึกฝนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว
4 ปีต่อมา บริเวณป่าใกล้หมู่บ้านทรีล่าสายตาคู่หนึ่งจับจ้องไปที่หมูป่าอย่างมุ่นมั่น เด็กหนุ่มเล็งธนูไปที่หมูป่าตัวนั้นอย่างมีสมาธิมือของเขานิ่ง ไม่มีอาการสั่นไหวอย่างในอดีตอีกแล้ว เพียงไม่กี่วินาทีเขาปล่อยลูกศรพุ่งตรงไปยังจุดตายของหมู่ป่าตัวนั้นมันสิ้นชีพทันที
“จีน่า เย็นนี้เราจะกินหมูป่ากินนะ” เสียงของเด็กหนุ่มะโบอกน้องสาวของเขา
“แต่วันนี้จีน่าอยากกินกระต่าย” จีน่าเดินออกไปพร้อมกับกระต่ายในมือพรางยิ้มอย่างร่าเริงไปที่พี่ชายของเธอ
“เรากลับกันเถอะ พ่อกับแม่รออยู่”
จบตอนที่ 2
168
