หนึ่งวันกว่าๆ หลินเทียนได้เดินทางมาถึงบริเวณป่ารอบๆ สำนัก แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักลงทันที เมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติอยู่เบื้องหน้า
เสี่ยวเอ๋อเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นท่าทางของหลินเทียนเปลี่ยนไป
“มีอะไรหรือเ้าคะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอย่างละเอียด สายตากวาดมองพื้นดินและรอบๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“เหมือนมีรอยของคนกลุ่มหนึ่งเพ่นพ่านไปมาแถวนี้…”
เขาค่อยๆ ก้มลงเล็กน้อย ใช้สายตาสังเกตร่องรอยที่แทบจะมองไม่เห็น
“มีรอยเท้าบางๆ แทบไม่ปรากฏให้เห็น แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะมีร่องรอยเล็กๆ หลงเหลืออยู่ เหมือนเป็พวกที่มีความชำนาญในการพรางตัวพอสมควร”
เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย
“และเหมือนจะจากไปได้ไม่นาน… พลังปราณยังหลงเหลืออยู่จางๆ”
เสี่ยวเอ๋อทำหน้าใเล็กน้อย
“นายท่านคิดว่าเป็พวกไหนหรือเ้าคะ (´⊙ω⊙`)！”
หลินเทียนยักไหล่เบาๆ
“ไม่รู้สิ… แต่ข้าคิดว่าน่าจะเป็พวกสำนักเมฆาภิภพมั้ง เพราะข้าก็ไม่เคยมีเื่กับใครนอกจากพวกเขา”
พูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังสำนักทันที สีหน้าดูเคร่งขึ้นเล็กน้อย
“ขออย่าให้เ้าเด็กพวกนั้นออกมาข้างนอกตอนที่ข้าไม่อยู่ก็แล้วกัน…”
ไม่นานนัก หลินเทียนก็มาถึงบริเวณที่ตั้งของสำนัก
เขาเดินทะลุเข้าไปในม่านที่ดูเหมือนไม่มีอะไรขวางกั้น แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไป ภาพของสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นในสายตาอย่างชัดเจน
เขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสองร่างที่กำลังนั่งคุยกันอยู่บริเวณศาลาริมสระน้ำเล็กๆ
หลินเทียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ก่อนจะเดินเอื่อยๆ เข้าไปหาทั้งสองคน
“ท่านอาจารย์!”
ไป๋ซีอุทานขึ้นเสียงดังทันทีที่หันมาเห็นหลินเทียนเดินเข้ามา
จินซีก็หันไปมองตามอย่างรวดเร็ว จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาเขาอย่างรีบเร่ง
“อาจารย์ ท่านเป็ยังไงบ้างคะ าเ็ตรงไหนหรือเปล่า ให้ข้าตรวจดูหน่อย!”
ไป๋ซีพูดขึ้นรัวเร็ว พร้อมเดินสำรวจร่างหลินเทียนอย่างจริงจัง
หลินเทียนยกมือขึ้นเล็กน้อย
“ไม่เป็ไรๆ ข้าไม่ได้รับาเ็ตรงไหนหรอก”
เขาพูดพลางเดินนำไปทางศาลา แล้วนั่งลงอย่างผ่อนคลาย
จินซีรีบถามขึ้นทันทีด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“ท่านอาจารย์ การเดินทางของท่านเจออะไรบ้างหรือขอรับ มีสัตว์อสูรหรือไม่ พวกมันเป็อย่างไรบ้างขอรับ!”
ไป๋ซีที่ได้ยินอย่างนั้น นางก็หันไปทำสายตาดุใส่พี่ชายทันที
จินซีที่เห็นอย่างนั้นก็รีบหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างเขินๆ
“อะแฮ่ม…”
หลินเทียนกระแอมเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“ข้าได้ของกลับมาเยอะอยู่พอสมควร”
เขาหันไปมองไป๋ซีเล็กน้อย ราวกับกำลังสังเกตบางอย่าง
“เ้าใกล้จะทะลวงขั้นที่ 5 แล้ว เดี๋ยวข้าจะหลอมโอสถให้”
“เ้าค่ะ!” ไป๋ซีรับคำทันที ก่อนจะลุกเดินออกไปทางครัว เพื่อเตรียมอาหารให้อาจารย์ของนาง
หลินเทียนหันไปหาจินซีทันที
“จินซี ตอนที่ข้าไม่อยู่ เ้าสังเกตเห็นมีคน หรืออะไรบางอย่างมาวนเวียนรอบๆ สำนักบ้างไหม”
จินซีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำท่าคิด
“เอ่อ… ข้าเหมือนเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในป่า แต่มันเร็วมาก ข้ามองไม่ทัน… และเหมือนพวกมันจะมองไม่เห็นสำนักด้วยขอรับ”
“อืม… อย่างนั้นรึ”
หลินเทียนพยักหน้าเบาๆ
“อย่าเพิ่งบอกเื่นี้กับน้องสาวเ้าล่ะ เดี๋ยวนางจะใ”
“ขอรับ… แล้วมันคืออะไรกันแน่หรือขอรับ”
หลินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะตอบออกมา
“จากที่ข้าคาดเดา… มีความเป็ไปได้สูงว่าจะเป็คนของสำนักเมฆาภิภพ”
จินซีหน้าตึงทันที
“สำนักเมฆาภิภพงั้นหรือ พวกเขาคิดจะแก้แค้นหรือขอรับ”
“ข้าก็ไม่แน่ใจ… แต่อาจจะเป็พวกที่ออกมาตามร่องรอยเพื่อสืบหาเบาะแสมากกว่า”
เขาพูดอย่างไม่รีบร้อน
“แต่เ้าไม่ต้องเป็ห่วง หากอยู่ในสำนัก จะไม่มีใครทำอะไรเ้าได้ คนภายนอกมองไม่เห็นที่นี่อยู่แล้ว”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
“แต่ก็คอยดูน้องสาวเ้าไว้ด้วย ถ้าเห็นว่านางจะออกจากเขตสำนักตามลำพัง”
“ขอรับ!”
“อืม… งั้นข้าไปพักผ่อนก่อนละ ถ้าไป๋ซีทำอาหารเสร็จแล้วค่อยมาเรียกข้า”
พูดจบ หลินเทียนก็ลุกขึ้นและเดินไปยังมุมหนึ่งของสำนัก ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีม้านั่งโยกตัวโปรดของเขาวางอยู่
“ฮ่าๆๆ ข้ามาแล้ว… เ้าม้านั่งตัวโปรดของข้า~~”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ก่อนจะเอนกายนอนลงอย่างสบาย ราวกับได้กลับมาพบของที่จากกันไปนาน
เสี่ยวเอ๋อหัวเราะเบาๆ
“มาแล้วค่ะ อาการี้เีของนายท่าน (◕ᴗ◕✿)”
“ี้เีอะไรกัน~”
หลินเทียนทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที
“ข้าออกเดินทางแสนยากลำบาก เจอศัตรูมากมายคอยจ้องสังหาร กว่าจะกลับมาถึงสำนักได้ ข้าก็เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ”
เขาพูดพร้อมทำสีหน้าเหมือนชายหนุ่มที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน
เสี่ยวเอ๋อตอบกลับทันที
“มโนเก่งมากค่ะ ข้าว่าท่านน่าจะโดนเ้าแมวเรืองแสงทำสมองเพี้ยนมาแน่ๆ (◕ᴗ◕✿)”
“ชิ… ได้ยินเสียงเ้าทีไร ข้าหงุดหงิดทุกที…”
เขาบ่นเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ หลับไปอย่างสบาย
—
“ท่านอาจารย์ค่ะ… ตื่นค่ะ…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ
หลินเทียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ก็เห็นไป๋ซียืนอยู่ข้างๆ กำลังปลุกเขาอยู่
“ตื่นได้แล้วค่ะ”
“หืม… อะไร กับข้าวเสร็จแล้วหรือ”
“กับข้าวอะไรกันคะ นี่มันมืดแล้วนะคะ”
“หือ…?”
หลินเทียนงงไปครู่หนึ่ง
“อ้าว ข้าบอกจินซีให้ปลุกตอนอาหารเสร็จไม่ใช่หรือ”
“ใช่ค่ะ แต่เขาไม่กล้ารบกวนท่าน เลยปล่อยให้ท่านนอนต่อ”
หลินเทียนถอนหายใจเบาๆ
“เอาเถอะๆ งั้นไปกินข้าวก่อนก็แล้วกัน”
หลังจากนั้น ทั้งสามก็กินข้าวร่วมกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน
—
เช้าวันต่อมา
หลินเทียนลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินออกจากห้องใน่สายๆ
เขาเดินไปหาสองพี่น้องที่กำลังช่วยกันกวาดใบไม้ที่หล่นอยู่เต็มพื้น
เมื่อเข้าไปใกล้ เขาก็หยิบขวดแก้วใสออกมา แล้วยื่นให้คนละขวด
ภายในมีของเหลวใสเต็มขวด พร้อมไอพลังอ่อนๆ ลอยวนอยู่
“เอาไปดื่ม แล้วดูดซับให้หมด”
เขาหันไปมองไป๋ซี
“ส่วนเ้า… ข้าจะหลอมโอสถให้ ดูท่าเ้าจะทะลวงเต็มที่แล้ว”
“ขอรับ!”
“เ้าค่ะ!”
ทั้งสองรับคำ ก่อนจะเดินแยกออกไป
หลินเทียนเดินกลับไปที่ศาลา ก่อนจะนำสมุนไพรจำนวนมากออกมาเรียงไว้ตรงหน้า
“โห… ข้านี่สุดยอดจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเยอะถึงขนาดนี้”
เขาพยักหน้าหงึกๆ อย่างภูมิใจ ก่อนจะเริ่มหลอมโอสถ
โดยครั้งนี้ เขาไม่ได้ใช้เตา แต่เลือกใช้พลังปราณบีบอัดหลอมแทน
เสี่ยวเอ๋อเอ่ยถามขึ้นทันที
“นายท่านหลอมโอสถเป็ด้วยหรือคะ (◕ᴗ◕✿)”
“ทำไมจะไม่เป็เล่า สมัยก่อนข้าเคยทำมาหมดแล้ว… แค่ไม่ได้หลอมมานาน ต้องทบทวนกันหน่อย”
เขาเลือกที่จะหลอมโอสถระดับต่ำก่อน เพื่อทดสอบฝีมือ
สามชั่วโมงผ่านไป…
กลิ่นไหม้ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ
ในฝ่ามือของหลินเทียน มีเม็ดยาสีดำสนิทวางอยู่
เสี่ยวเอ๋อรีบพูดขึ้นทันที
“ไหนว่านายท่านเคยทำมาหมดคะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนทำหน้าบึ้ง
“ชิ… เหมือนเ้ารอเวลาข้าพลาดเลยนะ”
“ข้าไม่ได้ทำค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“เอาน่า… ครั้งแรกในรอบหลายปี ผิดพลาดกันได้”
เขาพูดก่อนจะเริ่มหลอมใหม่อีกครั้ง
หลายชั่วโมงผ่านไป…
“ฮ่าๆๆ สำเร็จๆๆ!”
หลินเทียนะโขึ้นอย่างตื่นเต้น พร้อมกำเม็ดยาในมือ ะโไปมาอย่างดีใจ
“โอสถระดับ 1 สามเม็ด ถือว่าดีเลย… แถมยังได้คุณภาพชั้นยอดมาอีกหนึ่งเม็ด!”
(โอสถมีทั้งหมด 1–9 ระดับ และยังแบ่งคุณภาพเป็ ขั้นชั้นดี ขั้นชั้นยอด และขั้นสมบูรณ์ ส่วนโอสถที่เหนือระดับ 9 นั้น แทบเป็เพียงตำนาน)
จากนั้น หลินเทียนก็เริ่มหลอมโอสถอย่างต่อเนื่องหลายวัน
ฝีมือของเขาค่อยๆ พัฒนา จากที่ติดขัดใน่แรก กลายเป็คล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ
เปลวพลังปราณหมุนวนอยู่รอบตัวเขาอย่างสม่ำเสมอ
เม็ดยาที่ออกมาทีละเม็ด เริ่มนิ่งขึ้น ใสขึ้น และทรงพลังมากขึ้น
จากนั้นหลินเทียนก็ออกจากการหลอมยา พร้อมเดินออกมายืดเส้นยืดสาย
“โอ้ยๆ นั่งนานๆ นี่ทำข้าปวดหลังจริงๆ…”
เขาบ่นเบาๆ พลางบิดตัวไปมา เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังกร๊อบๆ ราวกับคนแก่ที่เพิ่งลุกจากที่นั่งยาวนาน
จากนั้นเขาก็ก้มลงมาดูจำนวนโอสถที่หลอมได้ทั้งหมด
ตอนนี้ฝีมือของเขาพัฒนาขึ้นมามากพอสมควรแล้ว สามารถหลอมได้ครั้งละ 2–4 เม็ดอย่างสบายๆ ไม่เหมือนตอนแรกที่แทบจะไหม้ทุกเม็ด
“หืม… ไม่เลวๆ แบบนี้สิถึงจะสมกับข้า”
เขาพยักหน้าหงึกๆ อย่างพอใจ สีหน้าภูมิใจแบบไม่ปิดบังเลยแม้แต่นิดเดียว
จากนั้นเขาก็เริ่มเตรียมหลอมโอสถให้ไป๋ซี
โอสถที่เขาจะหลอมในครั้งนี้… คือโอสถระดับ 3
หลินเทียนเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง หยิบสมุนไพรหลายชนิดออกมาเรียงอย่างเป็ระเบียบ
มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ราวกับคุ้นเคยกับทุกอย่างเป็อย่างดี
“เอาล่ะ… รอบนี้เอาจริงหน่อย”
ทันทีที่เริ่มหลอม กลิ่นหอมของสมุนไพรก็เริ่มแผ่กระจายไปทั่วห้อง
พลังปราณหลายสายไหลวนรอบตัวหลินเทียน ก่อนจะค่อยๆ รวมตัวเข้ากับตัวยา
หลินเทียนเร่งพลังปราณทันที
เปลวไฟสีฟ้าลุกโชนขึ้นจากกลางฝ่ามือ ไอความร้อนแผ่กระจายไปทั่วห้องอย่างรุนแรง แต่กลับถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์
หลายชั่วโมงผ่านไป…
การหลอมเข้าสู่่สุดท้าย
หลินเทียนเริ่มรวบรวมตัวยา ก่อนจะบีบอัดให้กลายเป็เม็ด
“มา… อีกนิดเดียว”
เขาเร่งไฟขึ้นเรื่อยๆ
ความร้อนแผ่กระจายออกมาเป็ระลอก กลิ่นยาปะทุขึ้นรุนแรงก่อนจะค่อยๆ จางลง แล้วถูกดูดกลับเข้าไปในเม็ดยา
ไม่นานนัก—
หลินเทียนก็ถอนหายใจยาว แล้วออกจากสมาธิ
“สำเร็จ… ยาระดับ 3!”
“ฮ่าๆๆๆ!”
เขาหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะหยิบเม็ดยาขึ้นมา 3 เม็ด แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
จากนั้นเขารีบเดินออกไปด้านนอก
ตรงไปยังบริเวณที่สองพี่น้องกำลังช่วยกันเก็บกวาดสำนักอย่างขยันขันแข็ง
“ทั้งสองคน มานี่!”
หลินเทียนกวักมือเรียก
ไป๋ซีกับจินซีรีบวางของที่กำลังทำอยู่ แล้วเดินเข้ามาหาทันที
“เอานี่ ข้าหลอมยาเสร็จแล้ว เ้าเอาไปใช้”
เขาพูดจบ ก่อนจะยื่นเม็ดยาสีเขียวอ่อนให้ไป๋ซี
เม็ดยานั้นมีไอพลังบางอย่างหมุนวนอยู่รอบๆ อย่างสวยงาม ราวกับมีชีวิต
“ยานี่จะช่วยให้เ้าทะลวงระดับได้อย่างไม่มีข้อบกพร่อง… แต่จำไว้ว่ามันใช้ได้ครั้งเดียว”
“เ้าไปเตรียมตัวทะลวงระดับเถอะ”
“ค่ะ ท่านอาจารย์!”
ไป๋ซีรับยาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องทันที ราวกับกลัวว่าความตั้งใจจะหายไป
หลินเทียนหันไปหาจินซี
“ส่วนนี่ของเ้า”
เขายื่นขวดยาให้
“ในนี้มียาระดับ 1 อยู่ 10 เม็ด มันจะช่วยเพิ่มพลังปราณได้ระดับหนึ่ง เอาไว้ใช้ตอนติดขัดแล้วกัน”
“แล้วนี่อีกด้วย… ให้น้องสาวเ้าด้วย”
“ขอรับ!”
จินซีรับมาอย่างจริงจัง สีหน้าดูตั้งใจมากขึ้นกว่าเดิม
หลังจากนั้น หลินเทียนก็เดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง
เตรียมหลอมโอสถสำหรับตัวเอง
เขาหยิบสมุนไพรออกมาจำนวนหนึ่ง ก่อนจะเลือกหยิบตัวหลักขึ้นมา
“โสมจักรพรรดิ…”
เขามองมันด้วยสายตาเหมือนกำลังชั่งใจ
“โสมนี่ ถ้าข้าเอาไปขาย… คงได้ราคามหาศาลเลยทีเดียว เสียดายแท้ๆ”
เสี่ยวเอ๋อหัวเราะขึ้นทันที
“มาแล้วค่ะ… ความโลภของนายท่าน (◕ᴗ◕✿)”
“โลภอะไรกัน ข้าพูดความจริง!”
หลินเทียนเถียงทันที
“ถ้าเอาไปขายที่สมาคมการค้า คงได้ราคางามจนคนตาแตกแน่ๆ”
เขาบ่นอุบอิบอีกเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ทำจิตใจให้สงบ
“เอาล่ะ… ของดีแบบนี้ ต้องใช้กับตัวเองถึงจะคุ้ม”
จากนั้นเขาก็เริ่มหลอมโอสถทันที
—
สามวันต่อมา…
“ท่านอาจารย์ทำอะไรอยู่นะ… สามวันแล้ว ไม่เห็นออกมาจากห้องเลย”
ไป๋ซีพูดขึ้น ขณะกำลังกวาดลานฝึกกับจินซีอย่างขยันขันแข็ง
แต่จินซียังไม่ทันตอบ—
พลังปราณรอบๆ ก็เริ่มไหลเข้าสู่ห้องของหลินเทียนอย่างบ้าคลั่ง
ลมพัดกระโชกแรง
พลังหลายสายพุ่งตรงเข้าไปในห้อง ราวกับถูกบางสิ่งดึงดูดอย่างรุนแรง
“นี่มัน…”
จินซีเบิกตาเล็กน้อย
ไม่นาน ทุกอย่างก็สงบลง
แต่กลับมีกลิ่นหอมของสมุนไพรหลายชนิดพุ่งออกมาจากห้อง
“ท่านอาจารย์… กำลังหลอมโอสถงั้นหรือ”
จินซีพึมพำออกมา
—
ตัดกลับเข้ามาในห้อง
หลินเทียนนั่งขัดสมาธิ มือหนึ่งวางบน อีกมือวางล่าง
ตรงกลางระหว่างมือ มีพลังหลายสายไหลวนอย่างบ้าคลั่ง
เขาบีบอัดพลังปราณอีกครั้ง
เปลวไฟสีฟ้าลุกโชนรอบตัว หมุนวนรวดเร็วราวกับพายุ
พลังทั้งหมดค่อยๆ ถูกบีบอัด
เริ่มก่อตัวเป็รูปร่างของเม็ดยา
ทันใดนั้น—
หลินเทียนลืมตาขึ้น!
เขาสะกิดเืออกมาหนึ่งหยด
หยดลงไปในเม็ดยาโดยไม่ลังเล
ทันทีที่เืัั—
เม็ดยาก็เริ่มเรืองแสง
เปลี่ยนเป็สีทองสุกสว่าง
ไอพลังสองสี… สีแดงและสีเขียว ค่อยๆ วิ่งวนรอบเม็ดยาช้าๆ อย่างงดงามแต่ทรงพลัง
“สำเร็จ!”
“ยาขั้นที่ 4!”
หลินเทียนหัวเราะออกมา
“เกือบล้มเหลวตอนท้ายแล้วไหมล่ะ…”
เหงื่อไหลหยดลงมาตามคาง แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เอาล่ะ… ถึงเวลาทำการใหญ่แล้ว”
“ระบบ… แลกร่างแยกระดับก่อกำเนิด ขั้น 5!”
ติ๊ง—
“ท่านได้ใช้ 10,000 แต้ม แลกร่างแยกระดับก่อกำเนิดสำเร็จ”
ร่างหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตรงหน้า
หน้าตา รูปร่าง พลัง ทุกอย่างเหมือนหลินเทียนแทบทุกประการ
ต่างกันเพียง…
“พลังหายไปแค่หนึ่งในสิบ… แต่ก็พอใช้”
“ไม่เลวๆ”
เสี่ยวเอ๋อพูดขึ้น
“จิตสำนึกและความทรงจำทั้งหมดจะเชื่อมต่อกัน นายท่านสามารถควบคุมร่างแยกได้เหมือนเป็ร่างของตัวเองค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนยิ้มบางๆ
“งั้นข้าจะอยู่ที่สำนัก…”
เขามองร่างแยกของตัวเอง
“ส่วนเ้านี่… ก็ออกไปลุยแทนข้าละกัน”
พูดจบ—
“หลินเทียน” อีกคนก็เดินออกจากห้องไปทันที…
4K
