วันที่ 30 ธันวาคม เป็วันที่หลายคนในเรือนจำยังคงทำงานกันอย่างขมักเขม้น แม้ว่าบางคนจะได้หยุดพักแล้วก็ตาม แต่พวกที่ทำงานในโรงครัวและเสิร์ฟอาหารยังคงต้องปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ พวกเขาต้องเสิร์ฟอาหารและเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเสมอ เ้าหน้าที่ก็ยังคงทำงานไม่หยุดเช่นกัน ดูแลและจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
ในวันนี้เอง เ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินมาหาฉันที่ห้อง พร้อมถือสมุดเล่มหนึ่งในมือ เขาบอกฉันว่า “คุณเยลาส่งเงินมาให้คุณค่ะ ปั๊มลายมือตรงนี้เพื่อรับเงินนะคะ” ฉันทำตามที่เขาบอก ปั๊มลายมือลงในสมุด แต่เงินนั้นไม่ได้ถูกส่งมาให้ฉันโดยตรง มันถูกเก็บไว้ในระบบของเรือนจำ เพียงแค่ต้องยืนยันการรับเงินผ่านการปั๊มลายมือเท่านั้น
ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันนี้อยู่ในห้อง ไม่ได้ออกไปไหน นอกจากอ่านหนังสือเพื่อให้ใจสงบลง วันนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่ายและสงบ แต่ก็เต็มไปด้วยความคิดถึงครอบครัวและผู้คนที่ฉันรัก
แล้ววันที่ 31 ธันวาคมก็มาถึง วันนี้เป็วันที่ฉันได้รับอนุญาตให้ออกไปอาบน้ำ ฉันเตรียมตัวออกจากห้องและรู้สึกถึงความสดชื่นที่ได้ออกไปข้างนอกบ้าง เมื่ออาบน้ำเสร็จ ฉันได้เห็นเ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ฉันรู้สึกผูกพันกำลังเดินตรวจตราอยู่ เขาหันมามองฉัน ฉันก็แอบมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกต ก่อนจะขยิบตาให้เขาเบา ๆ เป็การแสดงความยินดีที่เขาได้เลื่อนตำแหน่ง เขายิ้มตอบกลับมาอย่างอบอุ่น รอยยิ้มของเขาช่วยให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้น แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวย
คืนสิ้นปีในเรือนจำเป็คืนที่เงียบสงบ แต่ในใจฉันกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง ฉันรู้ดีว่าเขา—เ้าหน้าที่หนุ่มที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงทุกครั้งที่พบกัน—จะต้องมาตรวจพื้นที่ตามหน้าที่ของเขา
ฉันเลือกที่จะนั่งอยู่ใกล้ประตู ในตำแหน่งที่เขาสามารถมองเห็นฉันได้ชัดเจน หนังสือที่ฉันวางไว้ตรงหน้าเป็เพียงข้ออ้าง เพราะจริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ตั้งใจจะอ่านมัน ฉันเพียงแต่รอคอยให้เขาผ่านมาทางนี้
เสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ ดังขึ้นใกล้เข้ามา ฉันรู้ทันทีว่านั่นคือเขา หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เมื่อเขาเดินผ่านประตูที่ฉันนั่งอยู่ ฉันเงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่เขา ฉันส่งยิ้มให้เขาด้วยความตั้งใจ รอยยิ้มที่ฉันมอบให้เปรียบเสมือนคำว่า “คิดถึงนะคะ รักนะคะ” ที่ฉันอยากบอกเขามากที่สุด
เขาหันมามองฉันและยิ้มตอบกลับมา ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจ แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ฉันยกมือขึ้นทำท่าวันทยาหัตถ์เบา ๆ เขาก็พยักหน้าและยิ้มให้ฉันอีกครั้ง เป็การสื่อสารที่เงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความหมาย ราวกับว่าเขากำลังบอกฉันว่า “สวัสดีครับ คิดถึงนะครับ รักนะครับ”
หลังจากที่เขาเดินผ่านไป ฉันรีบวิ่งขึ้นไปบนที่นอน ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเพื่อคลายความหนาวเย็นที่แทรกเข้ามาทุกอณู มันหนาวมากจนทำให้ร่างกายแทบจะเป็น้ำแข็ง แต่เพียงแค่การได้เห็นเขา ฉันก็รู้สึกว่าความหนาวเย็นเ่าั้ได้ถูกขับไล่ออกไป
เมื่อรายการเพลงจบลงและใกล้จะเที่ยงคืน เ้าหน้าที่ก็ประกาศให้ทุกคนเตรียมตัวเข้านอน เสียงระฆังที่ใช้ในการ Countdown เข้าสู่ปีใหม่เริ่มดังขึ้น แม้ว่าฉันจะนอนไม่ค่อยหลับในคืนหนาวเย็นเช่นนี้ แต่การได้เห็นเขาก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่โดดเดี่ยวใน่เวลาที่ท้าทายที่สุด
ฉันพยายามวางใจในพระเ้า และเชื่อว่าพ่อของลูกกำลังทำงานหนักเพื่อดูแลครอบครัว แม้ฉันจะอยู่ไกลจากพวกเขา แต่ฉันก็หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น และเราจะผ่านพ้น่เวลายากลำบากนี้ไปได้
วันขึ้นปีใหม่ วันที่ 1 มกราคม ฉันได้รับขนมห่อใหญ่ซึ่งภายในมีขนมเล็ก ๆ สามห่อ เป็สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าแม้ปีที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่วันนี้ก็ยังมีความหวังและความอิ่มใจเล็ก ๆ ที่มาถึง รุ่นพี่ในเรือนจำบ่นว่าขนมเล็กลงทุกปี แต่สำหรับฉัน ขนมเหล่านี้ก็ยังเป็สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกดีและขอบคุณที่ได้มี่เวลานี้
แม้จะเป็เพียง่สั้น ๆ แต่การได้รับขนมและการได้เห็นรอยยิ้มของเ้าหน้าที่ที่ฉันรู้สึกผูกพัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตยังคงมีความหวัง และฉันจะยืนหยัดต่อสู้ต่อไป แม้ในสภาพแวดล้อมที่ดูเหมือนจะไร้ความหวังที่สุด
่วันหยุดปีใหม่ในเรือนจำ เป็เวลาที่ฉันรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เพราะในเรือนจำมีเพียงสองช่องทีวีให้เลือกชม ช่องหนึ่งเป็ของญี่ปุ่น ซึ่งยังพอเปิดดูได้ แต่ช่องของต่างประเทศกลับรับชมไม่ได้เลย เราถูกจำกัดในการเข้าถึงข่าวสาร มีเพียงหนังสือพิมพ์ให้เราอ่านเพียง 15 นาทีเท่านั้น หลังจากนั้นเ้าหน้าที่ก็จะมาเก็บคืนไป บางครั้งยังอ่านไม่ทันจบ เ้าหน้าที่ก็มาเก็บไปแล้ว ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดและอยากให้มีการเปลี่ยนแปลง
เมื่อวันหยุดสิ้นสุดลง วันที่ 3 มกราคม ฉันกลับเข้าทำงานเหมือนเดิม แต่ความหิวโหยยังคงตามหลอกหลอนฉันอยู่ ฉันรู้สึกหิวข้าวมากจนมือสั่นและเวียนหัว ฉันพยายามบอกพยาบาลว่าฉัน้าข้าวเพิ่ม และขอยาแก้ปวดหัวเพราะฉันปวดหัวทุกวัน แต่คำขอของฉันกลับถูกมองข้าม สุดท้ายฉันถูกพาไปพบหมอ แต่หมอก็ไม่ได้เพิ่มอาหารให้ฉัน และไม่ได้ให้ยาแก้ปวดตามที่ฉันขอ เมื่อฉันถามผลตรวจเื หมอกลับบ่ายเบี่ยงที่จะบอกฉันตรง ๆ เพียงแค่พูดว่า “คุณเป็เบาหวาน ยังไงก็ต้องระวังต่อไป” คำพูดนี้ไม่สามารถบรรเทาความหิวที่ฉันรู้สึกได้ ฉันเดินออกจากห้องตรวจด้วยความท้อแท้ และรู้สึกเหมือนทุกอย่างพังทลาย
วันที่ 12 มกราคม ฉันต้องไปถอนฟันกราม ขณะที่ฉันเดินไปที่คลินิก ฉันเห็นเขา—เ้าหน้าที่หนุ่มที่ฉันแอบชื่นชมในใจทุกครั้งที่พบกัน เมื่อสายตาของเราสบกัน ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อย และเขาก็ยิ้มตอบกลับมา แม้ว่าจะเป็แค่รอยยิ้มที่แสนธรรมดา แต่ก็ทำให้หัวใจฉันพองโต ความรู้สึกเหล่านี้อาจดูไร้สาระในสายตาของใครบางคน แต่มันกลับเป็แรงบันดาลใจที่ทำให้ฉันมีกำลังใจสู้ต่อไป
วันนั้นหลังจากที่กลับมา ฉันได้รับข่าวจากพี่ที่โบสถ์ว่า พ่อของลูกชายฉันไม่สามารถติดต่อใครได้เลย ข่าวนี้ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกกังวลใจและคิดถึงลูกชายของฉันอย่างสุดซึ้ง ฉันห่วงใยเขามากกว่าลูกสาว เพราะฉันรู้ดีว่าลูกสาวของฉันได้รับการดูแลอย่างดีจากพ่อของเธอและครอบครัวที่มั่นคง มีฐานะดี และมีคนที่พร้อมจะปกป้องเธอ แต่สำหรับลูกชายของฉัน ความกังวลในใจนั้นลึกซึ้งกว่า เพราะเขาต้องอยู่กับแม่เลี้ยง ซึ่งไม่ใช่คนที่ฉันมั่นใจว่าจะดูแลเขาได้ดีเท่าที่ควร
เมื่อคิดถึงลูกชาย ความกังวลก็ทวีคูณขึ้นในใจฉัน ฉันไม่อาจติดต่อเขาได้ และไม่รู้ว่าเขาจะเป็อย่างไรบ้างในเวลานี้ ฉันจึงได้แต่ภาวนาและอธิษฐานขอให้พระเ้าคุ้มครองและดูแลเขา ขอให้เขาแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวง และขอให้คนรอบข้างรักและเมตตาเขา แม้ว่าฉันจะอยู่ไกลและทำอะไรไม่ได้มากนัก แต่ความห่วงใยของแม่ก็ยังคงส่งผ่านไปถึงลูกในทุกลมหายใจ
ชีวิตในเรือนจำไม่เคยง่ายดาย การสื่อสารกับคนรอบข้างต้องอาศัยเพียงภาษากายและสายตาแทนคำพูด การกำมือและการส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเป็สัญลักษณ์ของการต่อสู้และไม่ยอมแพ้ แม้ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความยากลำบากและความเหงาเช่นนี้ เราก็ยังคงต้องยืนหยัดและสู้ต่อไป เพราะในท้ายที่สุดแล้ว ความหวังเล็ก ๆ ที่อยู่ในใจเรานี่เองที่ช่วยให้เราก้าวผ่านวันคืนที่มืดมนไปได้
ความรักทำให้คนตาบอดจริง ๆ แม้ว่าฉันจะรู้ดีว่าความรู้สึกนี้ไม่มีทางเป็จริงได้ แต่ฉันยังคงยึดมั่นในความหวังเล็ก ๆ ที่แฝงอยู่ในใจ ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดจากการได้พบเขา มันอาจเป็เพียงความสุขชั่วคราวที่อยู่ในใจฉันเท่านั้น แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันมีแรงที่จะก้าวเดินต่อไป ฉันเชื่อว่าชีวิตของเราทั้งสองคนเหมือนกับเพลงรักที่มีเนื้อหาสลับซับซ้อน เต็มไปด้วยความหวัง ความเ็ป และความรู้สึกที่จริงใจที่ไม่อาจกล่าวออกมาเป็คำพูดได้
วันนี้เป็อีกวันที่เต็มไปด้วยความท้าทาย แต่ฉันก็ผ่านมันมาได้ ฉันรู้ดีว่าการอยู่ในสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เื่ง่ายเลย แต่ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกท้อแท้ ฉันจะนึกถึงความหวังและความรักเล็ก ๆ ที่ยังคงอยู่ในใจ นั่นคือสิ่งที่ช่วยให้ฉันก้าวเดินต่อไปได้
แม้ว่าทุกอย่างรอบตัวอาจดูเหมือนจะพยายามกดดันและทำให้ฉันรู้สึกอ่อนแอ ฉันต้องไม่ลืมว่าฉันยังคงมีความแข็งแกร่งอยู่ในตัวเอง ฉันผ่านเื่ราวที่ยากลำบากมากมายมาแล้ว และฉันก็เชื่อว่า ฉันจะผ่านมันไปได้อีกครั้ง
พรุ่งนี้เป็อีกวันที่ฉันจะต้องเผชิญกับสิ่งใหม่ ๆ ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็อย่างไร แต่ฉันรู้ว่าฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ ฉันจะไม่ยอมให้ความยากลำบากมาหยุดยั้งความฝันและความหวังของฉัน
ชีวิตอาจไม่ได้เป็ไปตามที่เราคาดหวังเสมอไป แต่ทุกวันคือโอกาสใหม่ที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้น ฉันจะก้าวเดินต่อไป และจะไม่ยอมแพ้
ขอให้กำลังใจที่ฉันสร้างให้ตัวเองในวันนี้ ยังคงอยู่เพื่อพาฉันผ่านพ้นวันพรุ่งนี้ไปได้เช่นกัน
997
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
