'' ไอ้หนู!! ไหวไหม ลุกขึนเร็ว!!''
เกิดอะไรขึ้นเนี้ย.. โอย.. ย.. ปวดหัวจัง
'' ไอ้หนูตื่นนนก่อน..!! ''
เสียงเหมือนคนแก่กำลังเรียกเราเลย
อ่ะ.. จริงสิ เมื่อกี้เรากำลังนั่งรถเมล์อยู่นี่ผมค่อยๆลืมตาช้าๆ ลุงคนขับรถเมล์จริงๆด้วย ตะกี้ดาวเคราะห์ดวงนั้นกำลังจะเคลื่อนผ่าน และรถก็วิ่งลอดใต้อุโมงค์มาพอดี เห้ออ อดเห็นกับตาเลย ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเนี้ย เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย
ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งช้าๆ และมองไปรอบๆ เหมือนรถคันที่ผมนั่งมาเกิดอุบัติเหตุ ผู้โดยสารแต่ละคนดูไม่เป็ไรมาก แต่บางคนก็าเ็ เช่นผม...
'' อ่าาา ไอ้หนู ได้สติแล้วเหรอ "
ลุงคนขับรถเมล์ถามด้วยความเป็นห่วง
แต่ว่าสถานการณ์ดูแปลกๆนะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ ต้องรอกู้ภัยมาสิ ไหงลุงแกเล่นปลุกเราแบบนี้ทั้งๆที่เรายังสลบอยู่
" เกิดอะไรขึ้นเหรอครับลุง? "
" รถชนน่ะสิ น่าจะชนยาวเลยแหละ ดีนะที่ไม่มีใครเป็อะไรมาก มีเอ็งคนเดียวที่สลบอยู่น่ะรู้ไหมเนี้ย!! "
" ออ.. ว่าแต่.. ทำไมลุงไม่รอกู้ภัยมาล่ะ มาเขย่าๆแบบนี้เกิดกระดูกกระเดี้ยวผมหักขึ้นมาจะทำไง"
" โอ้ยยย.. กู้ภัยคงไม่มาให้เอ็งแล้วแหละ ลองลุกไปดูข้างนอกนู่นสิ "
พอลุงพูดจบ ผมก็ค่อยๆลุกช้าๆ มองไปยังด้านนอกอุโมงค์ ผู้คนท่าทางแปลกๆ เดินเชื่องช้าแถมหน้าตาเปลื่ยนแปลงไป ดวงตาสีขาวและหน้าที่มีเส้นเืขึ้นเต็มไปหมด ชัดเลยยย.... มันคือ ซอมบี้!!!
10 นาทีผ่านไป
ผู้คนบนรถอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดเครือข่ายมือถือและอินเตอร์เน็ตใช้ไม่ได้ ทำให้ไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ผมพยายามสังเกตดูผู้คนที่อยู่บนรถทั้งหมดเพื่อดูว่าพอมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ใครที่ดูพอจะพึ่งพาได้บ้าง
มีผู้ชายที่ดูเป็ผู้ใหญ่และวัยรุ่นอยู่ 3 คน คนนึงน่าจะเป็พนักงานออฟฟิศ อีกคนเป็พนักงานร้านสะดวกซื้อ อีกคนใส่ชุดธรรมดาเสื้อแขนสั้นสีดำและก็สวมกางเกงยีนส์ไม่รู้ว่าทำงานอะไร เอิ่มมมม แต่ละคนดูผอมแห้งเเรงน้อยทั้งนั้นเลย จะพึ่งพาใครดีเนี้ย ส่วนผู้หญิงเหรอ.. น่าจะช่วยไรไม่ได้ มีทั้งเด็กและคนแก่อยู่ด้วยสิ
" นี่นาย มองอะไรั้แ่เมื่อกี้นี้แล้ว"
" อ่ะ.. เปล่าครับ ผมมองหาคนเจ็บน่ะ เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง"
" งั้นก็แล้วไป.."
หืมมม ยัยคนนี้ ดันมาว่าเรากลางคนเยอะๆแบบนี้ซะได้ ทำเอาใหมด
ว่าแต่.. ยูนิฟอร์มแบบนี้ โรงเรียนเราแน่ๆ ว่าแล้วทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าจังเลย อยู่ชั้นไหนห้องอะไรกันนะ..
" เเสงของดาวเคราะห์นั่นแน่ๆ ที่ทำให้เป็แบบนี้ "
จู่ๆชายพนักงานออฟฟิศก็พูดขึ้น
" จะเกิดขึ้นจากอะไรก็ช่างเถอะ เรามาช่วยกันคิดดีกว่า ว่าจะเอายังไงกันดี.."
ผู้หญิงคนนึงพูดพร้อมกับกอดอกและมองดูผู้คนรอบๆ
เอ๊ะ ผู้หญิงคนนี้ใช้ได้นี่นา หรือเราจะคอยตามเขาไปดี
" คุณคิดว่าอีกฝากของอุโมงค์มีอะไรเหรอ?"
หนุ่มออฟฟิศได้พูดขึ้น ทำเอาทุกคนหันไปมองเขาพร้อมกัน
เขาเดินไปใกล้ๆผู้หญิงคนนั้นและพูดต่อ
" ฝากนี้ มีแต่ซอมบี้ ฝากนู้นก็คงจะมีแต่ซอมบี้เหมือนกัน คิดไปก็เท่านั้น ผมว่าเรานอนรอคนมาช่วยดีกว่า"
" งั้นเชิญคุณนอนรอไปเถอะ เดี๋ยวชั้นจะลงไปดูฟากนู้นเอง"
หญิงสาวคนนั้นพูดจบก็ทำท่าจะปีนหน้าต่างออกไป
" ลุงว่าเอาตามที่พ่อหนุ่มนี่พูดเถอะ อย่าลงไปจากรถเลย ถ้าหนูไปเจอพวกมันกลางทางจะทำยังไง.. "
ผู้หญิงคนนั้นหยุดมองลุงคนขับสักครู่ก่อนจะปีนลงไปอยู่ดี..
ตามไปดีไหมนะ หรือจะรออยู่ที่นี่เหมือนที่ผู้ชายคนนั้นบอก
" เอ๊ะ นั่นคนใช่ไหม?? "
จู่ๆชายในชุดพนักงานร้านสะดวกซื้อก็พูดขึ้นพร้อมชี้ไปด้านนอกอุโมงค์
" ดูนั่นสิ คนนั้นยังไม่เปลี่ยนไป เค้าแอบอยู่หน้ารถบรรทุก "
เมื่อชายคนนั้นพูดจบ คนทั้งรถ พากันไปมุงดูทางด้านกระจกหลัง(ผมด้วย^^')
พอมองออกไป ก็เห็นคนๆนึงกำลังหลบอยู่ที่หน้ารถบรรทุกจริงๆด้วย ท่าทางกำลังหวาดกลัวเอามากๆ
ผู้คนบนรถพยายามกวักไม้กวักมือให้ชายคนนั้นเห็น และก็เป็ไปตามคาด เขาสังเกตุเห็นพวกเราจากระยะไกลนอกอุโมงค์และกำลังจะวิ่งมา
แง่งงงง!!!
มีซอมบี้ตัวนึงโผล่มาจากไหนไม่รู้กระโจนใส่เขาจนล้มลงและกัดกินฉีกเนื้ออย่างบ้าคลั่ง
ด้วยความใของคนบนรถ ทำให้บางคนหลุดกรี๊ดขึ้นมา
ซอมบี้ตัวนั้นได้ชะงักและมองมาที่รถเมล์
เชี้ยยยแล้ววววว!!
2K
