ยามค่ำคืนในกลางป่าใหญ่ ห่างไกลจากหมู่บ้านพอสมควร
"วันนี้ไม่เจอสมุนไพรดีๆเลยแหะ ยังดีที่ได้ผลไม้กลับมาบ้างและโชคดีที่ได้กระต่ายป่ามาด้วย"
ชายคนนึงพึมพัมขณะที่เดินอยู่กลางป่าใหญ่ยามค่ำคืน
อุแว้!! อุแว้!! อุแว้!!
"หือ!! เสีย....เสียงไรอ่า? (☉｡☉)!
ผิ....ผีหรอ? อืม..คงไม่ใช่มั้ง(. ❛ ᴗ ❛.)
นะ...นั่นมัน!! เด็กหรอ?แถมยังเป็เด็กแรกเกิดด้วย มาอยู่กลางป่าแบบนี้ได้ยังไง ใครช่างใจร้ายเหลือเกินทิ้งลูกได้ลงคอ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ลอร่าเองก็อยากมีลูกซะด้วยเราเองก็แทบไม่มีเวลาให้เธอเลย ถ้าเราจะเลี้ยงเด็กคนนี้เธอคงจะเห็นด้วยอย่างแน่นอน"
ชายหนุ่มพูดขณะที่เดินเข้าไปหาเด็กทารกที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่และค่อยๆเอามือเข้าไปอุ้มทารกน้อยขึ้นมาอย่างแ่เบา
"แปลกจังนะ? ทั้งๆที่อยู่กลางป่าแท้ๆแต่ตัวของเด็กกลับไม่เย็นเลย มันแปลกจริงๆด้วย รีบกลับบ้านดีกว่าดูท่าเ้าตัวเล็กนี้คงจะหิวแล้ว"
หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็กลับถึงบ้านของเค้าที่อยู่ในหมู่บ้านแอปเปิ้ล ซึ่งฐานะทางบ้านของเขานั้นค่อนข้างที่จะยากจนถ้าเทียบกับคนในเมือง แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาในการดำรงชีวิตของสามีภรรยาคู่นี้
"ที่รักผมกลับมาแล้ว ผมมีของขวัญมาให้คุณด้วยนะ แหะๆ"
ชายหนุ่มพูดในขณะที่เปิดประตูเข้าบ้านของตัวเอง ซึ่งเป็บ้านไม้ธรรมดา 2 ชั้น มีห้องนอน 1 ห้อง ห้องน้ำ 1 ห้อง ห้องครัวและห้องรับแขก ไม่ได้หรูหราแต่มองแล้วดูสบายตา
"กลับมาแล้วหรอคะ ฉันเพิ่งเตรียมอาหารเสร็จพอดีกำลังจะจัดจานเลยคะ
เอ๊ะ! ว่าแต่?
เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ของขวัญงั้นเหรอ?
เข้าไปในป่าจะมีของขวัญได้ยังไงหรือว่าแอบหนีไปเที่ยวในตัวเมืองมาใช่ไหมถึงได้กลับช้าขนาดนี้"
ภรรยาที่กำลังจะเตรียมอาหารพูดตอบสามีของเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน หลังจากพูดจบเธอก็ยืนเท้าเอวหันไปมองหน้าสามีของเธอด้วยสีหน้าที่สงสัย
"นี่ ลอร่า จะเป็แบบนั้นได้ยังไงถ้าผมจะไปผมก็ต้องบอกคุณก่อน คุณลองดูก่อนสิว่าผมอุ้มอะไรอยู่"
"นะ...นี้มัน!!(･o･;) เด...เด....เด็กหรอ
แถมยังเหมือนจะเพิ่งคลอดอีกด้วย นี่ คิม อย่าบอกนะว่าคุณไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยมาอ่ะ...ห๊ะ ตอบมาเดี๋ยวนี้เลย"
ลอร่าพูดด้วยสีหน้าที่ใปนไปด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย
"นี่เธอคิดได้ไงเนี่ยลอร่า? คุณก็รู้ว่าผมจะมีเวลาไปมีเล็กมีน้อยได้ยังไง"
คิมตอบด้วยน้ำเสียงหนื่อยหน่ายและคิดในใจว่า(ปกติเธอออกจะฉลาดนะแต่พอเป็เื่แบบนี้ทีไร?ไอคิวตกฮวบทุกทีเลยสิน่า..)╮(╯_╰)╭
"ผมเจอเค้าในป่าตอนกำลังกลับหน่ะ คิดว่าปล่อยไว้แบบนั้นคงไม่รอดแน่ ก็เลยตัดสินใจเอากลับมาบ้าน เธอก็อยากมีลูกไม่ใช่เหรอลอร่า จะเป็อะไรไปถ้าเราจะเลี้ยงเค้าไว้เป็ลูกคนนึง เธอคิดได้ยังไง?"
คิมถามลอร่าขณะที่อุ่มทารกน้อยอยู่ในอ้อมอก
"ฉัน...เออ....แล้วถ้าวันใดวันหนึ่งพ่อแม่ที่แท้จริงของเค้ามาทวงเค้าไปจากเราล่ะ ฉันก็คงจะรับไม่ได้แน่นอน"
ลอร่าคิดอยู่ครู่นึงก่อนที่จะพูดออกไปด้วยสีหน้าลังเลใจ
"ไม่เป็แบบนั้นแน่นอน เพราะถ้าพ่อแม่ของเค้า้าจะเก็บเค้าไว้แล้วล่ะก็ คงไม่ทิ้งเค้าไว้กลางป่าแบบนั้นแน่นอน แต่ถ้าเป็แบบนั้นจริงๆมันก็ช่วยไม่ได้ แต่ถึงยังไงผมก็ยังอยากเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้อยู่ดี เอาไว้เวลานั่นมาถึงเราค่อยว่ากันอีกทีนะ เธอว่างั้นไหมที่รัก"
คิมตอบลอร่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม(◠‿◕)
"เอางี้นก็ได้ ฉันจะทำตามที่คุณพูดคะ ไหนขอฉันดูหน้าเค้าหน่อยเค้าคงจะหิวแย่แล้ว"
อืม!
หลังพูดจบลอร่าก็ค่อยๆอุ้มเด็กออกมาจากอกของคิม จากนั้นก็ได้มีกระดาษแผ่นนึงตกลงมาที่พื้น
เอ๊ะ! นี่กระดาษอะไร?
ล้อร่าพูดขึ้นมาในขณะที่อุ้มเด็กมาไว้ในอ้อมกอด คิมจึงหยิบขึ้นมาดู
"เหมือนจะเป็จดหมายนะ ถ้าให้เดาคงจะเป็จดหมายจากพ่อแม่เด็กคนนี้แน่นอนเลย"
จากนั้นคินจึงอ่านข้อความในจดหมายให้ลอร่าฟัง ซึ่งมีใจความดังนี้..
ถึงท่านผู้ใจบุญที่ได้เก็บลูกข้ามาเลี้ยง
ข้ามีความจำเป็จริงๆที่ต้องทิ้งเด็กคนนี้ไว้
เพราะถ้าเด็กคนนี้อยู่กับข้าคงไม่อาจจะมีชีวิตรอดไปได้แน่นอน ข้าจึงขอฝากเด็กคนนี้ไว้กับท่านผู้ใจบุญ ซึ่งอนาคตข้านั้นคงไม่มีโอกาสได้กลับมาเจอกับเค้าอีกแล้ว ข้าขอฝากให้ท่านช่วยดูแลลูกชายของข้าและรักเค้าให้เหมือนกับลูกแท้ๆของท่านด้วยเถิด
นามของลูกข้าคือ "คาออส"
173
