High Human

        เพื่อไม่ให้รู้สึกกระอักกระอ่วน มายด์ก็รีบกล่าวขึ้นด้วยแก้มสีแดงจางๆ “หัวหน้าคะ เช้าของวันนี้จะมีการรับสมัครหน่วยทหารวันแรก ฉันได้แจ้งให้แก่คนที่เกี่ยวข้องแล้วค่ะว่าคุณจะเป็นคนรับหน้าที่หัวหน้าหน่วยฝึก”

        “เหมือนเมื่อก่อนเลยนะ” โจได้ระลึกและจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาได้เคยฝึกรุ่นบุกเบิกตอนนี้ผ่านมากว่ายี่สิบปีแล้ว 

        “นั่นสินะคะ เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ” ดวงตาของมายด์เต็มไปด้วยความคิดถึง เพื่อนร่วมรบที่เคยฝึกและตายจากไปยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอ 

        หยาดทิพย์ที่อยู่ด้านข้างรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกขึ้นมาซะงั้น

        ต่อมาสักพักหนึ่งโจได้มาถึงอาคารฝึกซ้อมหมายเลข 1 มันมีขนาดประมาณสนามฟุตบอล 3 สนามรวมกัน เมื่อเขาเข้าไปในอาคารมีคนจำนวนหนึ่งกระจัดกระจายไปทั่วเหมือนกำลังรอ พวกเขาใส่ชุดฝึกซ้อมสีดำแนบเนื้อ มันเป็นชุดที่ยืดหยุ่นและช่วยดูดซับแรงกระแทกต่างๆได้ดี 

        คนเหล่านี้คือผู้ที่ผ่านการทดสอบเบื้องต้นและได้เข้ามาเป็นทหารฝึกหัด

        “เข้าแถว!!” เสียงของโจดังสูงกว่า 100 เดซิเบล ทำเอาคนเหล่านั้นหูแทบหนวกไปตามๆกัน

        เมื่อรับรู้ถึงความน่าเกรงขามของโจ หลายคนรีบวิ่งไปรวมตัวเพื่อเข้าแถว แต่ว่ายังมีส่วนหนึ่งที่ดูเหมือนไม่สนใจและไม่แยแสว่าโจจะน่ากลัวหรือไม่ พวกนั้นพูดคุยและหัวเราะกันระหว่างเดินไปเข้าแถว

        โจหรี่ตามองคนกลุ่มนั้น เขารู้ได้ทันทีที่ว่าพวกนี้มันเป็นพวกลูกคุณหนู ท่าทางหยิ่งยโสแสดงออกมาให้เห็นโดยไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

        “หยุด!!” เสียงตะโกนของโจดังพอที่จะให้ทุกคนหยุดและหันมาสนใจเขา

        “พวกคุณน่ะ กลิ้งไปเข้าแถว” โจกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมยขณะชี้ไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นซึ่งมีคนประมาณ 10-12 คน

        “อะไรนะ?! กล้าสั่งพวกเรากลิ้ง?” ชายหนุ่มที่ย้อมผมสีแดงกล่าวขึ้น เขาเป็นเหมือนหัวหน้ากลุ่ม

        “ฮ่าๆๆๆ” จากนั้นพวกเขาทั้งกลุ่มก็หัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก

        คนอื่นๆตกใจไม่คิดว่าโจจะกล้าสั่งคนพวกนั้นให้กลิ้ง

        “ผู้คุมฝึกคนนี้เป็นใครน่ะ? เขาไม่รู้เหรอว่าพวกนั้นเป็นใคร?”

        “ผู้คุมคนนี้แย่แน่ๆ คนเหล่านั้นต่างก็เป็นลูกของผู้มีอิทธิพล”

        “นั่นสิ โดยเฉพาะคนที่ชื่อยูนาน พ่อของเขาเป็นเจ้าของบริษัทผลิตอาวุธอันดับ 3 ของโลก”

        แม้ว่าจะเป็นเสียงกระซิบแต่ด้วยความแข็งแกร่งของโจเขาสามารถได้ยินเหมือนพูดอยู่ข้างๆหู

        อย่างไรก็ตามเขาไม่สนใจอยู่ดีไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีฐานะอะไร

        “แล้วถ้าพวกเราไม่กลิ้งล่ะ?” ยูนาน ชายหัวแดงกล่าวด้วยท่าทีโอหัง

        โจแสยะยิ้มจากนั้นปล่อยแรงกดดันพลังงานกดทับกลุ่มยูนาน

        “อั่ก!!” กลุ่มของยูนานพากันหน้าแนบพื้นไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ พวกเขารู้สึกเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกทับอยู่ นอกจากนี้ยังรู้สึกเจ็บปวดมากอีกด้วยถึงขนาดกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย 

        โจแค่คิดจะสั่งสอนไม่ได้คิดจะเอาให้ถึงตายหรือพิการ

        โจก้าวเดินไปอย่างช้าๆท่ามกลางความเงียบ เสียงฝีเท้าของเขาเหมือนเสียงยมทูตสำหรับพวกยูนาน 

        “ยะ…อย่าฆ่าผมเลย” ยูนานหวาดกลัวถึงกับร้องไห้ออกมา ท่าทางอวดดีเมื่อครู่ไม่หลงเหลือ

        โจหยุดเบื้องหน้ายูนานแล้วนั่งยองๆมองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แต่มันกลับทำให้พวกยูนานหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

        “แกคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นเหรอ? คิดว่าทหารอวกาศเป็นที่สำหรับพวกอ่อนหัดแบบพวกแกเหรอ?” โจกล่าวเสียงเรียบ

        “มะ ไม่ครับ”

        “พวกเราขอโทษครับ”

        “พวกเราไม่กล้าอีกแล้วครับ”

        พวกยูนานตะโกนด้วยความกลัวหวังว่าโจจะปล่อยพวกตนให้เป็นอิสระ

        โจมองคนเหล่านี้ด้วยความสมเพช โดนแค่นี้ถึงกับร้องไห้ ความกล้าแม้แต่นิดก็ยังไม่มี เขาส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจทำไมคนแบบนี้ถึงเข้ามาเป็นทหารฝึกหัดได้? 

        ‘คงใช้เส้นสายและเงินยัดมาสินะ’ โจคิด

        ดูเหมือนเขาคงต้องไปจัดการกระบวนการรับสมัครตั้งแต่ต้น ตั้งแต่การทดสอบแรก 

        ตอนแรกเขาไม่คิดว่ากระบวนการทดสอบจะเป็นแบบนี้ และมันไม่ผิดไปจากที่มิ้นต์ได้บอกกับเขาเลย และที่สำคัญทหารอวกาศคือตำแหน่งสำคัญและเป็นแนวหน้าในการต่อหน้ากับศัตรู ถ้าคนที่เข้ามาโดยประตูหลังคงต้องบอกว่าจุดจบของมนุษย์อยู่ไม่ไกล

        โจสลายแรงกดดันแล้วเดินออกไปข้างนอก 

        “พวกที่อยู่นอกแถวไล่ออกให้หมดแล้วส่งผู้คุมฝึกคนใหม่มาด้วย” โจกล่าวกับรองผู้คุมฝึกที่รออยู่ด้านนอก 

        “คะ…ครับ!!” รองผู้คุมฝึกขานรับเสียงดัง แน่นอนว่าเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด แม้ว่าเขาจะไม่กล้าไปยุ่งกับพวกยูนานแต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของหัวหน้าหน่วยฝึกเขาต้องทำตาม

        หลังจากที่โจจากไปพวกยูนานค่อยๆลุกขึ้นมา แต่ละคนดูสะบักสะบอม

        “ฝากไว้ก่อนเถอะ แกได้เห็นดีแน่” ยูนานกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น ท่าทางหวาดกลัวเมื่อครู่หายไป เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเป็นใครเขาก็ไม่กลัวอีกฝ่ายอีกต่อไป

        ในขณะนั้นรองผู้คุมฝึกได้เดินเข้ามาหาพวกเขา

        “พวกคุณทุกคนโดนไล่ออก เก็บข้าวของแล้วไปได้เลย” รองผู้คุมฝึกกล่าว

        “อะไรนะ!!” พวกยูนานตะโกนด้วยความโกรธ กล้าดียังไงถึงมาไล่พวกเขา? ไม่รู้เหรอว่าพวกเขาเป็นใคร? ไม่กลัวว่าตำแหน่งของตัวเองจะสั่นคลอนรึไง

        “เป็นคำสั่งของหัวหน้าหน่วยฝึก” รองผู้คุมฝึกกล่าวอีกครั้ง

        “หัวหน้าหน่วยฝึก? คนเมื่อกี้น่ะเหรอ?” ยูนานกล่าวถามด้วยความสงสัย

        รองผู้คุมฝึกไม่ตอบแต่หันหลังและเดินจากไป

        ทุกอย่างจบแล้ว พวกยูนานถูกไล่ออก จากนี้พวกเขาจะมีประวัติเสีย แม้ว่าจะใช้อำนาจทางการเงินลบประวัตินั่นออกไปจากหน้ากระดาษแต่ว่าความจริงที่พวกเขาโดนไล่ออกทุกคนก็ยังคงรู้อยู่ดี

        “แก…ไอ้เวรนั่นมันกล้าไล่ฉันคนนี้ออก คอยดูเถอะฉันจะทำให้แกตกนรกทั้งเป็น!!” ยูนานกัดฟันด้วยความโกรธ คนอื่นๆก็เช่นกันยกเว้นกลุ่มคนที่อยู่ในแถวพวกเขาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

        โจเดินมาถึงส่วนหน้าองค์กร มันเกือบจะถึงทางเข้าออกองค์กร ที่นี่จะมีสนามกลางแจ้งที่กว้างพอๆกับ 2 สนามฟุตบอล แม้ว่าจะดูแออัดไปหน่อยสำหรับคนหลายหมื่นที่มารับการทดสอบแต่มันยังคงทำให้ใครหลายๆคนตื่นเต้น

        บางคนวิตกกังวล บางคนคาดหวัง บางคนมุ่งมั่น

        โจเหลือบมองชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะมีอายุราวๆ 30 ต้นๆ เป็นผู้จัดการเรื่องการทดสอบ โจเดินเข้าไปหาชายคนนั้นแล้วพูดว่า “คุณถอยไปได้แล้ว ผมจะจัดการเรื่องทดสอบเอง”

        ชายคนนั้นหันมาพร้อมขมวดคิ้ว “คุณเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องนี้?”

        “แล้วคุณล่ะเป็นใคร?” โจไม่ตอบแต่ถามกลับ

        ชายคนนั้นได้ยินก็มีท่าทีอวดดีและเหลือบมองโจก่อนจะตอบว่า “ฉันเป็นรองหัวหน้าหน่วยฝึก…ชื่อสัน"

        “โอเคคุณสัน คุณหมดหน้าที่แล้ว ผมจะรับช่วงต่อเอง” โจกล่าว

        “อะไรของแก ที่นี่ไม่ใช่ที่วิ่งเล่นสำหรับแก ไปไกลๆไม่งั้นฉันจะไล่แกออก!!” สันกล่าวด้วยความโมโห ตนเองเป็นถึงรองหัวหน้าหน่วยฝึกไม่เคยมีใครกล้าแม้แต่จะมองหน้าตน

        โจหันไปมองเขาพร้อมกับพูดว่า “ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยฝึก ทีนี้คุณเข้าใจแล้วใช่ไหม?”