สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

เยว่หลินตอบอย่างสุภาพ

“นายหญิงหลิง เย่อ้าวเทียนมาขอพบเจ้าค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับนายท่านยูรันต้องรายงาน”

มือที่ประคองถ้วยชาของหลิงเยวี่ยชะงักลงเล็กน้อย

“เกี่ยวกับรันเอ๋อร์?”

เยว่หลินพยักหน้า

“ใช่เจ้าค่ะ”

แววตาของหลิงเยวี่ยพลันลึกลงเล็กน้อย นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ถ้าเป็นเรื่องอื่น นางอาจไม่สนใจใยดี แต่ถ้าเกี่ยวกับรันเอ๋อร์...

หลิงเยวี่ยวางถ้วยชาลง ถอนหายใจเบา ๆ

“ไปดูกันว่าเขาจะพล่ามอะไรไร้สาระหรือเปล่า”

พูดจบ นางก็ลุกขึ้นจากโต๊ะชา เดินลงจากดาดฟ้าชั้นบนอย่างไม่รีบร้อน เยว่หลินตามหลังลงมาเงียบ ๆ

ไม่นานนัก หลิงเยวี่ยก็มาถึงหน้าประตูตำหนักหลัก

เย่อ้าวเทียนที่ยืนรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นอาจารย์ลงมาด้วยตนเองก็รีบประสานมือคารวะทันที

“คารวะท่านอาจารย์”

หลิงเยวี่ยพยักหน้าเพียงเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย

“รายงาน”

เย่อ้าวเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงกดความขุ่นเคืองเอาไว้

“เรียนท่านอาจารย์ ระหว่างภารกิจเมืองทิวาเมฆา ศิษย์น้องยูรันไม่ยอมทำภารกิจอย่างจริงจัง เอาแต่เที่ยวเล่นกับสตรีงามล่มเมืองผู้หนึ่ง ไม่ทราบที่มาที่ไป ทั้งยังกล่าวต่อหน้าศิษย์ว่านางเป็นคนรักของเขา ชื่อเยว่หลีอะไรสักอย่าง”

เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยสีหน้าเจ็บแค้น

“เพราะเขามัวแต่เที่ยวเล่นเช่นนั้น ศิษย์พี่หนานอวี้กับศิษย์น้องหลานชิงอวี้จึงถูกจวนเจ้าเมืองจับตัวไป ศิษย์ต้องรับมือจวนเจ้าเมืองเพียงลำพัง กว่าจะช่วยพวกนางออกมาได้ก็แทบเอาชีวิตไม่รอด ท่านอาจารย์ เรื่องนี้หากไม่สอบสวนให้ชัด เกรงว่าจะเสียกฎยอดเขาจันทรา!”

หลิงเยวี่ยฟังจนจบอย่างเงียบงัน

สีหน้าของนางยังคงนิ่งสงบ แต่ว่าเส้นเลือดตรงขมับกลับปูดขึ้นมาเล็กน้อย

มารดามันเถอะ...

รันเอ๋อร์บอกเองว่าหนานอวี้กับชิงอวี้พลาดเพราะหนานอวี้เผลอฆ่าลูกชายเจ้าเมือง จึงถูกจวนเจ้าเมืองดักจับกลับไป

ทั้งสองคนก็ยืนยันกับปากแล้วว่า รันเอ๋อร์ออกไปตามหาต้นตอสัตว์อสูรคลุ้มคลั่งจนเจอและจัดการเรียบร้อย

ยังกล้าโกหกหน้าด้าน ๆ ต่อหน้าข้าอีก?

หลิงเยวี่ยพยายามข่มอารมณ์ที่เดือดปุด ๆ อยู่ในอกเอาไว้

นางอยากจะตบศิษย์ทรพีตรงหน้านี้ให้จมดินเสียเดี๋ยวนี้

ทว่าคำพูดของยูรันยังคงวนอยู่ในหัว

เย่อ้าวเทียนเป็นบุตรแห่งโชคชะตา มีวิถีสวรรค์คุ้มครอง หากลงมือฆ่าเขาตรง ๆ อาจชักนำทัณฑ์สวรรค์ลงมา

หลิงเยวี่ยจึงทำได้เพียงค่อย ๆ กดไอสังหารในดวงตาลง

“รอเขากลับมา แล้วข้าจะสอบสวนทีหลัง”

นางกล่าวเสียงเรียบ

“เจ้ากลับไปได้แล้ว”

เย่อ้าวเทียนชะงัก

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลิงเยวี่ยอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อเห็นว่าอาจารย์ไม่มีท่าทีจะลงโทษยูรันแม้แต่น้อย ในใจของเขาก็เดือดพล่านขึ้นทันที

“แต่ว่าท่านอาจารย์—”

“ไม่มีแต่”

น้ำเสียงของหลิงเยวี่ยเย็นลงทันที

เย่อ้าวเทียนพลันสบเข้ากับสายตาของนาง

สายตานั้นเย็นยะเยือก อำมหิต เหมือนจะกลืนกินคนทั้งเป็น

หัวใจของเย่อ้าวเทียนกระตุกวูบ ความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านถูกกดจนดับวูบในพริบตา

เขารีบก้มศีรษะคารวะ

“ศิษย์... เข้าใจแล้ว”

พูดจบ เขาก็ถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าเอ่ยปากอีกแม้แต่คำเดียว

หลิงเยวี่ยยืนมองแผ่นหลังของเย่อ้าวเทียนจนลับสายตาไป สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง ทว่าไอสังหารในแววตายังไม่จางหาย

ครู่หนึ่ง นางจึงหมุนตัวกลับเข้าไปในตำหนัก

เมื่อกลับขึ้นมาถึงดาดฟ้า หลิงเยวี่ยนั่งลงที่โต๊ะชาอีกครั้ง ทว่าอารมณ์ผ่อนคลายก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น นางยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้ววางลงแรงกว่าปกติเล็กน้อย

แกร๊ก

เสียงถ้วยกระทบโต๊ะทำให้หนานอวี้ หลานชิงอวี้ และไป๋หลิงที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึงต่างหันมามองพร้อมกัน

หนานอวี้เป็นคนแรกที่ถาม

“อาจารย์ เย่อ้าวเทียนมันมาทำอะไรเจ้าคะ”

หลิงเยวี่ยหลับตาลงเล็กน้อย เหมือนพยายามกดอารมณ์ของตนเองเอาไว้

“เขามาพล่ามเรื่องไร้สาระ”

“ไร้สาระ?”

หลานชิงอวี้เอียงคอเล็กน้อย

หลิงเยวี่ยลืมตาขึ้น น้ำเสียงเย็นลงหลายส่วน

“มันบอกว่า รันเอ๋อร์ออกไปเที่ยวนารีระหว่างทำภารกิจ จนทำให้หนานอวี้กับชิงอวี้ถูกจับตัวไป”

นางแค่นเสียงเบา ๆ

“ไร้สาระสิ้นดี”

หนานอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นทันที

“ไอ้สารเลวนี่!”

นางตบโต๊ะดังปัง

“ภารกิจของมันก็ไม่ใช่แท้ ๆ! ตั้งแต่แรกก็เสนอหน้าเข้ามาเอง พอถึงเมืองปุ๊บก็หายไปปั๊บ โผล่มาอีกทีตอนข้ากับศิษย์น้องโดนจับไปแล้วแท้ ๆ ยังกล้ามาพล่ามว่าเป็นความผิดศิษย์น้องอีกหรือ!”

หนานอวี้กัดฟันกรอด

“ข้าน่าจะซัดมันให้หน้าหงายไปเลยจริง ๆ!”

หลานชิงอวี้พยักหน้าตามอย่างเห็นด้วยเต็มที่

“ข้าก็คิดเหมือนศิษย์พี่เจ้าค่ะ”

ทั้งสองคนเริ่มบ่นกะปอดกะแปดถึงเย่อ้าวเทียนอย่างไม่หยุดปาก

ทว่าไป๋หลิงกลับไม่ได้ตั้งใจฟังเรื่องนั้นเท่าไรนัก

หูของนางจับได้เพียงคำเดียว

นารี

ไป๋หลิงเงยหน้าขึ้นทันที

“เดี๋ยวก่อน ท่านอาจารย์!”

หลิงเยวี่ยหันมามองนาง

“มีอะไร?”

ไป๋หลิงขมวดคิ้ว

“เที่ยวนารีนี่... หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

หนานอวี้ที่กำลังบ่นอยู่ก็ชะงักตามไปด้วย

“จริงด้วย อาจารย์ เที่ยวนารีหมายความว่าไง”

หลิงเยวี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่อยากให้เรื่องไร้สาระนี้มีน้ำหนักมากเกินไป

“อืม... เย่อ้าวเทียนบอกว่า ระหว่างทำภารกิจ รันเอ๋อร์พาสตรีผู้หนึ่งไปเดินเที่ยวรอบเมือง แล้วไปเจอเขาในป่า”

นางหยุดไปเล็กน้อย

“เห็นบอกว่าเป็นคนรักของรันเอ๋อร์ สตรีผู้นั้นชื่อเยว่หลี งดงามล่มเมืองมาก”

หลิงเยวี่ยยกถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง

“ข้าว่ามันคงโกหกเหมือนเดิมนั่นแหละ อย่าไปสนใจเลย”

หลานชิงอวี้ชะงักไปทันที

ไม่

ไม่ใช่

ไม่ใช่แน่นอน

นี่ต้องเป็นเรื่องจริงแน่ ๆ

ด้วยนิสัยของศิษย์พี่ยูที่ชอบพูดจายียวน กวนประสาท และทำเรื่องเหมือนไม่มีอะไรอยู่ตลอดเวลา หากเขาบอกกับเย่อ้าวเทียนว่าสตรีผู้นั้นเป็นคนรัก ก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเขาจงใจพูดเช่นนั้นจริง ๆ

หลานชิงอวี้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“อาจารย์!”

หลิงเยวี่ยหันมามองนาง

“ว่า?”

หลานชิงอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก

“ข้าว่าศิษย์พี่เย่พูดความจริงนะเจ้าค่ะ”

ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที

หลิงเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เรื่องสตรีน่ะหรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ”

หลานชิงอวี้พยักหน้า สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

“ด้วยนิสัยของศิษย์พี่ยู จากที่อยู่ด้วยกันมา เขาไม่เคยโกหกเลยสักครั้งนะเจ้าคะ แถมศิษย์พี่เย่ยังบอกชื่อออกมาด้วย เหมือนมั่นใจมากใช่หรือไม่เจ้าคะ”

นางหยุดไปเล็กน้อย

“ข้าว่า... เขาอยู่กับผู้หญิงที่ชื่อเยว่หลีแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ”

บรรยากาศบนดาดฟ้าพลันเปลี่ยนไปทันที

หลิงเยวี่ยนิ่งไป

หนานอวี้เองก็หยุดบ่น

ไป๋หลิงวางถ้วยชาลงช้า ๆ

หลานชิงอวี้กล่าวต่ออย่างระมัดระวัง

“หมายความว่า ถ้าเกิดศิษย์พี่ยูพาผู้หญิงคนนั้นเดินเที่ยวจริง ๆ แปลว่า...”

หลิงเยวี่ยเริ่มขมวดคิ้ว

“แปลว่า?”

หนานอวี้กลืนน้ำลาย

“แปลว่า?”

ไป๋หลิงมองหลานชิงอวี้นิ่ง ๆ

“แปลว่า?”

หลานชิงอวี้ค่อย ๆ กล่าวต่อ เสียงของนางเริ่มสั่นเล็กน้อย

“แปลว่า... เขารู้จักสตรีคนนั้นก่อนวันที่พวกเราโดนยาปลุกกำหนัด”

นางยกมือขึ้นแตะปลายคาง เหมือนกำลังเรียบเรียงเหตุผลที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต

“แล้ว... แล้วหลังจากนั้น เขาก็ช่วยพวกเราถอนพิษ”

“เขาไม่แตะต้องพวกเราเลยแม้แต่น้อย แถมยังบอกว่ามีธุระจะไปจัดการก่อน”

“แต่... แต่... แต่...”

หนานอวี้เบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ไป๋หลิงสีหน้าเริ่มแข็งค้าง

หลิงเยวี่ยเองก็เงียบไปอย่างน่ากลัว

หลานชิงอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนพูดประโยคสุดท้ายออกมา

“แปลว่า... เขาอาจจะไปให้ผู้หญิงคนนั้นช่วยถอนพิษให้ก็ได้เจ้าค่ะ”

เงียบ เงียบสนิท

เพียงครู่เดียวต่อมา หนานอวี้ก็ยกมือกุมศีรษะ แล้วกรีดร้องลั่นดาดฟ้า

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!”

“แบบนี้นี่เอง!”

หลิงเยวี่ยและไป๋หลิงชะงักค้างไปพร้อมกัน

ยูรันมีสตรีข้างนอก?

ไม่ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

พวกนางไม่เชื่อจนกว่าจะได้ยินจากปากยูรันเอง

ลูกศิษย์รัก/ศิษย์น้องของพวกนาง... ถูกหมูอ้วนงามล่มเมืองที่ไหนไม่รู้มาขุดผักกาดขาวถึงลานบ้านงั้นหรือ!

หนานอวี้กัดฟันแน่น

“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าศิษย์น้องจะมีสตรี! ตอนที่ข้าเห็นเขาดูดพิษออก เขาดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อย! หึ ข้ายังเชื่อศิษย์น้องอยู่ ไว้รอศิษย์น้องกลับมา ข้าค่อยเค้นถามความจริงเอง!”

หลานชิงอวี้เอ่ยเสียงเบา

“แต่ว่า... จากสถานการณ์ มันชี้ไปทางนั้นมากเลยนะคะ ศิษย์พี่”

หนานอวี้หันขวับ

“ชิงอวี้!”

หลานชิงอวี้รีบปิดปากทันที

บรรยากาศบนดาดฟ้าพลันหนักอึ้งอย่างประหลาด เฮยหลงกับเยว่หลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลต่างพากันก้มหน้าแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

แต่โชคร้ายของพวกมันคือ หนานอวี้ที่กำลังหาทางระบายอารมณ์ เหลือบสายตาไปเห็นพอดี

“พวกเจ้าสองตัว!”

เฮยหลงกับเยว่หลินสะดุ้งพร้อมกัน

“ไปทำอาหารมาเดี๋ยวนี้!”

เยว่หลินลังเลเล็กน้อย

“เจ้าค่ะ... แต่มันยังไม่เที่ยงเลยนะเจ้าคะ”