(๒๑๓) หยัดสองขา ก้าวใหม่ ไหวสะดุด กายแทบทรุด ซบทราย ท้ายแนวผา
มือกระชับ กิ่งไม้ ไกวไปมา ฝืนนำพา ร่างย้าย ฝ่าย่านไพร
(๒๑๔) เหยียบหินลื่น ไถล ร่างไหลลื่น ซีกกายฟื้น เปรอะโคลน ล้มไถล
หยัดขากลับ ยืนขึ้น ขืนก้าวไป สอดตาไล่ หาใบ ในไพรกว้าง
(๒๑๕) กางคัมภีร์ ภาพเทียบ เลียบแนวหิน เืไหลริน หยดแต้ม แซมรอยหมาง
แสงตะวัน สาดลอด ทอดเงาลาง สะดุดร่าง ใบแปลก แทรกกลางดง
(๒๑๖) ใบสีม่วง เรืองรอง หยักสองแฉก ไร้รอยแทรก คัมภีร์ ที่คราบผง
เด็ดกิ่งช้ำ ซ่อนไว้ ใต้ทรวดทรง ห่อผ้าลง แนบอก พกนำไป
(๒๑๗) กลับสู่โพรง รากไม้ ใต้แนวหิน เห็นนาคดิ้น หอบหนัก พักไม่ไหว
วางกิ่งพฤกษ์ พรรณสด ปลดลงใน คว้าหินใหญ่ บดแหลก แทรกน้ำแดง
(๒๑๘) คั้นน้ำยา รินป้อน ตอนสนิท กากใบติด พอกแผล ซ่อนรอยแฝง
เกล็ดเขียวซีด หมองมัว สลัวแสง พิษเริ่มแปลง แปรผัน รุ่มโรมรัน
(๒๑๙) นาคตาเปิด เบิกกว้าง กลางลานหิน แปลงกายิน กลับร่าง บุรุษพลัน
ตฤณจ้องมอง มัจฉา คราเจอกัน แต่ร่างนั้น เปลี่ยนไป คล้ายเผ่าชน
(๒๒๐) ทว่าฤทธิ์ ใบม่วง ทะลวงร่าง ปลุกเพลิงค้าง แผดเผา เงาสับสน
ไฟกำหนัด แผ่ซ่าน ผ่านกายตน ปะทุล้น เอ่อท่วม ร่วมอารมณ์
(๒๒๑) เส้นเืนูน ปูดโปน บนท่อนแขน ั์ตาแสน แดงก่ำ ล้ำผสม
ลมหายใจ หอบถี่ ปรี่พ่นลม ดั่งสัตว์ข่ม ล่าเหยื่อ เหนือสนาม
(๒๒๒) มือกร้านคว้า แขนเงือก กระชากติด รวบสนิท แนบอก ตกรอยหวาม
ชลันธร เบิกตา อ้าปากตาม ทว่ายาม นี้ไร้ เสียงห้ามปราม
(๒๒๓) ร่างกำยำ โอบรัด ผลัดกอดเกี่ยว แขนแกร่งเหนี่ยว รัดร่าง อย่างหยาบหยาม
ริมฝีปาก บดเบียด เสียดพยายาม สอดแทรกข้าม ขยี้ ปรี่กำลัง
(๒๒๔) ไอร้อนผ่าว แผ่ซ่าน ผ่านผิวขาว จุมพิตก้าว ล่วงล้ำ ทำขึงขัง
มือนายเงือก สั่นระริก พลิกต้านพัง แต่แรงถั่ง หลั่งไหล ร้ายเหลือทน
(๒๒๕) ลมหายใจ ประสาน สะท้านอก เืสูบพก ร้อนรุ่ม ซุ่มสับสน
ร่างสองคน เบียดชิด สนิทตน กอดก่ายวน กลางถ้ำ ซ้ำรอยทราย
(๒๒๖) ผ่านครู่ใหญ่ แววตา ถลาเบิก ตฤณถอยเพิก ผละร่าง ห่างจุดหมาย
รอยช้ำกราย อาบเปื้อน เลื่อนริมปลาย ั์ตาพราย สั่นไหว หวาดผวา
(๒๒๗) ร่างนาคหนุ่ม สั่นสะท้าน ต้านไฟเผา ก้มหน้าเงา ถอยร่น จนติดฝา
สองมือทึ้ง ผมตน ปนน้ำตา พุ่งถลา ออกโพรง กลางดงไพร
(๒๒๘) ทิ้งนายเงือก ทรุดนั่ง หลังพิงราก มือแตะปาก สั่นเทา เฝ้าหวั่นไหว
หยดน้ำตา ร่วงเผาะ เลาะแก้มไป ไร้เสียงใด ร่ำร้อง ก้องพนา
(๒๒๙) ฝืนขยับ สองขา อุราสั่น รอยบีบคั้น เจ็บลึก รำลึกหา
หยิบใบม่วง โยนทิ้ง กลิ้งกับตา มือเอื้อมคว้า ใบยา มาจัดแจง
(๒๓๐) บดพฤกษา ตามเดิม เติมน้ำค้าง มือสั่นคว้าง ปาดน้ำตา พาแสยง
หยาดเืริน ผสม หยดสีแดง ล้างฤทธิ์แรง ชำระ ล้างรอยมนต์
(๒๓๑) ทำยาใหม่ เสร็จสิ้น รินเอาไว้ กอดกายไหว สะท้าน ผ่านสับสน
ั์ตาจ้อง ปากโพรง โค้งมืดมน เฝ้ารอคน กลับมา ท่ามกลางคืน
[ บทอัศจรรย์รีดพิษ ]
(๒๓๒) เวลาล่วง ผ่านไป ในป่าลึก เสียงเท้าคึก ทรงตัว มัวสั่นฝืน
ตฤณปรากฏ กายทับ กลับมายืน เสื้อผ้ารื่น ขาดหลุด ทรุดกายา
(๒๓๓) รอยขีดข่วน เต็มกาย คล้ายสู้ศึก หายใจลึก หอบลม ข่มผวา
เขาทรุดกาย คุกเข่า เข้าตรงหน้า ทอดสายตา สลด ก้มหน้าอาย
(๒๓๔) "พี่ขอ อภัยเ้า ที่มัวเขลา เข้าทำลาย"
"พิษร้าย แทรกซึมกาย สันดานร้าย พาลย่ำยี"
(๒๓๕) "เ้าสละ ทำยา เพื่อรักษา ปกป้องพี่"
"แต่พี่ กลับราวี สร้างแผลนี้ ที่อุรา"
(๒๓๖) "พี่ลุ แก่โทสะ พุ่งปะทะ กลางพนา"
"ระบาย ฤทธิ์เดชยา ฟาดหินผา จนสิ้นแรง"
(๒๓๗) "พี่ขอ ตั้งสัจจา ต่อพฤกษา อันแข็งแกร่ง"
"จะสู้ ทุกเรี่ยวแรง ไม่ดูแคลง และดูแล"
(๒๓๘) ชลันธร ทอดตา มาจับจ้อง ไร้เสียงร้อง ตอบรับ จับกระแส
มือเรียวสั่น ยื่นแบ แตะรอยแผล รอยยิ้มแผ่ ประจักษ์ มักคุ้นตา
(๒๓๙) บีบมือแน่น แทนคำ นำประจักษ์ ลบเงาชะงัก ขื่นมัว สลัวหา
หยิบยาพอก ทาบอก นาคอุรา เงือกอ่อนล้า สาหัส แทบพับกาย
(๒๔๐) ทรุดร่างลง ซบแอบ แนบอกกว้าง ตฤณรับร่าง โอบกอด รอดสลาย
แผ่อาคม ิญญา ผสานพราย แก่นประกาย อัตตา พลิกฟื้นฟู
(๒๔๑) พลันขมวด คิ้วมอง จ้องเขม็ง ตฤณเพ่งเล็ง มัจฉา พาอดสู
กลายเป็สอง ขามนุษย์ หยุดเคียงคู่ สัณฐานลู่ แปรเปลี่ยน ผิดแผกไป
(๒๔๒) ตฤณขยับ ฝีปาก เปล่งเสียงถาม แววตาตาม จับจ้อง มองสั่นไหว
ชลันธร อ้าปาก หมายตอบไป กระนั้นไซร้ เพียงลม ที่พัดวน
(๒๔๓) ใบหน้าเงือก สั่นเทา เงาหม่นหมอง น้ำตาคลอง ร่วงหล่น ท้นสับสน
รีบคว้ากิ่ง ไม้หัก พักเบื้องต้น ขีดรอยปน ดินชื้น หน้าโพรงทราย
(๒๔๔) วาดรูปหาง สลับ กับสองขา วาดรูปยา หยดแต้ม แซมความหมาย
วาดริมฝี ปากปิด สนิทตาย สื่อความหมาย แลกเสียง เพื่อเยียวยา
(๒๔๕) ตฤณทอดตา มองเส้น ที่ขีดเขียน ดั่งแสงเทียน ริบหรี่ ที่แผ่นผา
เห็นรอยแผล ถลอก ที่สองขา ประจักษ์ค่า เสียสละ แทบตรมตรอม
(๒๔๖) แสงอาคม สีเขียว เกลียวประกาย ล้อมรอบกาย ทั้งสอง ส่องหล่อหลอม
หล่อเลี้ยงรอย บอบช้ำ กำบังยอม พลันแซมซ่อม แผลเว้า ให้ทุเลา
(๒๔๗) วันผันผ่าน กาลล่วง ทรวงสงัด ร่วมยืนหยัด เคียงคู่ สู้แผดเผา
ครึ่งเดือนเต็ม พักพิง อิงร่มเงา รักษาเขา บอบช้ำ กำบังลม
(๒๔๘) เช้าหาปลา ผลไม้ ในไพรสณฑ์ เงือกสู้ทน เดินเหิน พลางสะสม
นำเสบียง เลี้ยงนาค ฝ่าขวากคม แม้คลุกตม ล้มลุก คอยดูแล
(๒๔๙) ป้อนน้ำค้าง ป้อนข้าว คอยเฝ้าดู เป็ดั่งคู่ เคียงข้าง ไม่ห่างแผล
หยิบผ้าชุบ เช็ดกาย ให้แน่วแน่ พอกยาแก้ ซึมลึก ถึงเนื้อใน
(๒๕๐) ยามว่างเว้น รักษา นาคนอนพัก ตฤณประจักษ์ มัจฉา คราหวั่นไหว
หยิบกิ่งไม้ ลากเส้น เล่นทรายไป ขีดอักษร กลอนไทย บนผืนดิน
(๒๕๑) มือสอดสาน สอนวาด อักขระ ทุกจังหวะ แนบชิด สนิทหิน
เงือกหนุ่มมอง ตามรอย ไม่เว้นจินต์ เร่งอ่านริน ขีดเขียน เรียนวิชา
(๒๕๒) สายตาสบ ประสาน กลางเงาไม้ สื่อความใน ลึกซึ้ง พึ่งพิงผา
เสียงหายใจ รินรด จดอุรา สั่นผวา แนบชิด สนิทกาย
(๒๕๓) อักษรถูก ขีดเขียน เรียนประกอบ เป็คำตอบ สื่อสาร ผ่านเส้นสาย
ไร้สำเนียง เอื้อนเอ่ย เผยรอยปราย แต่กอปรผูก พันหมาย กลางดวงใจ
(๒๕๔) ร่างนาคหนุ่ม ฟื้นฟู แผลปิดสนิท เริ่มมีฤทธิ์ ขยับกาย คลายหวั่นไหว
เกล็ดเขียวสด ประกาย อาบพงไพร แก่นเติบใหญ่ อัตตา แผ่พลัง
(๒๕๕) ทิ้งตัวพิง โขดหิน เคียงร่างเงือก ที่ล้มเกลือก หลับใหล อยู่เื้ั
รอยถลอก บนขา ที่ผุพัง สื่อความหวัง เหนื่อยล้า คราผ่านมา
(๒๕๖) มือแกร่งเอื้อม ปัดปอย ผมเบาเบา ปัดฝุ่นเถ้ารอยเปื้อน เลื่อนตรวจหา
เงือกขยับ กายซบ อุ่นอุรา พริ้มหลับตา พักพิง อย่างเชื่อใจ
5K
