คฤหาสน์เลวิซส์ในใจกลางเมืองชิคาโก้มีเนื้อที่กว่าสิบไร่ เนื้อที่กว้างขวางโอ่อ่าหรูหรา บริเวณหน้าคฤหาสน์ประดับประดาด้วยลานน้ำพุกว้างใหญ่กระหนาบด้วยรูปปั้นสิงห์โตขนาดมหึมาที่ซุ้มประตูนอกรั้วบ้าน ผ่านพ้นประตูรั้วบ้านก็มีสวนสวยวิจิตรเตรียมต้อนรับแขกผู้มาเยือนแม้ผ่านสวนยังพบทางสะพานหินข้ามบ่อน้ำชมปลาในสระขนาดใหญ่ มีผู้อารักขาทั้งชั้นนอกบ้านและในบ้านอย่างหนาแน่นบ่งบอกถึงฐานะที่เกินขั้นอภิมหาเศรษฐีที่เปี่ยมด้วยฐานบารมีและอุดมด้วยความมั่งคั่งที่สุดของนายการัณ เลวิซส์นักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศนี้ การัณ เลวิซส์มีบุตรชายและหญิงอย่างละคน กวิน เลวิซส์กลายเป็นมือขวาของพ่อทันทีที่เรียนจบแม้จะอายุเพียงยี่สิบต้นๆเท่านั้นแต่ความดุดันและน่าเกรงขามไม่ได้มีน้อยไปกว่าผู้เป็นพ่อเลย

ในห้องทำงานที่หรูหราและกว้างขวางใหญ่โตเกินกว่าที่คนๆเดียวจะเป็นเจ้าของ กวิน เลวิซส์เจ้าของห้องทำงานกำลังขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจเล็กน้อยหลังจากกวาดสายตาอ่านเอกสารโฉนดที่ดินว่าด้วยสนธิสัญญาบางอย่างที่เขากำลังคิดว่ามันกำลังจะเป็นข้อผูกมัดและสำหรับเขา..มันไม่แฟร์!

“พ่อรู้ว่าแกไม่ค่อยจะพอใจนักนะกวิน แต่บ้านหลังนี้ยังไงมันก็เป็นสมบัติของแม่แกแล้วแกก็ต้องมาดูแลธุรกิจที่ไทยแทนพ่ออยู่แล้ว ยังไงแกก็หนีที่นี่ไม่พ้นหรอก”

หึ..ชายหนุ่มลอบหัวเราะใส่ลำคอ ‘แม่’ งั้นเหรอ 

“ถ้าจะพูดให้ถูกมันเป็นบ้านของพ่อที่ผู้หญิงคนนั้นโกงไปต่างหาก”

เบื้องหน้าของเขาคือการัณ เลวิซส์ มาเฟียเฒ่าในวัยห้าสิบห้าปี ใบหน้าคมคายอย่างคนเอเชียประดับด้วยหนวดเคราสีดำสนิทตกแต่งใบหน้าให้ดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกำลังจดจ้องใบหน้าของลูกชายที่หล่อเหลาแทบจะถอดพิมพ์เดียวกันมา ต่างแค่กวินไม่ได้มีหนวดเครารกครึ้มอย่างผู้เป็นพ่อ

“คิดๆดูแล้วนะครับการได้กลับไปเหยียบบ้านที่ผู้หญิงคนนั้นเคยย่ำยีเราสองคนมันก็สะใจดี”

เสียงถอนหายใจถูกพ่นแผ่วเบา สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มอย่างไม่พอใจ มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น ภาพในอดีตของผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกว่าแม่กำลังผุดขึ้นมาช้าๆในความคิด

“กวิน..พ่อไม่เคยลืมนะว่าแม่แกเคยทำกับเราไว้เจ็บแสบขนาดไหนแต่เรื่องทุกอย่างมันผ่านไปนานแล้ว ยังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยนนิสัยแม่แกได้ คุณวีสามีใหม่ของแม่แกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเพียงแค่ถูกแม่แกหลอกใช้ก็เท่านั้น”