หลังเดินตามพี่เมออกมาพี่แกก็มอบหมายงานให้ฉันเตรียมห้องประชุมเพราะบอสจะประชุมกับลูกค้าลายใหญ่ในอีก 1 ชั่วโมงข้างหน้า หน้าที่ที่ฉันต้องทำคือต้องเช็กดูเื่เอกสารที่จะประชุมอีกรอบโดยไม่ให้มีความผิดพลาดเพราะพี่เมบอกว่าบอสจริงจังกับงานไม่ชอบให้มีเื่ผิดพลาดโดยเด็ดขาด และต้องเตรียมกาแฟและเครื่องดื่มของบอสโดยเฉพาะ เพราะฉันจะต้องดูแลเื่ส่วนตัวของบอสแทนพี่เมเป็เวลา 3 เดือน ฉันมีเวลาเรียนรู้งานจากพี่เมแค่หนึ่งเดือนเพราะพี่เมแกจะลาคลอด
“มีเดียจำสิ่งที่พี่บอกได้ไหม โดยเฉพาะเื่ของบอส ห้ามลืมโดยเด็ดขาด เข้าใจไหม”พี่เมถามย้ำฉันอีกครั้ง
“จำได้แล้วค่ะพี่ เื่ของบอสมีเดียบันทึกไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่มีทางลืมแน่นอนค่ะ”
“จำได้ก็ดีแล้ว อีกหนึ่งเดือนที่จะถึงพี่ก็ขอฝากเราด้วยนะ อย่าให้พี่ต้องหอบลูกมาละ”พี่เมเอ่ยติดตลก
“พี่เมลาคลอดอย่างสบายใจเลยค่ะ มีเดียไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนค่ะ”
“งั้นวันนี้การประชุมมีเดียก็เข้าร่วมด้วยน่ะ มาจดบันทึกของการประชุมและสรุปแล้วค่อยส่งให้พี่ดูอีกครั้งว่าเป็ยังไงเพราะครั้งต่อไปพี่จะให้เราเป็คนจดบันทึกละส่งให้บอส โอเคไหม”
“ได้ค่ะพี่เม มีเดียทำได้แน่นอนค่ะ”
“งั้นก็ดี งั้นก็ไปเตรียมตัวเถอะ อีก10 นาทีมาเจอพี่ที่ห้องประชุม”
ณ ห้องประชุมใหญ่
ฉันเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟและน้ำแร่ ซึ่งเป็สิ่งที่ต้องเตรียมให้บอสโดยเฉพาะ และจัดเตรียมวางเอกสารสำหรับการประชุมในวันนี้ หลังจากนั้น1นาที พี่เมก็เข้ามา
“อืม…ดีมากมีเดีย ถือว่าเธอเรียนรู้ได้เร็ว”
ตึกตัก…ตึกตัก…เสียงฝีเท้าของคนประมาณ4-5คนใกล้เข้ามา
“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน”ทุกคนในห้องประชุมกล่าวประสานเสียงออกมาพร้อมกันและโค้งตัวลงเล็กน้อยเป็การเคารพก่อนที่ประธานจะเดินผ่านไปเขาได้หยุดเดินและหันกับมา และในตอนนั้นเองที่ฉันเงยหน้าสบเข้ากับสายตาของคนตรงหน้าที่ทำให้ฉันเกือบจะหยุดหายใจ…..เป็เขา..เขามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง
ปล.สารจากผู้เขียน
ฝากเป็กำลังใจให้ด้วยนร๊าาคร๊าาา
604
