~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep2.
แฮ่กๆ~ อาการตอนนี้เหมือนหมาหอบแดดยังไงยังงั้น ฉันวิ่งเร็วสุดได้แค่ไหนนะ อ้อลืมไปพอเรียนพละทีไรฉันตีบทแตกเป็ลมทุกที สิ่งนั้นคงย้อนคืนสินะ
"เป็อะไรไปวาเลน? ทำไมถึงหอบขนาดนี้หนีอะไรมา" แด๊ดดี๊เห็นอาการเหนื่อยหอบก็อดไม่ได้ที่จะใ ส่วนฉันได้แต่ชี้ไปยังด่านหลังที่วิ่งมา แต่อาการหอบยังไม่หายเลยพูดไม่ออก
"หนูเห็น อ๊ะ อื้ออออ" ไม่ทันพูดจบก็มีมือหนามาปิดปากฉันไว้ ไม่ทันที่ฉันจะได้หันไปดูก็มีเสียงกระซิบเอาออกมาสะก่อน
"ห้ามพูดถ้าเธอยังอยากมีชิ้นส่วนครบอยู่"
เบาๆแต่เจ็บลึก เล่นเอาขนลุกไปหมดแค่นึกภาพก็สยองแล้ว ไอ้เหตุการที่ไปเจอมาเมื่อกี้ฉันคงปักใจเชื่อได้เลยว่าหมอนี่ไม่ได้พูดเล่น
"คาเอล แกล้งอะไรน้อง เดี่ยวอามารุตก็โกรธให้หรอกหน่า" อาอคิณพูดพลางแกะมือหมอนี่ออกจากปากฉัน
"สวัสดีครับ อามารุต ไม่ยักรู้ว่าอาพาเด็กมาด้วย"
"นั่นปากเรอะ!!" ฉันแห้วกลับ แล้วหลบไปหลังแด๊ดดี๊ทันที ความปากไวนี้ไม่หายขาดแน่
"อะไรของแกคาเอล จำน้องวาเลนไม่ได้หรือไงตอนเด็กๆที่แม่น้องวาเลนพามาเล่นด้วยบ่อยๆ"
อาอคิณว่าต่อ
พึบ พับ คาเอลส่ายหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ช่วยนึกก่อนก็ได้จ้าไม่ต้องรีบปฎิเสจ ถึงฉันก็จำไม่ได้ก็เถอะนานขนาดนั้นใครจะจำกัน
"แล้วตกลงมีเื่อะไรกัน ทำไมทำท่าทางยังกับเห็นผี"
"แด๊ดดี๊คือ.."
"คืองี้ครับอามารุตน้องไปเดินเล่นในสวนแล้วใ ไอ้โคโค่ครับพอดีวันนี้มันนึกอยากจะมาเดินเล่นในสวน"
โคโค่มันคือใคร ครายยย แย่งฉันพูดไม่พอยังตอแหลได้เนียนมากจ้า พูดเอาเองทั้งนั้น
"แด๊ดดด"
"โคโค่ออกมาทำไม ถ้าเผลอไปกัดใครจะทำไงงับหัวหัวหลุดเลยนะนั่น"
อาอคิณเอ่ยอย่างหัวเสีย แต่ๆ หัวหลุดเลยหรอ อะไรมันคือตัวอะไรน้องหมาเหรอชื่อโคโค่ออกจะน่ารักน่าเอ็นดู
"แค่อยากจะพามาเดินเล่นหน่อยนะคืนนี้จันทร์เต็มดวงเผื่อมันจะกลายร่างได้"
"เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว หมาป่าบ้านแกสิแปลงร่างได้"
อาอคิณดุคาเอล ส่วนเ้าตัวทำหน้าไม่สะทกสะท้านสักนิด แต่อาอคิณว่าไงนะ หมาป่าเหรอเลี้ยงหมาป่าในบ้านเนี๊ยนะ oh my god มันจะเกินไปแล้วนะ
คาเอลหันมายักคิ้วให้ฉัน ทำนองว่าพูดสิถ้าพูดมากจะจับให้หมาป่ากิน อันนี้ฉันคิดเอาเองนะ เดาเอาเพราะความชั่วร้ายมันแสดงออกชัดเลยจ้ะ
"ระวังๆด้วยนะวาเลนแด๊ดคุยเพลินไปหน่อย นานๆจะเจอคาเอลสักทีเดี่ยวนี้เจอตัวยากจริงๆ"
"ผมก็ไปๆมาๆครับ ส่วนใหญ่จะอยู่คอนโดสะมากกว่า"
"ไปๆ ไปหาไรกินด้วยคุยไปด้วยดีกว่าเด็กๆจะได้สนิทกันด้วย"อาอคิณพูดขึ้น นี่คุณอาไม่ได้ดูหน้าหนูเลยใช่ไหมคะ หน้าหนูเหมือนอยากทำความรู้จักกับไอ้บ้านี่หรอคะ
"แด๊ดดี๊คะ จะกลับได้ยังคะ"ฉันกระซิบบอก
"อีกแป๊ปนึงนะ แด๊ดคุยธุระต่ออีกหน่อย"
"หนูอยากกลับแล้วนะคะ น้าาา"
"เอางี้ เดี่ยวแด๊ดเรียกคนขับรถให้นะ"
แด๊ดดี๊ แพ้ลูกอ้อนฉันทุกทีเหละ
"ทำไม หนูวาเลนจะกลับแล้วหรอ"
"ใช่คะคุณอา พอดีหนูพึ่งถึงมาวันนี้เลยเพลียๆไม่ได้พักเลยคะเลยเสียมารยาทขอกลับก่อนนะคะ"
"งั้นคาเอลไปส่งน้องสิ เพราะแกเลยน้องใหน้าซีดหมดแล้วเห็นไหม"
"ไม่ๆ ไม่เป็ไรคะคุณอาหนูกลับเองได้คะ"
"ได้ครับ เอาน่าเดี่ยวฉันไปส่งไม่ต้องเกรงใจ"คาเอลยืดอกลอยหน้าลอยตา ไม่ได้เกรงใจย๊ะ ฉันรังเกียจ
"ไม่เอา! ฉันกลับเอง"
"ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนั้นละ ไม่น่ารักเลย"
แด๊ดดี๊ทำหน้าดุฉัน ปกติไม่เป็แบบนี้คงจะเกรงใจเพราะคุณอาสินะ ฉันหันไปมองอีตาคาเอล หมอนั่นยิ้มมุมปากฉันเห็นนะ
"แต่ว่า"
"เอาน่า ให้พี่คาเอลไปส่งนะหนูวาเลนอารับรองความปลอดภัยแน่นอน" อาอคิณเร่งให้ฉันตอบรับถ้าปฎิเสจนี่ฉันคงดูชั่วมากเลยใช่ไหม
"ก็ได้คะ งั้นหนูกลับก่อนนะคะคุณอา แด๊ดดี๊หนูกลับก่อนนะคะ"
"กลับดีๆนะ ฝากน้องด้วยนะคาเอล"
"จะดูแลอย่างดีครับผม" คาเอลยิ้มอย่างภูมิใจ มั่นไส้จริงๆ
รถเฟอร์รารี่ สุดหรู จอดเทียบแทบจะเหยียบเท้าฉันไอ้บ้านี่แกล้งกันชัดๆ
"ขึ้นมาสิ"คาเอลลดกระจกเรียกฉัน ไม่ความเป็สุภาพบุรุษเลยนะ ให้เปิดประตูเองด้วยเห็นไหมชุดฉันหรูอลังการแค่ไหน ไร้มารยาทจริงๆ
ปัง~~
สุดท้ายก็จำใจขึ้นรถหมอนี่จนได้
"ทำไรน่ะ!"ฉันสดุ้งตัวทันทีที่หมอนี่โน้มหน้ามาที่ฉัน
"คาดเข็มคัด ถ้าไม่อยากปลิวบอกแล้วไงจะดูแลอย่างดี หึ" ไอ้การที่ยิ้มมุมปากกับแววตาเ้าเลห์ มันไม่ได้แสดงความรู้สึกแบบที่พูดเลยสักนิด ฉันจะทำไงละเนี๊ย
2K
