จางเหวินเซียวเดินกลับที่เรือนของตนเองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม หลังจากที่จางเหวินเซียวได้พูดคุยกับนายท่านจางและฮูหยินจางซีผิงนานอยู่พอสมควร กว่าที่ฮูหยินจางซีผิงจะยอมให้จางเหวินเซียวได้ออกไปดูแลกิจการกับผู้เป็สามี ในทีแรกจางซีผิงไม่คิดที่จะให้จางเหวินเซียวออกไปที่นอกจวนเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ทนลูกอ้อนของบุตรชายของตนเองไม่ไหว นางจึงยอมใจอ่อนให้กับจางเหวินเซียวอีกครั้ง...
จางเหวินเซียวยังคงเดินไปที่เรือนของตนเองก่อนที่เ้าตัวจะนึกขึ้นมาได้ว่าถ้าตนเองออกไปที่นอกจวนแล้ว ก็จะต้องมีคนคอยติดตามไปด้วยไม่ใช่หรืออย่างไรกัน จางเหวินเซียวจึงได้หยุดเดินแล้วหันใบหน้าของตนเองไปหาเสี่ยวจินทันที เสี่ยวจินได้แต่สงสัยและแปลกใจที่เห็นว่าคุณชายของตนเองได้หยุดเดิน และไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีก ไหนจะรอยยิ้มที่เสี่ยวจินได้เห็นในตอนนี้ช่างน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
"มีอะไรหรือขอรับคุณชาย?"
จางเหวินเซียวยังไม่ได้พูดอะไรออกมา เ้าตัวมองสำรวจใบหน้าของเสี่ยวจินอยู่นาน ก่อนที่จะพยักหน้าให้กับตัวเองอย่างพอใจ
"ข้าว่าจะแต่งตั้งเ้าเป็มือขวาของข้านะเสี่ยวจิน ว่าแต่...เ้าจะรับต่ำแหน่งนี้หรือไม่ ถ้าเ้าไม่รับก็ไม่เป็ไรนะเสี่ยวจิน เ้าเองก็ไม่มีทางเลือกอยู่แล้วเสี่ยวจิน เพราะข้าจะยกมันให้กับเ้าเอง"
"..?.."
จางเหวินเซียวพูดจบก็เดินไปทันทีปล่อยให้เสี่ยวจินได้แต่งงงกับคำพูดที่ได้ยินเท่านั้น เสี่ยวจินได้แต่งงงอยู่กับคำพูดที่คุณชายของตนเองพูดออกมาอยู่ไม่น้อย ก่อนที่เ้าตัวจะเห็นว่าคุณชายจางเหวินเซียวได้เดินออกไปไกลเสียแล้วเสี่ยวจินจึงรีบเดินตามไปทันที...
เมื่อยามเช้ามาถึงจางเหวินเซียวก็เดินออกมารอนายท่านจางอยู่ที่หน้าจวนทันที สร้างความแปลกประหลาดใจให้กับบ่าวในจวนอยู่ไม่น้อย ที่เห็นคุณชายเหวินเซียวแต่งตัวออกมายืนอยู่ที่หน้าจวนเช่นนี้ จางเหวินเซียวที่เห็นว่าบ่าวที่จวนมองมาที่ตนเองเ้าตัวก็มองสำรวจร่างกายของตนเองอีกรอบ
"เราก็แต่งตัวดีแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วเขามองอะไรกัน" จางเหวินเซียวพูดออกมาเบาๆ กับตัวเองและก็ได้แต่ความสงสัยเอาไว้เท่านั้น ว่าบ่าวที่จวนมองมาที่ตนเองด้วยเหตุใดกันจางเหวินเซียวยังคงอยู่ในความคิดของตนเองก่อนที่เ้าตัวจะเลิกสนใจ เมื่อเห็นว่านายท่านจางกำลังเดินออกมาจากเรือน
"อรุณสวัสดิ์ครับท่านพ่อ" จางเหวินเซียวพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
"..?.." นายท่านจางได้แต่งงกับคำพูดของบุตรชายตนเองอยู่ไม่น้อย หลังจากที่จางเหวินเซียวได้ฟื้นขึ้นมา ก็มักจะมีคำพูดแปลกประหลาดออกมาให้ได้ยินอยู่ตลอด ในที่แรกจางตงฉวนนึกว่าบุตรชายของตนนั้นวิปลาสไปเสียแล้ว แต่พอได้พูดคุยกับจางเหวินเซียวจึงได้รู้ว่าบุตรชายของตน ไม่ได้เป็อย่างที่ตนเองได้คิดเอาไว้จางตงฉวนจึงได้เบาใจขึ้นมา
"เมื่อพร้อมกันแล้ว เราก็ออกเดินทางกันเถอะ"
"ขอรับท่านพ่อ"
"เดี๋ยวอาเซียว เ้าจำที่สัญญากับแม่ได้หรือไม่" จางซีผิงถามบุตรชายออกไป ด้วยเสียงที่จริงจัง
"จำได้ขอรับท่านแม่" จางเหวินเซียวตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม
"ถ้าจำที่แม่พูดได้ก็ดี แม่เองก็จะได้หมดห่วง"
"ท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะขอรับ ข้าสัญญา ว่าข้าจะเชื่อฟังท่านพ่อทุกอย่างขอรับ"
"นี่ก็สายมากแล้ว เราออกเดินทางกันเถอะ"
"ขอรับท่านพ่อ" จางเหวินเซียวพูดจบก็รีบเดินตามจางตงฉวนไปที่รถม้าทันที เมื่อเสี่ยวจินเห็นว่าคุณชายของตนเองเดินออกไปแล้วเ้าก็รีบเดินตามจางเหวินเซียวออกไปเช่นกัน จางซีผิงยืนมองตามรถม้าที่ได้วิ่งออกไปจากหน้าจวนนางยังคงยืนมองดูอยู่อย่างนั้น จนรถม้าได้วิ่งออกไปจนลับหายจากสายตาของนาง จางซีผิงจึงได้เดินเข้าจวนไป....
รถม้ายังคงวิ่งไปตามทางไม่มีหยุดจางเหวินเซียวมองออกไปที่นอกตัวรถม้าด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่จางเหวินเซียวจะหันใบหน้าไปหาจางตงฉวนแล้วยิ้มออกมา โดยที่จางตงฉวนไม่ได้รู้เลยว่าจางเหวินเซียวกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ถึงได้มีรอยยิ้มเช่นนี้
"ท่านพ่อของรับ...ถ้าข้าช่วยงานท่านเสร็จแล้ว ข้าขอไปเดินเล่นที่ตลาดได้หรือไม่ขอรับ"
จางตงฉวนแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ได้ยินในสิ่งที่บุตรชายได้พูดออกมา เพราะปกติแล้ว จางเหวินเซียวจะไม่เคยพูดขอตนเองเช่นนี้มาก่อนไม่ใช่หรือ แล้วทำไมวันนี้ จางเหวินเซียวถึงได้เอ่ยขอออกมาได้เช่นนี้กัน
"เหวินเซียว เ้าจำที่สัญญากับแม่ของเ้าได้หรือไม่"
"ลูกจำได้ขอรับท่านพ่อ ว่าลูกจะต้องไม่ไปก่อเื่อะไรขึ้นอีก ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วท่านแม่จะไม่ยอมให้ลูกออกมาจากจวนอีกเด็ดขาดขอรับ"
"อาเซียวถ้าเ้าจำได้ก็ดี เมื่อเ้าช่วยงานพ่อเสร็จแล้ว เ้าก็ออกไปเดินเล่นได้"
"ขอรับท่านพ่อ"
จางตงฉวนนั่งมองดูรอยยิ้มของบุตรชายตนเองอยู่อย่างนั้น นานแล้วที่เขาเองก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มของจางเหวินเซียวแบบนี้ มันนานมากจนเขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่า รอยยิ้มมีความสุขของจางเหวินเซียวครั้งล่าสุดที่เขาได้เห็น มันเป็เมื่อไหร่กัน
5K
