ให้ตายเถอะเป็เื่ยุ้งยากขึ้นมาอีกแล้วสิเราไม่คิดเลยว่าจะต้องมาพะวงกับเื่ไม่เข้าถ้าแบบนี้อีกจนได้
ในตอนนี้เวลาประมาณสีโมงหน่อยๆ ตัวผมในตอนนี้อยู่ในห้องสมุดโรงเรียนเซนปีแอร เป็ห้องสมุดขนาดใหญ่ ที่มีหนังสือ อยู่มากมายนับไม่ถ้วนไม่ว่าจะเป็หนังสือเกี่ยวกับกับความรู้ หรือนิยาย และเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ ผมเธอเป็บรรณดารักษ์ของห้องสมุดแห่งนี้เธอเป็เด็กสาวที่ข้องข้างเงียบ แต่ก่อนที่จะพูดถึงนิสัยของเธอโดยละเอียด ต้องขอเล่าเหุตการณ์ตอนเช้านี้ก่อนเลยล่ะกัน
มันเริ่มขึ้นเมื่อเช้าวันหนึ่ง ตัวของผม ฟุจิมุระ อาสึกะ ผมจำเื่ที่เกิดขึ้นก่อนมาที่แห่งนี้ไม่ได้เลยแม้แต่เื่เดียว เพราะตั่งแต่ผมลืมตาขึ้นมา่
แรกๆคนที่ผมเห็นคนแรกคือชายแปลกหน้าที่ผมไม่รู้ว่าใครซึ่งชายคนนี้จะมาเป็พ่อบุญธรรมของผมในถายถาคหน้า และเด็กสาวที่ผมกำลังเดินขึ้นบรรได
เพื่อไปปลุกเธอในตอนนี้ ก็เป็ลูกสาวของบ้านหลังนี้เช่นกันตัวของผมค่อยๆยืนขาเพื่อเดินขึ้นไปถึงจะพูดเหมื่อนว่าบ้านหลังนี้กว่างมากแต่มันเป็แค่
บ้านสองชั่นซึ้งมีความกว้างพอสำหรับคนสองคน ซึ่งตัวผมที่มาอยู่ที่นี่แรกๆก็ทำตัวตามกฎระเบียบไม่ได้บ่อยนักถึงจะพูดงั่นไปก็ไม่มีอะไรมากนัก กฎของบ้านหลังนี้ก็คือรักกันไว้สามคีกันไว้นั่นคือคำที่ผมได้ยินจากปากพ่อบุญธรรมของผม
ในขณะที่ผมมั่วแต่คิดนู้นคิดนี่ก็มาถึงหน้าห้องของเด็กสาวที่อยู่รวมกับผมแล้ว มือของผมค่อยๆบิดไปที่ก้อนประตูเพื่อเช็คอะไรนิดหน่อย
เพราะเด็กสาวคนนี้เป็คนที่แปลกมากโดยปกติตามนิสัยของเธอเธอน่าจะตืนเองได้แน่นอน แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อผมเข้าห้องของเธอทีไรผมจะต้องเจอ
สถาพเช่นนี้ตลอดขนาดระวังแล้วน่ะ นั่นคือสถาพของเด็กสาวผิวขาวเนียน ผมเป็ประกายสีน้ำตาล ใบ้หน้ายังคงสวยเหมือนเดิมไม่เปลียน
เธอกำลังถอดเสื่อผ้าของตัวเอง ไม่รีบร้อนมากค่อยๆเปลียนไปที่ละขั่นตอน จากกางเกงใน และเลื่อนขึ้นมาเปลียนบร่าแต่น่าจะเสร็จแล้ว
แล้วทำไมผมต้องมานั่งบรรยายเกี่ยวกับเื่พวกนี้ด้วย ดวงตาสีน้ำตาลหันมาทางผมอย่างทันทวงที ตั่งแต่แก้มยันติ่งหูแดงเปรียก
ในความรู้สึกเหมื่อนมะเขือเทศอย่างไงอย่างงั่น จากนั่นเธอก็เอามือปิดร่างกายตัวเองทั่นทีและพูดว่า
"นายเอกแล้วเหรอ อาสึกะะะะ" เธอตะบีนเสียงอย่างหนักหน่วงและในขณะที่เธอกำลังทำเหมื่อนเดิมสิ่งผมจำความรู้สึกตอนนั่นได้ดีผม
พย่ามบอกเธอให้ใจเย็นก่อนที่จะลงไม้ลลงมอในทั่นที
"ก็เธอบอกให้ชันมาปลุกเธอทุกเช้าเองไม่ใช้เหรอชันเจอเธอในสถาพนี้แทบทุกเช้าชันก็เครียดน่ะเฟ้ย ที่หลังตื่นเองได้ก็ตืนสฺิ"
ผมน่าจะพูดเสียงดังฟังชัดน่ะเพราะมันเป็แบบนี่แทบทุกเช้าเลยจริงๆผมก็เหนื่อยเหมื่อนกันที่ต้องค่อยระวังว่าเธอกำลังเปลียนชุดอยู่รึเปล่า
ดูเหมื่อนเธอจะใจเย็นลงขึ้นมาบ่างแล้วผมก็โลงใจขึ้นมาหน่อยที่เธอไม่ลงไม้ลงมือกับผมมากมายหนักเธอทองมาที่ผมในสถาพ
หน้าแดงอยู่และพูดว่า "นั่นสิน่ะชันให้นายปลุกชันทุกเช้าก็จริงแต่ใช้ว่านายจะเข้าห้องชันตามใจชอบได้สัหน่อย"เธอพูดเช่นนันและมีต่อว่า
"นายออกไปได้ยังตอนนี้กี่โมงแล้วเวลาน่ะดูเวลาหน่อย"
เมื่อผมหันไปมองนาฬิกาที่ติดห้องของนัตสึกิผมก็รีบวิ่งเพื่อเตรียมอาหารสำหรับวันนี้โดยทั่นทีเพื่อเตรียมอาหารสำหรับวันนี่โดยทั่นที
ผมไม่รู้ว่าตั่งแต่เมื่อไรที่ผมเริมทำอาหารไม่สิเริมเหมือนสิ่งที่เรียกว่าพ่อบ้านมากว่าลูกบุญธรรมไม่สิลูกประจำบ้านกลังนี้ซะอีก หรืออาจเป็เื่ความ
ทรงจำที่หายไป ทั่นใดนั่นเองถาพของใครบ่างคนก็พุ้งเข้าผมหลับตาในทั่นทีเพราะเมื่อผมเห็นถาพนี้ทีไรน้ำตามักไหลทุกทีเป็แบบนี้เสมอ
กินข้าวเสร็จเรียบร้อยผมมองไปที่นัตสึกิที่อยู่โต็ะตรงข้ามเหมื่อนเธอโกรธอะไรผมเลยแหะถ้าเป็เื่เมื่อเช้าก็น่าขอโทษอยู่แต่ไมม่น่าใช้สิน่ะงั่นก็ต้องถ่าม "มีอะไรรึเปล่านัตสึกิเธอโกรธอะไรชันรึเปล่า" นัตสึกิตอบกลับทั่นที "ก็ไม่ได้โกรธอะไรนี่แค่คิดว่านายทำอาหารอร่อยเหมื่อนทุกทีแค่นั่นและ"
เธอพูดแค่นั่นและทานอาหารต่อไปโดยไม่มองมาที่ผมให้ตายสิไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงเลยจริงแหะแต่เื่นั่นเอาไว้ที่หลังดีกว่าผมมองไปที่นาฬิกา
พีดานและพบว่าตอนนี้เวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้วรีบไปโรงเรียนดีกว่าเพราะวันนี้มีประชุมเื่ เทศกาลสีฤดู นี่น่าจริงสินัตสึกะยังไม่รู้เื่นี้ผมมองไปที่นัตสึกิในขณะ
ที่กำลังเอยปากนั่นเอง "วันนี้มีประชุมเื่เทศกาลสีฤดูสิน่ะ" คำพูดคาดไม่ถึงแหะ "ใช้แล้ละเธอรู้แล้วสิน่ะงั่นไปกันเลยไหม" วันนี้ต้องรีบซักหน่อย
"อ่า ไม่ถ่ามหน่อยเหรอว่าทำไมชันถึงรู้" นั่นสิน่ะ
"เพราะเธอมี mx ใช้ไหมล่ะเพื่อนเธอก็มี แองจีก็น่าจะบอกเื่นี่น่ะ" ผมบอกแค่นั่นเธอก็ทำหน้าเข้าใจทั่นที
จากนั่นพวกเราก็มุ้งหน้าสู้โรงเรียนเซนปีแอร์ ซึ่งวันนี้ก็ยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลียนแปลกอะไรมากมายพวกทอมัส ก็กำลังคุยเื่เกี่ยวกับ เทศกาล
ว่าพวกเราต้องทำยังไงส่วนงานที่จำเป็ต้องประชุม็ค่อยไบอกอีกหนึ่งในขณะที่ตัวผมมองไปที่ นัตสึกิ อีกครั่งแต่เธอก็ไม่มองหน้าผมน่าจะเหมื่อนที่ผมคิดเธอ
น่าจะโกรธผมจริงๆด้วยสิน่ะแล้วเอาไงดีละเนี่ย
"เห่ฟังอยู่รึเปล่าเนียอาสึกะงานของนายนายจำได้ไหม" ในขณะที่ผมกำลังคิดนอกเื่ทอมัสก็ถ่ามผมเื่งานที่พูดเมื่อกี่
"นายจะให้ชันไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเทศกาลสีฤดูมาสิน่ะจากนั่นก็...อะไรน่ะ" พวกเค้าทั่งสามมองหน้าผมอย่างเอือมละอายังไงยังงั่น เอะทำไมล่ะ
"นายดูเมอน่ะอาสึกะ" แองจีพูดย้ำถึงเื่ที่ผมเหมอ มันก็จริงนั่นแหละที่ผมไม่ได้สนใจเื่นั่นเท่าไร
"อ่าน่าจะเป็งั่นกลับเข้าเื่งานดีกว่าแล้วจะให้ชันทำอะไรหลังหาข้อมูลแล้ว" ผมถ่ามเช่นนั่น
"หลังจากนั่นให้นายไปหาเด็กผู้สาวที่อยู่ในห้องสมุดและขอคำแนะนำจากเธอ" ทอมัสตอบเช่นนั่นงั่นเหรอให้หาเด็กสาวในห้อง...เอะทำไมถึง
"ทำไมให้ชันไปหาเธอล่ะน่าจะบอกงานกันตอนประชุมเลยก็ได้นี่" ผมไม่เข้าใจทำไมถึงต้องให้ผมไปหาเธอเพราะยังไงก็น่าจะให้ประชุมเลยก็ได้นิ
"อ่าเพราะเธอเข้าหาข้อนข่างยากน่ะเลยอย่ากให้นายไปหาเธอ เพราะนายน่าจะเหมาะกับเื่นี่" เอะผมเหมาะไม่ใช้ล่ะมั่งเื่ผสานความสัมพนกับ
เด็กผู้หญิงเห็นแบบนี่แต่ผมก็ลำบากเื่นั่นน่ะ น่าจะเพราะเื่หน้าตาผมด้วยละมั้งเพราะฉะนั่นผมจึงตัดสิ้นใจประติเสธแต่ทั่นใดนั่นเอง
"ชันว่านายน่าจะเหมาะอยู่เหมือนกันน่ะเพราะพักนี้ผู้หญิงในก็เริมพสานความสัมพันธ์กับนายแล้ว" นัตสึกิพูดเช่นนั่น
"เอะก็ปกติไม่ใช้เหรอ แต่เื่นี่มัน" อะไรเล่าก็จริงที่พักนี่มีเพื่อนรวมห้องโดยเฉพาะผู้หญิงมาตีสนิทผมมากขึ้นแต่ผมคิดว่าน่าจะเป็เื่ปกตินี่แต่เรือง
ของผู้หญิงที่ผมไม่รู้จักกระทั่งหน้าตาแบบนี่มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอ
"โทษทีน่ะ อาสึกะ เพราะในที่ประชุมพยามสนิทกับเธอแล้วแต่เธอกับไม่ยอมคุยกับใครเลยน่ะสิ แม้แต่ชัน แองจีหรือนัตสึกิเลยน่ะเพราะฉะนั่นมีแต่นาย
เท่านั่น" เมื่อผมได้ยินเช่นนั่นผมตัดสินใจคานทั่นที
"ขนาดนัตสึกิยังไม่ได้และชันละ..."ก่อนที่ผมจะพูดจบนัตสึกิก็ "นายน่าจะทำได้น่ะถ้าเกิดตัดผมอะไรเงีย"นี่เธอผมกล้าพูดว่าผมไม่ถูกกับผู้หญิง
เพราะก่อนจะมาเข้าเรียนผมที่เคยตัดผมก็ถูกผู้หญิงจากไหนไม่รู้ถ่ามทั่งชื่อและเบอร์โทรคิดว่าผมจะรอดจากเื่พวกนี่รึไงถ้าผมตัดผมน่ะ
"ยังไงนายก็ทำซะชันขอร้องล่ะ" ทอมัสและแองจีพสานมือเพื่อบอกช่วยทีน่ะอะไรกันไอ้คำแฟงนั่นให้ตายสิ
"ก็ได้แค่ทำก็พอใช้มัยเล่า"
"ใช้แล้ว" พวกเค้าตอบแค่นั่นและไม่นานจากนั่นเสียงกริ่งก็ดัง
ตอนนี้เวลาประมาณสามโมงครึ่งซึ่งเข้าสู่เวลาเลิกเรียนพอดีผมเดินอยู่คนเดียวเพื่อมุ้งหน้าสู่ห้องสมุดของโรงเรียนแห่งนี้ตามที่ทอมัสพูด
เด็กสาวอยู่ที่ห้องสมุดทุกวันจนกว่าจะถึงสามโมงซึ่งตัวของผมกำลังเดินไปหาเด็กสาวคนนั่นซึ่งตัวผมกับเด็กสาวกำลังแยกกันทำงานกับพวกที่ประชุม
เพราะงานของพวกผมข้อนข้างเฉพาะกว่างานของพวกเค้าซึ้งแค่รวบรวมข้อมูลของ เทศกาลมันอย่ากขนาดนั่นเลยดหรอและผมก็ถึงห้องสมุดจนได้
ผมพึ่งเคยมาเหมื่อนกันเพราะตังแต่ที่ที่ย้ายเข้ามาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเื่ที่ต้องช่วยเพื่อนของแองจี และเื่งานเทศกาลพอรู้สึกตัวอีกทีก็ป่า
เข้าสู่เดือนธันวาคมแล้ว และตัวผมข้อนข้างชอบอ่านหนังสืออยู่เหมื่อนกัน
เสียงประตู้เลื่อนดังขึ้นเพราะทุกชันใช้ประตู้แบบนี้หมดเมือผมเดินเข้าไปในห้องกลิ่นของหนั่งสือร้อยอบอ่วนไปหมดให้ความรู้สึกดีแปลกๆ
บรรยากาศยามเย็นเพราะเข้าสู่่ธันวาคมแล้วก็จริงแต่พระอาทิตร์ยามเย็นก็ยังคงสาสองมาทางหน้าตาทำให้รู้สึกอุ่นหน่อยๆ และชั่นหนังสือที่มีหนังสือ
ว่างอย่างสวยงามทำให้ดูสบายตามากเพราะไม่มีร่องร้อยของความรกเลยแม้แต่นิดเดียว
ในขณะที่ผมกำลังเดินผ่านชันหนังสืออยู่นั่นเองผมก็หยุดลง ร่างของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ เธอมีผมยาวสีดำสวมที่ขาดผม
ผมน่าจะถึงเอวเพราะนั่งอยู่เลยไม่แน่ใจเธอส่วมชุดนักเรียนเหมื่อนชุดทั่งๆไปแต่กับมีผ้าสีฟ้าอ่อนพันไปที่แขนล้อดหลังไปคุ้มอีกด้านหนึ่งเธอมีหน้าตาสวยเลยทีเดียว
แต่มีเส่นผมด้านหน้ายาวจนถึงตาเลยมองไม่ค่อยเห็นหน้าตรงๆแต่โดยรวน่าจะสายน่าดูผมยืนมองเธอสักแปบก่อนร่างของเธอจะขยับเพราะรู้สึกถึงผม
หน้าของเธอที่ค่อยจ้องแต่หนังสือค่อยๆหันมามองผม และ สายผมและเธอ ประสบเข้าและเธอก็พูดออกมา
"คุณเป็ใครค่ะ"
จากคนเขียน
เอาล่ะในที่สุดตัวละครใหม่ก็ออกแล้ววววววววววเย้ และในตอนนี้ยังเล่ามุมมองของตัวเอกชายด้วยตอนนี้ผมเริ่มมีเวลาขึ้นมาหน่อแล้วค่อยยังชั่ว
แต่อีหไม่นานบทที่ 0 ก็จะจบแล้วครับอีกไม่นานในตอนนี้ผมกำลังเตรียมบทที่1อยู่ครับ ให้เข้าที่เข้าทางมากขึ้น
แต่ถึงกระนั่นยังไงก็ขอบคุณมากน่ะครับที่อ่านนิยายเื่นี้ผมจะพย่ามครับ
527K
