ย้อนเวลามาเป็นคุณชายโจว (มี e-book นะคะ)

        “ท่านตาจะเดินทางไปเมืองหยินทำไมหรือขอรับ” โจวหยวนเฉิงเรียกหลินเจ๋อตงว่าท่านตาได้อย่างไม่ติดขัด

        “ข้าจะไปตามหาลูกสาวกับหลานชาย เจ้าอยู่ที่เมืองหยิน เจ้ารู้จักร้านยาป๋อเหวินหรือไม่”

        “ร้านยาป๋อเหวินหรือขอรับ” โจวหยวนเฉิงประมวลผลในหัวอย่างรวดเร็ว “บุตรสาวของท่านคือหลินซูจือ ส่วนหลานชายคือหวงป๋อฉือใช่หรือไม่ขอรับ”

        “เจ้ารู้จักพวกเขาหรือ” หลินเจ๋อตงถามอย่างตื่นเต้น

        “ข้ากับป๋อฉือเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่สำนักศึกษาขอรับ ที่ข้าเคยเล่าให้ท่านฟังว่าก่อนหน้านี้ข้าถูกคนพยายามลักพาตัวก็เพราะคนพวกนั้นคิดว่าข้าเป็นป๋อฉือ และข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของนายท่านหวงแน่ๆ”

        “หวงหลิง เจ้าพยายามจะทำร้ายหลานชายข้าล่ะสินะ”

        “แล้วตอนนี้พี่ชายกับท่านแม่ข้าเป็นอย่างไรเจ้าคะ” หลินซูลี่ถามขึ้นอย่างห่วงใย

        โจวหยวนเฉิงมองหญิงสาวก็แอบนึก ‘ยัยลูกหมู เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ เมื่อก่อนเธอก็มักจะห่วงใยคนรอบข้างอย่างนี้เสมอ ในภพนี้เธอไม่ต้องห่วงนะ พี่จะดูแลเธอให้เต็มที่เหมือนกัน’

        “นั่นสิ หากคนของหวงหลิงทำงานพลาด อย่างนั้นลูกสาวกับหลานชายข้าจะไม่เดือดร้อนไปแล้วหรือ” หลินเจ๋อตงถามขึ้นบ้าง

        “ตอนนี้ป๋อฉือกับแม่ของเขาคงจะอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพอาวุโสแล้วล่ะขอรับ ว่าแต่ตอนนี้เรามาคิดกันก่อนดีกว่าว่าเราจะเดินทางกลับเข้าเมืองอย่างไร” โจวหยวนเฉิงบอก

        “ข้าจะพาพวกเจ้ากลับเอง” 

        โจวหยวนเฉิง หลินเจ๋อตง และหลินซูลี่ ต่างก็หันไปมองตามเสียง ไม่นานหนุ่มหล่อออร่าพุ่งก็มาปรากฏตัวต่อหน้าคนทั้งสาม

        “ท่านอ๋อง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ” โจวหยวนเฉิงทักขึ้น

        สองตาหลานได้ยินอย่างนั้นก็รีบทำความเคารพท่านอ๋องหนุ่มอย่างเร็ว

        “ไม่ต้องมากพิธีหรอก พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ” ชวนอ๋องหันไปถามโจวหยวนเฉิง “เจ้ามาอยู่ในถ้ำนี้ได้อย่างไร ข้าเจอกับองครักษ์ของจวนท่านแม่ทัพระหว่างเดินทางกลับจากเมืองหลวงน่ะ ข้าก็เลยออกตามหาเจ้าช่วยพวกเขาด้วย”

        โจวหยวนเฉิงได้ฟังอย่างนั้นก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ให้ชวนอ๋องฟังอย่างละเอียด

        “ท่านคือท่านหมอเทวดาหลินเจ๋อตงใช่หรือไม่” ชวนอ๋องถามชายชรา

        “เอ่อ...ท่านอ๋องรู้จักข้าด้วยหรือขอรับ” 

        “ข้าพอจะรู้ชื่อเสียงของท่านบ้าง ตอนนั้นเสด็จแม่ของข้าป่วยหนัก หมอทุกคนต่างก็ลงความเห็นว่ามีเพียงท่านที่จะรักษาอาการของนางได้ เสด็จพ่อส่งคนออกไปตามหาท่านจนทั่วแต่ก็ไม่พบ แม้แต่คนในครอบครัวของท่านก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนั้นข้ายังเด็กมากจึงได้แต่เพียงจดจำชื่อเสียงของท่านไว้เท่านั้น”

        “ข้าต้องขออภัยด้วยขอรับ แต่ในเวลานั้นข้าต้องรักษาชีวิตของข้าและหลานสาวเอาไว้ พวกเราจึงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้”

        “ข้าไม่โทษท่านหรอก เวลานั้นท่านคงลำบากมากจริงๆ อีกเดี๋ยวข้าจะพาพวกท่านกลับเข้าเมืองพร้อมกับข้า หลังจากนั้นเล่า ท่านจะทำอย่างไรต่อ” ชวนอ๋องนิ่งคิด “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ครั้งนี้ข้าจะช่วยเหลือพวกท่านเอง ท่านหมอกับหลานสาวไปพักที่จวนของข้าก่อน ส่วนเรื่องที่จะแก้แค้นหวงหลิงนั้นข้าก็จะช่วยพวกท่านเอง”

        “ท่านอ๋องจะช่วยอย่างไรหรือขอรับ” โจวหยวนเฉิงถาม

        “หวงหลิงฆ่าคน อีกทั้งยังขโมยสูตรยาของท่านหมอหลินไปด้วย แต่นี่ก็เป็นแค่คำพูดเพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นเราต้องหาพยานมายืนยันเรื่องนี้” ชวนอ๋องพูดขึ้น 

        “แต่ลูกเขยข้าถูกหวงหลิงฆ่าตายไปแล้วขอรับ”

        “คนใกล้ตัวของหวงหลิงจะเป็นพยานที่ดีที่สุด แค่เราจับตัวคนพวกนั้นมาเป็นพยานให้เราได้ เท่านี้คดีก็จะเสร็จเรียบร้อย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ” ชวนอ๋องอธิบาย

        “ข้าขอขอบคุณในความกรุณาของท่านอ๋องขอรับ แต่ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนท่านได้” หลินเจ๋อตงคุกเข่าลง

        “หลานเขยของท่านก็สามารถตอบแทนบุญคุณแทนท่านได้” ชวนอ๋องชี้ไปที่โจวหยวนเฉิง

        โจวหยวนเฉิงได้แต่กลอกตามองบน ‘พี่ชาย ท่านมาแอบฟังพวกข้าพูดกันนานเท่าไหร่แล้วขอรับ’

        “ท่านอ๋องจะให้ข้าตอบแทนอย่างไรหรือขอรับ” 

        ชวนอ๋องยังไม่ตอบ จนกระทั่งขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้ว “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนมาจากโลกอื่น”

        “ท่าน...ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรขอรับ ข้าไม่เข้าใจ” โจวหยวนเฉิงตกใจไม่หาย อยู่ๆ คำพูดนี้ก็โผล่ขึ้นมา ‘ข้าชอบไก่ทอดกับเบียร์’

        “ข้ารู้ความลับของเจ้า ข้ารู้เพราะเจ้าเหมือนกับเสด็จแม่ของข้า และสิ่งที่นางชอบกินที่สุดก็คือไก่ทอดกับเบียร์”

        โจวหยวนเฉิงหายใจโล่ง “ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือขอรับ”

        “ก็สินค้าที่เจ้านำมาขายพวกนั้นนั่นล่ะ เสด็จแม่เคยเอาดินสอ ปากกา แล้วก็สมุดระบายสีออกมาให้ข้าใช้ นางยังกำชับข้าด้วยว่าไม่ให้ข้าบอกเรื่องนี้กับใคร แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงออกจากเมืองหลวงมาอยู่ที่นี่”

        “ไม่รู้ขอรับ” 

        “เพราะเสด็จแม่ต้องการสร้างเรือสินค้าของตัวเองขึ้นมา เพื่อที่นางจะได้เอาของแปลกประหลาดเหล่านั้นออกมาใช้ได้อย่างสะดวกยังไงเล่า เจ้าไม่นึกสงสัยเลยหรือว่าเหตุใดผู้คนจึงไม่สงสัยแหล่งที่มาของสินค้าของเจ้า ก็เพราะข้าให้คนของข้าคอยขนหีบเปล่าขึ้นลงจากเรือแล้วก็ให้คนงานขับรถม้าพวกนั้นผ่านไปผ่านมาที่ร้านค้าของยังไงล่ะ”

        “อย่างนี้นี่เอง ผู้คนในเมืองก็เลยคิดว่าข้าสั่งสินค้ามาจากต่างแดนใช่หรือไม่ขอรับ” โจวหยวนเฉิงเย็นวาบขึ้นที่หลัง หากไม่ใช่ท่านอ๋องช่วยพรางเรื่องพวกนี้ให้ เขาคงจะถูกผู้คนสงสัยในกิจการไปนานแล้ว

        “ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะถามเจ้า โลกนั้นกว้างใหญ่มากหรือไม่ แล้วเจ้าพอจะรู้จักเสด็จแม่ของข้าหรือไม่” ชวนอ๋องส่งภาพเหมือนของมารดาให้กับโจวหยวนเฉิงดู

        “นี่มันคุณอีมารีและคุณคิมสามีของเธอไม่ใช่หรือขอรับ”

        ‘อีมารี’ เป็นดารานางแบบชื่อดังของประเทศ K เธอเกิดมาพร้อมกับความสวยโดยไม่ต้องผ่านมีดหมอเลย สวยสะกดจนไม่มีใครเทียบได้ หากสินค้าใดได้เธอเป็นพรีเซนเตอร์แล้วล่ะก็ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายอดขายจะถล่มทลายขนาดไหน เรื่องฝีมือการแสดงของเธอก็ไม่เป็นสองรองใคร ภาพยนตร์ของเธอแต่ละเรื่องนั้นมีรายได้ระดับบล็อกบัสเตอร์กันเลยทีเดียว

        แต่อีมารีก็หายจากวงการไปช่วงหนึ่งเพราะปัญหาสุขภาพ ไม่มีสำนักข่าวไหนสืบหาข่าวของเธอได้เลย แต่ตอนที่เธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งนั้นกลับยิ่งสร้างความฮือฮา เพราะเธอกลับมาพร้อมกับการประกาศแต่งงานกับนายคิม หนุ่มนอกวงการที่มีอาชีพทำฟาร์มเล็กๆ ที่ชนบทเท่านั้น 

        นายคิมเป็นเจ้าของฟาร์มปศุสัตว์ในชนบทที่มีหน้าตาหล่อเหลาและมีรูปร่างที่ดีราวกับนายแบบแถบประเทศตะวันตก เขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าเขาได้พบรักกับคุณอีมารีตอนที่เธอมาพักฟื้นอยู่ที่ชนบท 

        ตามรายงานข่าว ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่พวกเขาไม่มีทายาทด้วยกันเลยสักคน แฟนคลับต่างก็นึกเสียดายเพราะคุณอีมารีและคุณคิมต่างก็มียีนส์ที่ดีด้านความสวยและความหล่อ หากพวกเขามีลูก เด็กคงจะเกิดมาหน้าตาเทพอย่างไม่ต้องสงสัย

        คุณอีมารีเคยให้สัมภาษณ์ว่าถึงเธอจะไม่สามารถมีทายาทได้ในชาตินี้ แต่ชาติที่แล้วเธอมีลูกที่หน้าตาหล่อเหลามาก เธอยังจ้างให้คนสเก็ตช์ภาพเหมือนของลูกชายตามคำบอกกล่าวของเธออีกด้วย ผู้คนที่ได้อ่านบทสัมภาษณ์ก็ได้แต่คิดว่าเธอคงจะพูดเพื่อปลอบใจตัวเองเท่านั้น

        “เจ้ารู้จักเสด็จแม่ด้วยหรือ” ชวนอ๋องถามอย่างตื่นเต้น

        โจวหยวนเฉิงล้วงเข้าไปในมิติเพื่อหยิบนิตยสารดาราของคุณแม่โจวออกมาให้ชวนอ๋องดู

        “ไม่ผิด นี่คือเสด็จแม่และเสด็จพ่อของข้า เพียงแต่เสด็จพ่ออาจจะดูหนุ่มไปสักหน่อย”

        “ถึงว่าทำไมท่านถึงได้ดูโอปาออร่าพุ่งขนาดนี้ ข้าไม่แปลกใจแล้วล่ะขอรับ เกิดมามีพ่อแม่หน้าตาดีอย่างนี้มันช่างน่าอิจฉาจริงๆ” 

        “ข้าขอสมุดเล่มนี้ได้หรือไม่”

        “ได้สิขอรับ หนังสือเล่มนี้รวมบทสัมภาษณ์และประวัติของคุณอีมารีไว้อย่างละเอียด และยังมีรูปของคุณอีมารีกับคุณคิมเกือบทั้งเล่ม มันเหมาะสมแล้วที่ท่านอ๋องจะเป็นคนเก็บไว้ แต่ว่าท่านต้องเก็บไว้ให้ดีนะขอรับ”

        “ข้ารู้แล้วน่า ข้าจะปกปิดไว้อย่างดี เหมือนกับที่ข้าปกปิดเรื่องของเสด็จแม่กับเรื่องของเจ้านั่นล่ะ” ชวนอ๋องรับปาก “นี่มันไก่ทอดกับเบียร์ไม่ใช่หรือ เหตุใดเสด็จแม่ถึงให้คนวาดรูปนางตอนกินอาหารอย่างนี้ ช่างไม่สำรวมเอาเสียเลย”

        “เขาเรียกว่าการโฆษณาขอรับ” โจวหยวนเฉิงบอก

        “อย่างนั้นหรือ หยวนเฉิง ข้าอยากลองกินไก่ทอดกับเบียร์บ้าง ตอนนั้นข้ายังเด็ก ท่านแม่ไม่อนุญาตให้ข้ากิน”

        “ได้สิขอรับ เอาไว้โอกาสเหมาะ ข้าจะพาเพื่อนๆ ไปเยือนที่จวนท่าน แล้วข้าจะเอาเบียร์เกล็ดหิมะกับไก่ทอดอย่างที่เสด็จแม่ของท่านกินอยู่นี่ออกมาให้ท่านได้กินอย่างเต็มที่เลย”

        ชวนอ๋องมองดูนิตยสารในมืออย่างดีใจ ‘เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ไม่เคยลืมเขา รูปเหมือนเด็กน้อยคนนั้นนี่มันคือตัวเขาในวัยเด็กชัดๆ’