บรรยากาศในห้องเรียน ม.5/2 ่บ่ายช่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ และเสียงบรรยายวิชาประวัติศาสตร์ของอาจารย์ประเสริฐที่เปรียบเสมือนเพลงกล่อมประสาทชั้นดี แต่สำหรับสองร่างที่สลับิญญากันอยู่นั้น มันคือกาลเวลาที่ทรมานที่สุดในชีวิต
อาร์ต (ในร่างเมย์) นั่งอยู่แถวหน้าสุด เขาพยายามข่มใจไม่ให้ยกขาขึ้นมาขัดสมาธิบนเก้าอี้ตามนิสัยเสียของตัวเอง สายตาของเขาจ้องมองไปยังเรียวขาขาวเนียนของร่างกายใหม่ด้วยความรู้สึกพิลึกกึกกือ
‘เหี้ยเอ๊ย... ขาผู้หญิงมันนุ่มขนาดนี้เลยเหรอวะ’ อาร์ตคิดพลางเผลอใช้ปลายนิ้วสะกิดิับริเวณต้นขาตัวเองเบาๆ ความรู้สึกวูบวาบแล่นผ่านประสาทััจนเขาทำให้เขาแทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่แค่ความนุ่ม แต่มันคือความละเอียดอ่อน และบอบบาง เขาเผลอใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามหน้าขาเบาๆ ความเนียนและละเอียดของผิวพรรณผู้หญิงทำให้เขารู้สึกวูบวาบจนเผลอสะดุ้งตัวโยน
แรงสะดุ้งนั้นทำให้กระโปรงนักเรียนสีน้ำเงินเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนไปถึงไหนต่อไหน อาร์ตในร่างเมย์ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่ชินกับการต้องคอยพะวงเื่ "หวอ" หรือการจัดระเบียบร่างกายที่ซับซ้อนแบบนี้
"เมย์! ทำอะไรน่ะ!" เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ กระซิบเสียงหลงบอกอาร์ตในร่างเมย์ ก่อนที่อาร์ตรู้สึกตัว และรีบดึงกระโปรงลงแบบใ "นั่งดีๆ หน่อยสิ วันนี้แกเป็อะไรเนี่ย ดูลนลาน แถมยังจ้องขาตัวเองตาปรอยเชียว ดูหื่นๆ ผิดปกติพิกลนะ" เพื่อนสนิทเมย์ถามด้วยความสงสัย
"อะ... อ๋อ เปล่า! แค่คันน่ะ คันเฉยๆ!" อาร์ตรีบปั้นหน้าซื่อแต่เหงื่อเม็ดเป้งเริ่มผุดตามไรผม เขาเผลอหลุดปากพูดด้วยเนื้อเสียงที่ยังติดความห้าวและทุ้มต่ำแบบเดิมจนเพื่อนทำหน้าเหลอหลา เขาจึงรีบกระแอมไอแล้วดัดเสียงให้แหลมเล็กจนแสบคอ "หมายถึง... คันจ้ะ คันมากเลยจ้ะเพื่อนรัก หน้าดูสิเนี่ย ผื่นจะขึ้นไหมนะ!"
ฝั่งหลังห้อง เมย์ (ในร่างอาร์ต) กำลังเผชิญกับวิกฤตที่หนักกว่า เธอต้องนั่งท่ามกลางแก๊งเด็กหลังห้องที่พยายามจะ 'เล่น' กับอาร์ตเหมือนปกติ
"เฮ้ยอาร์ต! ดูนี่ดิ กูโหลดรูปพริตตี้งานมอเตอร์โชว์มาใหม่ แจ่มสัส!" เพื่อนชายคนหนึ่งยื่นหน้าจอมือถือมาจ่อหน้าเมย์
เมย์ในร่างอาร์ตเหลือบไปมองรูปหญิงสาวในชุดวับๆ แวมๆ แล้วเผลออุทานออกมาด้วยสัญชาตญาณผู้หญิง "ว้าย! น่าเกลียด! ทำไมแต่งตัวไม่เรียบร้อยแบบนี้ล่ะคะ!"
กริบ... ทั้งแก๊งเงียบกริบเหมือนกดปุ่มปิดเสียง
"ค่ะ... พ่อมึงสิ!" เพื่อนชายตาค้าง "ไอ้อาร์ต มึงเป็อะไรวะ? ปกติมึงต้องถามกูว่าขอวาร์ป แต่นี่มึงมาด่ารูปพริตตี้ว่าน่าเกลียด แถมพูด 'ค่ะ' อีก? มึงแอบไปบวชชีมาเมื่อคืนเหรอ?"
"เอ่อ... กู... กูหมายถึง... น่าเกลียดที่มึงไม่แบ่งเพื่อนดูไง! เออ! ส่งวาร์ปมาดิ้!" เมย์พยายามฝืนด่ากราดแบบนักเลง แต่น้ำเสียงทุ้มเข้มของอาร์ตที่สั่นเครือทำให้ดูเหมือนคนกำลังร้องไห้เสียมากกว่า
ระหว่างนั้น เมย์เผลอเอามือลูบคลำหน้าอกตัวเองที่ตอนนี้กลายเป็แผงอกราบเรียบและแข็งกระด้าง เธอนึกสงสัยว่ากล้ามเนื้อผู้ชายมันทำงานยังไงเลยลองเกร็งแขนดู เส้นเืปูดโปนพาดผ่านแขนล่ำๆ ทำเอาเธอใจสั่นรัวด้วยความกลัวร่างตัวเอง
วินาทีที่อ๊อดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ทั้งคู่ชิ่งหนีกลุ่มเพื่อนราวกับวิ่งหนีะเิ มุ่งตรงมายังมุมตึกหลังโรงเรียนที่ลับตาคนในสภาพสะบักสะบอม อาร์ต (ในร่างเมย์) ยืนหอบแฮ่กพิงกำแพงปูนเย็นๆ ส่วนเมย์ (ในร่างอาร์ต) เดินกระย่องกระแย่งเข้ามาพร้อมใบหน้าที่มีคราบแป้งแห้งกรังกระดำกระด่างจนดูตลกพิลึก
"มาช้าชะมัดยัยเมย์!" อาร์ตบ่นด้วยเสียงแหลมสูงจนตัวเองยังรำคาญ "ดูสภาพร่างฉันดิ แป้งยังติดอยู่เลย แกปล่อยไว้ได้ไงวะ หน้าฉันกลายเป็ผีดิบไปหมดแล้ว!"
"ก็เพื่อนแกดึงตัวไว้นี่นา!" เมย์เถียงกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูดุดันเกินความจริง "แถมพวกนั้นยังเอาเื่ลามกมาเป่าหูฉันตลอด ฉันเกือบจะสติแตกคาห้องเรียนแล้วนะอาร์ต! แล้วนี่... เราจะทำยังไงกันต่อ? แกนึกวิธีแก้คำสาปหรือยัง? ไปหาแม่มดคนนั้นทันไหม?"
อาร์ตกุมขมับที่เริ่มปวดตุบๆ พลางถอนหายใจยาว "นึกไม่ออกเว้ย! ยายแก่นั่นพูดแค่เื่สลับร่าง แต่ไม่ได้บอกเลยว่าต้องทำยังไงถึงจะคืนร่างได้ จะกลับไปหาที่สวนสาธารณะตอนนี้ยายก็คงไม่อยู่แล้วล่ะ"
"แล้วเราต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ?" เมย์เริ่มน้ำตาคลอในดวงตาคมเข้มของอาร์ต ซึ่งมันดูขัดกันอย่างบอกไม่ถูก "ฉันไม่อยากเป็ผู้ชายที่ต้องนั่งฟังเื่พวกนั้นไปตลอดนะ"
"ใครจะไปอยากเป็ผู้หญิงที่ต้องคอยระวังกระโปรงตลอดเวลาแบบแกกันเล่า!" อาร์ตโวยวายคืนด้วยความหงุดหงิด "ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากต้องเนียนไปก่อน... ฮือออออ ชีวิตกู"
ทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันด้วยความสิ้นหวังและความโดดเดี่ยว ท่ามกลางเสียงลมที่พัดผ่านซอกตึกทำเอาขนลุกซู่ แสงอาทิตย์ที่เริ่มลับขอบฟ้าทำให้เงาของคนทั้งสองทอดยาวดูแปลกตา พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าทางออกอยู่ที่ไหน หรือจะต้องใช้ชีวิตในร่างคนอื่นไปนานเท่าไหร่
"กลับบ้านเถอะเมย์... ขืนอยู่ต่อจนมืดมัดจะยิ่งดูแปลก" อาร์ตพูดเสียงอ่อยพลางพยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "คืนนี้ต้องแยกย้ายกันไปนอนบ้านของตัวเอง... เฮ้ย! บ้านของอีกคน!"
อาร์ตและเมย์มองหน้ากันด้วยความสยองขวัญขีดสุด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าความยากที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น พวกเขาต้องเข้าไปนอนในห้องนอนของอีกคน และต้องเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของอีกฝ่ายในฐานะ 'ลูกสาวที่แสนดี' และ 'ลูกชายสุดแสบ' โดยที่ไม่มีคู่มือการใช้งานเลยสักนิด!
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ต่างฝ่ายต่างยังมืดแปดด้าน นึกวิธีคืนร่างไม่ออกสักอย่าง! แถมภารกิจที่หนักหนากว่าการแก้คำสาปตอนนี้ คือการกลับบ้านไปเนียนเป็ลูกรักของอีกครอบครัวให้รอดถึงเช้า! พ่อแม่จะรู้ไหมว่าลูกตัวเองเปลี่ยนไป?
1K
