ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

ฮวาเจิ้นเงยหน้าขึ้นมองจิ้นอ๋องอีกครั้งแววตาของเขาแสดงออกถึงความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความลำบากใจ

"ท่านอ๋อง..."ฮวาเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว "เรื่องนี้...ข้าจะจัดการเอง" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเกรงใจและเจือด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

"ถือเสียว่า...เป็นความผิดพลาดส่วนตัวของข้า... ข้าจะตามหานางผู้นั้น...และรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นเอง...ข้าไม่อยากรบกวนท่านอ๋องให้ต้องมาวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวเช่นนี้เลยขอรับ"ฮวาเจิ้นพยายามกล่าวด้วยท่าทีที่ดูสบายๆ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เขาจัดการได้

แต่ถึงกระนั้นในน้ำเสียงของเขาก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความกังวลและความไม่มั่นใจอยู่ลึกๆฮวาหยางมองบิดาด้วยความสงสัย ส่วนฮวาเสี่ยวซีที่ยืนอยู่ด้านหลังจิ้นอ๋องนั้นแอบเลิกคิ้วเล็กน้อยกับท่าทีที่ดูเหมือนจะ "แกล้งใจ" ของบิดานางรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่ท่านพ่อพยายามแสดงออก

ฮวาเจิ้นถอนหายใจออกมาอีกครั้งความกลัดกลุ้มท่วมท้นอยู่ในอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันช่างน่าอับอายเกินกว่าที่เขาจะเอ่ยให้ใครได้รับรู้โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา นั่นก็คือภรรยาและบุตรสาวคนเล็กหากพวกนางรู้ว่าเขาพลาดพลั้งไปกับสตรีอื่น พวกนางจะผิดหวังในตัวเขามากเพียงใดภรรยาผู้เป็นที่รักคงจะเสียใจจนเกินจะเยียวยา ส่วนฮวาเสี่ยวซี...แค่คิดถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของบุตรสาวคนเล็ก เขาก็แทบจะทนไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดของท่านหมอชราก่อนจากไปยังคงก้องอยู่ในหูของเขา ราคะนารี...พิษร้ายที่จะทำให้เขาถวิลหาแต่สตรีผู้นั้นแต่เพียงผู้เดียวหากไม่ได้อยู่เคียงข้างนาง เขาคงต้องทรมานทั้งกายและใจความคิดนี้ยิ่งทำให้แม่ทัพใหญ่รู้สึกหดหู่จนไม่อยากจะคิดถึงอนาคต

"ท่านอ๋อง...หยางเออร์..." ฮวาเจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด"ข้า... ข้ารู้สึกอ่อนเพลียมาก... ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อน..."

เขาหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบตากับใครอีกต่อไปความรู้สึกผิดและความอับอายกัดกินหัวใจของเขาจนแทบจะทนไม่ไหวเขาต้องการที่จะหลีกหนีจากสถานการณ์ที่แสนจะอึดอัดนี้ไปพักผ่อนและทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นตามลำพัง

จิ้นอ๋องยืนมองตามหลังท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาเจิ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปยังประตูที่เพิ่งปิดลงอย่างพิจารณาเขามิได้แสดงความกังวลใจออกมาอย่างชัดเจนเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องส่วนตัวของท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาโดยแท้และโดยธรรมเนียมแล้ว เขาย่อมไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นโดยไม่สมควร

อย่างไรก็ตามจิตใจของจิ้นอ๋องมิได้นิ่งเฉยอย่างที่แสดงออกภายในความคิดของเขากำลังประเมินสถานการณ์อย่างรอบด้านแม้ท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาจะไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เขาก็เป็นบุคคลสำคัญยิ่งต่อกองทัพความแข็งแกร่งและความสามารถในการบัญชาการของท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาเป็นที่ประจักษ์หากมีสิ่งใดมาทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาต้องประสบอันตรายหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเต็มที่ย่อมส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพและความมั่นคงของกองทัพโดยรวม

ความกังวลที่แท้จริงของจิ้นอ๋องจึงมิได้อยู่ที่เรื่องส่วนตัวของท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาเจิ้นแต่อยู่ที่ผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นต่อกองทัพหากพิษร้ายนั้นส่งผลต่อสุขภาพและความสามารถของท่านแม่ทัพหากการตามหาสตรีผู้นั้นเป็นไปอย่างยากลำบากและกินเวลานาน หรือหากมีภัยอันตรายใดๆมาคุกคามท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาเจิ้นในช่วงเวลาที่อ่อนแอเช่นนี้

ดังนั้นแม้ภายนอกจิ้นอ๋องจะดูสงบนิ่งแต่ภายในใจของเขาก็กำลังใคร่ครวญถึงแนวทางที่จะช่วยเหลือท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาในฐานะผู้นำคนสำคัญของกองทัพโดยไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และไม่ทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่ฮวารู้สึกอึดอัดใจ

ฮวาหยางเองก็มองตามบิดาไปด้วยความกังวลอย่างสุดขีดสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจเขาไม่เคยเห็นบิดาอยู่ในสภาพเช่นนี้มาก่อนและคำพูดของท่านหมอชราก็ยังคงก้องอยู่ในหูของเขา ราคะนารี...พิษร้ายที่สามารถควบคุมจิตใจและความรู้สึกของคนได้ ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

ฮวาหยางหันมามองหน้าจิ้นอ๋องด้วยแววตาที่เป็นกังวล"ท่านอ๋อง... ท่านคิดว่าท่านพ่อจะเป็นอย่างไรบ้างขอรับ? พิษราคะนารี...มันร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?" น้ำเสียงของฮวาหยางสั่นเล็กน้อยแสดงถึงความห่วงใยที่มีต่อบิดาอย่างแท้จริง

จิ้นอ๋องถอนหายใจออกมาเบาๆมองไปยังประตูที่ท่านแม่ทัพใหญ่เพิ่งเดินจากไป "ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก...แต่จากที่ท่านหมอกล่าวมา... มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยทีเดียว"เขาสบตากับฮวาหยางด้วยความเห็นใจ"สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการให้ท่านแม่ทัพได้พักผ่อน...และพวกเราจะต้องหาทางช่วยเหลือท่านแม่ทัพให้ได้มากที่สุด"

ทั้งสองยืนอยู่ในความเงียบอีกครั้งความกังวลเกี่ยวกับท่านแม่ทัพใหญ่ ฮวาเจิ้นยังคงปกคลุมบรรยากาศในกระโจมอย่างหนักหน่วง

จิ้นอ๋องถอนหายใจออกมาเบาๆมองไปยังประตูที่ท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาเจิ้นเดินจากไปอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินออกจากกระโจมแพทย์ มุ่งตรงไปยังกระโจมพักของตนเอง

ฮวาเสี่ยวซีเดินตามหลังจิ้นอ๋องออกมาอย่างเงียบๆแต่ในใจของนางยังคงว้าวุ่นอยู่กับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้มาความกังวลเกี่ยวกับบิดา สตรีลึกลับ และเด็กที่อาจจะเกิดมาทำให้ความคิดของนางล่องลอยไปไกลจนไม่ได้ยินสิ่งที่จิ้นอ๋องพูดคุยกับตนเองระหว่างทาง

เมื่อเห็นว่าคนที่เดินตามหลังเงียบผิดปกติไม่ตอบคำถามที่เขาเอ่ยถาม จิ้นอ๋องจึงหยุดเดินกระทันหันทำให้ฮวาเสี่ยวซีที่กำลังใจลอยและเดินตามมาติดๆชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างจัง

"โอ๊ย!"ฮวาเสี่ยวซีร้องออกมาด้วยความตกใจ พลางเอามือกุมศีรษะที่ชนกับหลังของจิ้นอ๋องเบาๆนางเงยหน้าขึ้นมองจิ้นอ๋องด้วยสายตาที่ยังคงเหม่อลอยและสับสน

จิ้นอ๋องหันขวับกลับมามองฮวาเสี่ยวซีด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย"เจ้าเป็นอะไรไป หมู่ซาน? ข้าถามเจ้าตั้งหลายคำถามแล้ว เหตุใดจึงไม่ตอบ?" น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุดัน แต่ก็แสดงความสงสัยอย่างชัดเจน

เขาสังเกตเห็นสีหน้าที่ยังคงเหม่อลอยและดวงตาที่ดูเหมือนจะไม่ได้โฟกัสของฮวาเสี่ยวซีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง "เจ้าไม่สบายหรือ? หรือว่าได้ยินเรื่องราวของท่านแม่ทัพแล้วไม่สบายใจ?"จิ้นอ๋องเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

"หมู่ซาน"จิ้นอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น มองลึกลงไปในดวงตาของฮวาเสี่ยวซี"เรื่องที่เจ้าได้ยินในกระโจมแพทย์วันนี้... เรื่องของท่านแม่ทัพ...ข้าสั่งเจ้า ห้ามนำไปบอกใครโดยเด็ดขาด!"

น้ำเสียงของจิ้นอ๋องหนักแน่นและเฉียบขาดจนฮวาเสี่ยวซีที่ยังคงใจลอยอยู่ถึงกับสะดุ้ง นางเงยหน้ามองจิ้นอ๋องด้วยความตกใจ

"ท่านอ๋อง..."นางเอ่ยเสียงแผ่ว

"เจ้าต้องเข้าใจ"จิ้นอ๋องกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกระด้างลงเล็กน้อยแต่ยังคงเน้นย้ำถึงความสำคัญของเรื่องนี้"เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของท่านแม่ทัพและอาจส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของทหารในกองทัพหากข่าวนี้แพร่กระจายออกไปโดยไม่ระมัดระวัง ยิ่งไปกว่านั้นอาจมีผู้ไม่หวังดีนำเรื่องนี้ไปใช้ประโยชน์เพื่อสร้างความวุ่นวายได้"

จิ้นอ๋องจ้องมองฮวาเสี่ยวซีอย่างจริงจัง"เจ้าเป็นทหารรับใช้ของข้าข้าเชื่อใจเจ้าว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ เจ้าสัญญาหรือไม่?"

ความคิดของฮวาเสี่ยวซีสวนขึ้นมาในทันที‘แน่นอนอยู่แล้ว... นั้นบิดาข้านะ...มีลูกที่ไหนกันเล่าที่จะบิดาของตนเองไปประจานให้ผู้อื่นรับรู้’ความรู้สึกปกป้องบิดาอย่างสุดหัวใจแล่นพล่านอยู่ในอก

ถึงกระนั้นภายใต้ท่าทีที่สงบเสงี่ยม ฮวาเสี่ยวซีก็อดที่จะรู้สึกขอบคุณจิ้น อ๋องไม่ได้ที่แสดงความเป็นห่วงและปกป้องบิดาของนางแม้จะด้วยเหตุผลทางด้านความมั่นคงของกองทัพก็ตาม

"รับด้วยเกล้าท่านอ๋อง" ฮวาเสี่ยวซีตอบรับคำสั่งอย่างแข็งขันน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังจนจิ้นอ๋องรู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นของนาง

ทั้งสองเดินกลับไปยังกระโจมพักคนหนึ่งเดินนำหน้าอีกคนเดินตามหลัง ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรีแสงจากคบเพลิงที่ปักอยู่ตามรายทางส่องสว่างเป็นระยะๆสร้างเงาทอดยาวไหววูบไปตามพื้นดิน ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณมีเพียงเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองที่ดังแผ่วเบาเป็นระยะ

ในความมืดนั้นฮวาเสี่ยวซีรู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจ แม้จะรับปาก            จิ้นอ๋องว่าจะเก็บเรื่องของบิดาไว้เป็นความลับแต่ความกังวลก็ยังมีอยู่ถึงแม้นางจะรู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็นใครแต่นางก็ไม่อาจจะตามหาตัวพี่สาวไป๋หลินได้

ส่วนจิ้นอ๋องเองก็เดินเงียบๆเคียงข้างฮวาเสี่ยวซีความคิดของเขาก็จดจ่ออยู่กับเรื่องของท่านแม่ทัพใหญ่ฮวาเจิ้นเช่นกันเขาตระหนักดีว่าสถานการณ์นี้ละเอียดอ่อนและอาจส่งผลกระทบต่อหลายฝ่ายการตัดสินใจของเขาในเรื่องนี้จึงต้องรอบคอบและระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง

ความมืดมิดยามราตรีดูเหมือนจะยิ่งขับเน้นความหนักอึ้งและความไม่แน่นอนของสถานการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ทั้งสองเดินต่อไปอย่างเงียบๆ โดยต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตนเอง