วู้มมมมมมมมมมมมม!!!
หลุมมิติขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศูนย์ประชุมแห่งชาตินิวโฮป
ผู้คนพากันแตกตื่นกันไปหมด พากันวิ่งหนีจ้าละหวั่น
แต่เนื่องจากประเทศนี้เป็ประเทศด้อยพัฒนา
และไม่เคยถูกอิเรกูล่าบุกโจมตีเลย
ทั้งหลุมหลบภัยหรือหน่วยหุ่นรบอะไรก็ไม่มีเป็ชิ้นเป็อันมากนัก
มีเพียงหุ่นรบเก่าๆ ที่เลหลังมาจากประเทศอื่นทั้งนั้น
.
นักบินจำนวนหนึ่งได้ขึ้นขับหุ่นรบรูปร่างมาตรฐานหลากหลาย
ที่ยืนประจำอยู่หน้าศูนย์ประชุมนั่น
อาวุธของพวกมันประกอบด้วยปืนกลและมิสไซล์
รวมถึงรูปทรงที่เอาไว้ใช้งานเป็หลัก
ให้รู้สึกเป็เหมือนรถถังที่ดัดแปลงเป็หุ่นยนต์!
.
แต่ถึงจะเก่าแต่ก็เก๋า
รูปร่างของมันแม้ไม่ล้ำยุคแบบสเปียร์นอฟ
แต่ก็ทั้งเท่ห์และดุดัน
เหล่าหุ่นรบโลหะที่มีความสูงประมาณตึก 6 ชั้น
เตรียมต้อนรับการมาของหายนะจากฟากฟ้าอย่างแน่วแน่
ทว่า!!!
.
"บ้าเอ๊ย!! นั่นของจริงเหรอ? "
พวกเขากู่ร้องก้อง เมื่อสิ่งที่มาจากฟากฟ้า
ขนาดใหญ่ั์สูงเทียมเมฆ ขนาดตัวใหญ่ั์เกือบครึ่งกิโลเมตร
และหล่นโครมลงมาทับศูนย์ประชุมจนพังยับเยิน!
.
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!
เสียงระบิดจากแรงกระแทกของร่างั์นหนักเป็พันตันดังกึกก้อง
แผ่นดินไหวะเืไปทั่วในระยะหลายกิโล
พื้นดินแยกแตกออกจากแนวที่ร่างมันตกกระทบนั่น!
.
โชคยังดีที่ไม่มีหุ่นรบตัวใดโดนฝ่าเท้าของมันเหยียบทับ
แต่ผู้คนในศูนย์ประชุมคงตายเกือบทั้งหมด!
หุ่นรบที่พวกเขาขึ้นขับนั่น
ความสูงยังไม่ถึงต้นขาของมันด้วยซ้ำ
ความสูงรวมของมันอาจถึง 300 เมตร
รูปร่างคล้ายกับช้างแมมมอธที่มีโครงสร้างกล้ามร่างกายเป็โลหะ
และเทคโนโลยีเต็มเปี่ยม!
.
ตูมมมมมมมมมมมม!!!!
อ๊าาาาาาาากกกกกก!!!
แค่มันเหวี่ยงงวงฟาดมาเบาๆ แบบไม่ได้ตั้งใจ
หุ่นรบตัวหนึ่งก็ปลิวไปกระแทกตึกพังยับ!
.
"บั๊ทเฮ้ยย บั๊ทททท!!! "
วี๊ดดดดดด!!!
ตูมมมมม!!!
อ้าาาากกกก!!! "
ตูมมมมม!!!
ะเิลูกเกลี้ยงจำนวนมากหล่นลงมา
ทางช่องหน้าท้องของมัน!
สิ่งที่ทำให้อิเรกูง่าน่ากลัวที่สุดก็คือ
พวกเราไม่รู้ว่ามันจะบุกเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง!
.
เสียงร้องเรียกเพื่อนที่ค่อยๆ ตายไปทีละคน
เสียงครวญครางจากาแฉกรรจ์
ที่ถูกเหล็กแท้ๆ บดกระดูและบีบบี้ร่างกาย
ได้ยินผ่านคลื่นวิทยุดังระงมไม่หยุด
เพียงแค่ไม่กี่อึดใจหุ่นรบกว่า 22 เครื่องที่มาโชว์ในงานนี้
เหลือจำนวนไม่ถึงครึ่ง
.
ผมกับพี่อลิซได้ยินสถานการณ์ผ่านอินเตอร์คอมชัดแจ๋ว
และที่ชัดว่านั้นคือภาพที่เห็นตรงหน้า
มีแต่ควันไฟและการถล่มของสิ่งปลูกสร้าง
ไม่รู้ว่าพวกผู้คนในศูนย์ประชุม
นั้นจะเหลือรอดสักเท่าไหร่
ผมได้แต่ภาวนาให้ครูฟ้ากับเด็กโรงเรียนเดียวกัน
กลับไปได้ทันก่อนที่การมาของเ้านี่จะมาถึง
แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาจะไปได้ไกล
จนพ้นจากระยะหายนะนี้จริงหรือ?
.
ปังๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!
เปรี้ยงงงงๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!
บรึ้มๆ ๆ ๆ ตูมมมๆ ๆ ๆ ๆ!!!
พวกหุ่นรบทั้งหลายที่ยังเหลือ
ก็ประเคนะุใส่มันทั้งปืนกลมิสไซล์และอื่นๆ
แต่แรงปะทะและะเิพวกนั้น
ราวกับเม็ดถั่วปาใส่ขาช้าง
ไม่มีทางกระเทือนร่างเหล็กกล้าขนาดมหึมาของมันเลยสักนิด!
.
"นะ...นั่นมันกำลังจะทำอะไร!? "
หนึ่งในนักบินที่ยังเหลือรอดพูดขึ้น
เมื่อชีวจักรกลแมมมอทขนาดั์
ชูงวงขึ้นสู่ท้องฟ้า มีดวงแสงเริ่มก่อกำเนิดที่ปลายยอด
จนความมืดกลืนกินท้องฟ้า
เพราะความสว่างของแสงนั่น!
.
แซ่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!
ตูมมมมมมมมมมมมม!! ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!
.
งวงของมันวาดลงพื้น ยิงลำแสงทำลายล้าง
พุ่งกวาดตามพื้นไปยังตึกรามบ้านช่อง
ทุกพื้นที่ที่โดนะเิขึ้นเป็ทางจากความร้อนของลำแสง
เรื่อยไปเป็ระยะทางกว่ากิโลเมตร!
.
"ล้อเล่นน่า!! "
นั่นคือสิ่งผู้ได้เห็นทุกคนถ้าไม่
พูดออกมาก็อุทานขึ้นมาในใจ
หายนะ นี่มัน หายนะ ชัดๆ!
.
"ริชชี่!!!
กำลังเสริมจากต่างประเทศ
จะมาถึงเมื่อไหร่?!!! "
พี่อลิซร้องะโถามนักวิจัยสาวอย่างร้อนรนถึงขีดสุด
.
"อย่างน้อยก็คงหลายชั่วโมง
ถึงจะเป็พวกศูนย์วิจัยในประเทศยอมช่วย
ก็คงเป็ชม.อยู่ดี ไม่รู้ว่าจะมาทันมันทำลายทั้งเมืองมั้ยด้วยซ้ำ
เดี๋ยวสิเฮ้ นั่นเธอจะทำอะไรน่ะ? "
พี่ริชชี่ที่ตอบอย่างสิ้นหวังและตื่นตระหนก
เอ่ยถามถึงสิ่งที่พี่อลิซตัดสินใจจะทำนั่น
.
วื๊ดดด!!! กึงงงง!!!
เ้าหุ่นสเปียร์นอฟที่อยู่ในถ้านั่งย่อเข่าแบบสไปเดอร์แมน
เปิดคอคพิทโดยเริ่มจากเส้นวิ่งเหนือทรวงอกของมันออก
ซึ่งทำให้แผงอกเปิดออกมาทั้งก้อน
มองเห็นเตาพลังงานสีเขียวเรืองแสงอยู่ภายใน
ลักษณะคล้ายกับปอด
และตรงคอคพิทมีลักษณ์คล้ายหัวใจ
เพียงแต่มันทำมาจากโลหะ
รวมไปถึงลวดลายกล้ามเนื้อโลหะต่างๆ ด้วย
จะบอกว่ามันเป็เทคโนโลยีเดียวกับชีวจักรกลั์
ที่กำลังอาละวาดอยู่ด้านนอกก็ไม่ผิดนัก!
.
รูปร่างภายนอกของมัน
ถอดแบบมาจากหญิงสาวคล้ายหุ่นทรงของพี่อลิซ
เรียกว่ามีอกมีก้นอย่างมนุษย์ผู้หญิง แต่เป็ร่างเกราะโลหะ
ราวกับไซบอร์กขนาดั์ ที่มีเส้นวิ่งแสงล้ำๆ โดยรอบ
และตามข้อต่อมีช่องบูสเตอร์
เพื่อเร่งความเร็วหรือเสริมการทรงตัวอีกด้วย
.
แม้รูปร่างส่วนหุ่นทรงจะเหมือนกับผู้หญิงมนุษย์โลหะ
แต่ส่วนหัวเป็หน้าแบบจิ้งจอกปากยื่นมีหูยาว
และหงอนเหมือนทรงผมทวินเทลของเธออีกด้วย
.
ที่ก้นของมันมีหางโลหะชีวะที่ขยับพริ้วไหว
หากดูจากเส้นวิ่งแล้วมันสามารถแยกส่วนจากพู่หางได้
น่าจะเป็าวุธลับอะไรสักอย่าง
ประกอบติดอยู่กับหางทั้ง 9 นั่น!
.
บนหลังเองก็มีปีกเท่ห์ๆ ชี้ขึ้นเป็รูปตัววี
พร้อมบูสเตอร์ 4 อัน
โดยมีแท่งโลหะอีกสี่อัน ลอยเคว้งติดอยู่หลังมัน
อย่างค้านกฏฟิสิกข์นั่น
.
มือข้างขวาถือปืนเรลกันสีเดียวกับตัวเครื่อง
ขนาดของมันยาวกว่าตัวเครื่องเสียอีก
จินตนาการไม่ออกเลยว่าพลังทำลายจะขนาดไหน!
.
หมับ!
ฮึบ!
"วะ...เหวอ!!
พี่อลิซจะทำอะไรครับ? "
ผมร้องเมื่อเธออุ้มร่างของเด็กชายวัย 9 ขวบขึ้นพาดบ่า
โดยศรีษะผมอยู่ด้านหน้าจุ่มอยู่บน
นมคัพ J ใหญ่เบิ้มสุดนุ่มละมุนของเธอ
ส่วนปลายเท้าห้อยอยู่ด้านหลัง
แล้วเริ่มปีนป่ายไปยังคอคพิทนั่น!
.
"จะบ้าก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะยัยบ๊อง!
ปกติเธอคนเดียวก็ยังเชื่อมต่อให้มันลุกวิ่งไม่ได้เลย
ขืนเอาเ้าหนูนั่นลงไปด้วยล่ะก็-----!!!
.
แซ่ดดดดดดดดด!!!!!
เหวอออออ!!!
ว้าาาายยยย!!!!
ตูมมมมมมม!!!!!
.
ผมร้องออกมาพร้อมกับพี่ริชชี่
เมื่อเ้าแมมมอทจักรกลั์
ยิงลำแสงพาดผ่านเฉี่ยวตัวเครื่องห่างไปไม่ถึงสิเมตร
แรงลมะเิเล่นเอาร่างผมแทบจะปลิว
.
ดีที่พี่อลิซนอกจากหุ่นทรงที่อวบอั๋นนั่นแล้ว
ภายใต้เนื้อนุ่มๆ เธอยังเคี่ยวกรำร่างกายจนแข็งแกร่ง
สมเป็ยอดนักบินหญิงของกองทัพ
จึงไม่ทำเด็กชายน้อยๆ ที่เธอแบกอยู่
ร่วงหล่นลงไปคอหักตายแต่อย่างใด!
.
"ไม่มีทางเลือกแล้ว
เธอจะเข้าไปกับในเครื่องกับพี่แล้วตายด้วยกัน
หรือจะให้พี่ทิ้งไว้ตายเองข้างนอก
เลือกเอาก็แล้วกัน! "
ฟื้ดดดดด!
หญิงสาวถามผมขณะ
ที่คอคพิทตรงหัวใจกำลังเปิดออก
.
"ล้อเล่นรึไงครับ!
จะได้นั่งคอคพิทหุ่นชีวจัรกลของจริงเลยนะครับ
ไม่มีเด็กผู้ชายคนไหนยอมพลาดหรอกครับ! "
ผมหันไปหน้าไปตอบเธอด้วยสายตาลิงโลด
ใบหน้าของผมที่เธอแบกแนบชิดกันอยู่
จนััได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ
ทำให้ผมเขินนิดหน่อย
แต่พี่สาวคนสวยก็หันมายิ้มให้แล้วหัวเราะ!
.
"ฮะฮะฮะ นั่นสินะ!
มาลุยกันเถอะนิว! "
"ครับ! "
พูดจบแล้วพี่อลิซก็พาผมะโเข้าไปนั่งในคอคพิท
ที่ปิดฝาลงอย่างมืดมิด
เตรียมตัวเริ่มระบบปฏิบัติการนั่น!
13K
