พลิกฟ้าสยบใต้หล้า

รุ่งเช้าของเมืองชิงเยวี่ยมาถึงพร้อมหมอกบางสีขาวเทา

ทว่าแม้หมอกยังปกคลุมหลังคาเรือนและปลายธงบนลานประลองผู้คนกลับหลั่งไหลเข้าสู่ถนนสายหลักตั้งแต่ฟ้ายังไม่เปิดเต็มที่ เสียงเกวียนเสียงม้า เสียงฝีเท้า และเสียงพูดคุยดังแทรกหมอกยามเช้าอย่างคึกคัก

วันนี้ไม่ใช่การประลองธรรมดาอีกต่อไป

วันนี้คือเวทีสิบหกอันดับสุดท้าย

ลานประลองร้อยตระกูลที่เคยแบ่งเวทีออกเป็นสิบแห่งถูกจัดใหม่ทั้งหมดในชั่วข้ามคืน เวทีเล็กทั้งหลายถูกเก็บออกเหลือเพียงเวทีกลางขนาดใหญ่ที่สุดหนึ่งเดียว ตั้งตระหง่านอยู่หน้าจวนเจ้าเมืองราวแท่นศิลาพิพากษา

เวทีนั้นกว้างกว่าก่อนเกือบสองเท่าพื้นศิลาสีดำถูกเปลี่ยนใหม่บางส่วน รอยแตกจากวันก่อนยังมีให้เห็นตามขอบเวทีแต่ตรงกลางถูกเสริมด้วยอักขระค่ายกลสีครามที่เรืองแสงจาง ๆ เมื่อแสงเช้าตกกระทบเส้นอักขระเหล่านั้นคล้ายเกล็ดมังกรนอนหลับอยู่ใต้แผ่นหิน

รอบเวทีมีผู้คุมจวนเจ้าเมืองยืนประจำตำแหน่งมากกว่าทุกวัน

หลังเหตุการณ์ค่ายกลพิษของหวังจื่อเหวินเมื่อวานเจ้าเมืองย่อมไม่อาจปล่อยให้เวทีนี้ถูกผู้ใดเล่นเล่ห์ได้อีกพื้นเวทีจึงถูกตรวจซ้ำถึงสามครั้ง มีนักค่ายกลจากจวนเจ้าเมืองมานั่งเฝ้าทั้งสี่มุมและมีแพทย์โอสถสองคนคอยตรวจกลิ่นพิษในอากาศตลอดเวลา

ผู้ชมจำนวนมากรู้เรื่องนี้จึงยิ่งตื่นเต้น

เพราะมันหมายความว่าจากวันนี้ไป ผู้ใดจะชนะ ต้องชนะด้วยพลังแท้จริงมากขึ้น

บนอัฒจันทร์สูงเจ้าเมืองชิงเยวี่ยนั่งประจำที่เร็วกว่าทุกวัน ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจอย่างปิดไม่มิด

ด้านข้างคือผู้แทนสำนักต่างๆ

เฉินซวนไห่จากสำนักเมฆาขาวนั่งนิ่งมือหนึ่งลูบเคราขาวเบา ๆ แต่สายตาของเขาไม่เคยละจากเวทีนานเกินไป

ผู้แทนสำนักกระบี่หินดำซึ่งเดิมทีไม่สนใจเมืองเล็กมากนักวันนี้กลับนั่งตัวตรงขึ้นอย่างชัดเจน

ฝั่งตำหนักบุปผานภาหนิงเซียนอวี่มาถึงพร้อมสาวใช้สองคน นางยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆที่ดูเหมือนเห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกแต่ดวงตาของนางกลับลึกขึ้นเมื่อมองไปยังพื้นที่ของตระกูลเยี่ย

ลั่วชิงเยียนนั่งอยู่ฝั่งตระกูลลั่วชุดฟ้าอ่อนของนางขับให้ผิวขาวดุจหิมะแรกยามเช้า ดวงตาเย็นใสของนางสงบเหมือนเดิมทว่าหากมองใกล้จะเห็นว่านางเงียบกว่าทุกวัน

นางกำลังรอ

รอคู่จับสลาก
รอเวทีที่แท้จริง
และรอคนผู้หนึ่งซึ่งครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่าไม่มีวันยืนสูงพอให้ตนต้องมองนาน...

ไม่นานเสียงฮือฮาที่ประตูด้านตะวันตกของลานก็ดังขึ้น

เยี่ยเฉินหานมาถึงแล้ว

เขาเดินเข้ามาในชุดสีเทาดำเช่นเดิมหน้ากากเงินครึ่งซีกปิดใบหน้าด้านขวา ดวงตาใต้หน้ากากนิ่งลึกจนอ่านไม่ออกเสี่ยวอวี้เดินตามหลังครึ่งก้าว ชุดขาวเรียบและผ้าแพรสีขาวปิดครึ่งใบหน้าทำให้นางดูเหมือนเงาจันทร์ที่ซ่อนอยู่ข้างคมดาบ

ด้านหลังคือถูซานเป้า

ร่างใหญ่ของเขายังพันผ้าที่หน้าอกและต้นขาแม้บาดเจ็บจากการรับสามกระบวนของหานจวินเทียน แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความคึกคักเขาเดินกะเผลกเล็กน้อย แต่ยังพยายามยืนอกผายราวกลัวคนอื่นคิดว่าเขาอ่อนแอ

“พี่ใหญ่วันนี้ท่านต้องขึ้นเวทีเดียวกลางลาน คนทั้งเมืองจะมองท่านคนเดียวเลยนะ!”

เยี่ยเฉินหานกล่าวโดยไม่หันมอง

“ผู้ชมมากหรือน้อยไม่ทำให้หมัดหนักขึ้น”

ถูซานเป้าหัวเราะ

“แต่ทำให้ตอนเหยียบคู่ต่อสู้สะใจกว่าเดิม!”

เสี่ยวอวี้เหลือบมองเขา

“เจ้าควรพูดเบากว่านี้”

“ข้าพูดเบาแล้วนะ”

คนรอบข้างได้ยินประโยคนั้นชัดเจนต่างหันมามองพร้อมสีหน้าแปลก ๆ

เสี่ยวอวี้ถอนหายใจเบา ๆ

เยี่ยเฉินหานกลับยกมุมปากจางๆ ก่อนเดินไปยังพื้นที่ตระกูลเยี่ย

เมื่อเขาผ่านเข้าไปผู้คนต่างแหวกทางโดยไม่รู้ตัว

ไม่ใช่เพียงเพราะชื่อเสียงของเขา

แต่เพราะสิ่งที่เขาทำบนเวทีหลายวันมานี้ทำให้ผู้คนเริ่มเข้าใจว่าบุรุษผู้นี้มิใช่คนที่ควรยืนขวางหน้าโดยไม่มีเหตุผล

หากเจ้าเป็นคู่ต่อสู้ธรรมดาเขาอาจชนะแล้วปล่อย
หากเจ้าใช้พิษหรือคิดฆ่า เขาจะทำให้เจ้าจำคำว่าเสียใจไปทั้งชีวิต

ชื่อของเยี่ยเฉินหานจึงไม่ได้สร้างเพียงความตื่นเต้น

แต่มันสร้างความหวาดเกรง

เมื่อเขาเดินถึงที่นั่งตระกูลเยี่ยเยี่ยเจิ้งเทียนมองเขาช้า ๆ

“เมื่อคืนพักพอหรือไม่”

“พอขอรับ”

“วันนี้จะไม่เหมือนเมื่อวานผู้ที่อยู่ในสิบหกอันดับสุดท้ายล้วนมีไพ่ซ่อน”

เยี่ยเฉินหานพยักหน้า

“เช่นนั้นจึงน่าดูขึ้นบ้าง”

เยี่ยเจิ้งเทียนมองหลานชายอยู่นานก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ดี”

คำเดียวสั้น แต่เต็มไปด้วยความภูมิใจที่ซ่อนอยู่

เสียงกลองศึกดังขึ้น

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ผู้คุมเวทีก้าวขึ้นกลางลานเสียงของเขาดังก้องผ่านค่ายกลขยายเสียง

“การประลองร้อยตระกูลรอบสิบหกอันดับสุดท้าย เริ่ม ณ บัดนี้!”

เสียงโห่ร้องดังสนั่นทันที

“ตั้งแต่รอบนี้เป็นต้นไปทุกคู่จะประลองบนเวทีกลางเพียงแห่งเดียว ผู้ชนะเข้าสู่แปดอันดับสุดท้ายผู้แพ้หยุดเส้นทางไว้เท่านี้!”

“ห้ามใช้พิษห้ามใช้ค่ายกลที่เตรียมล่วงหน้า ห้ามให้ผู้อื่นแทรกแซง หากพบการละเมิดจะถูกตัดสิทธิ์และลงโทษตามกฎจวนเจ้าเมือง!”

คำประกาศนี้ทำให้หลายสายตาเหลือบไปยังฝั่งตระกูลหวัง

ที่นั่งของหวังจื่อเหวินว่างเปล่า

เขายังนอนรักษาตัวอยู่ถูกหักแขนทั้งสองและถูกตัดสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์กลับเข้าสู่เวทีนี้อีก

แต่หวังซ่งยังอยู่

เขายืนอยู่ด้านหลังผู้อาวุโสตระกูลหวังใบหน้าไร้อารมณ์เช่นเดิม แต่ลึกในดวงตากลับมีความเย็นมืดซ่อนอยู่

เยี่ยเฉินหานสัมผัสได้ถึงสายตานั้นแต่ไม่หันไป

ศัตรูที่ยังซ่อนเขี้ยวไว้มักน่าสนใจกว่าคนที่พุ่งออกมาตายก่อน

แผ่นหยกรายชื่อสิบหกคนสุดท้ายลอยขึ้นเหนือเวที

ชื่อทั้งสิบหกสว่างขึ้นทีละชื่อ

หานจวินเทียน
ลั่วชิงเยียน
เยี่ยเฉินหาน
มู่หลินชิง
ฉินหยวน
ไป๋หลี่เฉิน
หลินซื่อหลาง
ต้วนเหวินไห่
และชื่ออัจฉริยะจากตระกูลต่าง ๆ อีกหลายคน

ถูซานเป้านั่งอยู่ข้างลานเมื่อเห็นชื่อเหล่านั้นแล้วถอนหายใจ

“เสียดายนักหากข้าไม่เจอหานจวินเทียนเร็วเกินไป บางทีข้าอาจได้เข้ามาในสิบหกคนนี้”

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“เจ้าได้สิ่งที่มีค่ากว่านั้นแล้ว”

ถูซานเป้าหันมา

“สิ่งใด?”

“เจ้ารู้แล้วว่าภูเขาสูงเพียงใด”

ถูซานเป้านิ่งไปก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ใช่สูงมาก สูงจนข้าแทบหายใจไม่ออก แต่สักวันข้าจะปีนขึ้นไป”

“เช่นนั้นก็รักษาแผลให้หายก่อน”

ถูซานเป้าหัวเราะแห้ง

แผ่นหยกเริ่มหมุน

เสียงผู้ชมค่อย ๆลดลงจนเงียบ

ชื่อคู่แรกปรากฏขึ้น

“มู่หลินชิงพบ ไป๋หลี่เฉิน!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

มู่หลินชิงคือผู้ใช้กระบี่ไม้ไผ่จากตระกูลมู่ส่วนไป๋หลี่เฉินเป็นอัจฉริยะจากตระกูลไป๋ อายุสิบแปด ระดับก่อกำเนิดปราณขั้นสิบใช้วิชาฝ่ามือหมอกขาวซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความลื่นไหลและหลอกลวงสายตา

ทั้งสองขึ้นเวที

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

มู่หลินชิงใช้กระบี่ไม้ไผ่เน้นความยืดหยุ่นและต่อเนื่องส่วนไป๋หลี่เฉินใช้ฝ่ามือหมอกขาวสร้างไอปราณสีขาวปกคลุมครึ่งเวทีทำให้กระบี่ของมู่หลินชิงหาจุดหมายได้ยาก

ผู้ชมแทบมองไม่เห็นร่างทั้งสองชัดเจนในช่วงแรกเห็นเพียงแสงกระบี่สีเขียวตัดผ่านหมอกขาวเป็นระยะ และเสียงปะทะดังขึ้นไม่หยุด

ผ่านไปกว่าห้าสิบกระบวนมู่หลินชิงเริ่มเสียเปรียบ เพราะหมอกขาวของไป๋หลี่เฉินแทรกเข้าชีพจรทำให้ลมหายใจของเขาช้าลงเล็กน้อย

แต่ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังพ่ายมู่หลินชิงพลันปักกระบี่ลงพื้น

“ไผ่หยั่งราก!”

ปราณสีเขียวแผ่ออกจากปลายกระบี่ลงสู่พื้นเวทีแล้วแตกออกเป็นเส้นบาง ๆ คล้ายรากไผ่ มันกระจายไปทั่วครึ่งเวทีทำให้หมอกขาวถูกตัดเป็นช่วง ๆ

ร่างของไป๋หลี่เฉินปรากฏขึ้นในหมอก

มู่หลินชิงชักกระบี่ขึ้นทันที

“ไผ่เขียวทะลวงหมอก!”

แสงกระบี่สีเขียวพุ่งออกเหมือนลำไผ่ที่แทงทะลุหิน

ไป๋หลี่เฉินพยายามใช้ฝ่ามือหมอกขาวรับแต่กระบี่ไม้ไผ่ของมู่หลินชิงทะลวงผ่านช่องว่างเล็ก ๆ เข้าจ่อที่อกของเขาพอดี

ไป๋หลี่เฉินหน้าซีดก่อนถอนหายใจ

“ข้ายอมแพ้”

ผู้ตัดสินประกาศ

“มู่หลินชิงชนะเข้าสู่แปดอันดับสุดท้าย!”

เสียงปรบมือดังสนั่น

มู่หลินชิงเดินลงเวทีเหงื่อเต็มหน้าผาก แต่ดวงตากลับสว่างเพราะเขารู้ว่าการเข้าสู่แปดอันดับสุดท้ายปีนี้มีความหมายมากกว่าปีก่อนหลายเท่า

คู่ที่สองปรากฏต่อทันที

“ลั่วชิงเยียนพบ ฉินหยวน!”

เสียงทั้งลานพลันดังขึ้นอีกครั้ง

ฉินหยวนอดีตอันดับเจ็ดใช้กระบี่วายุรวดเร็วและคมกริบ ส่วนลั่วชิงเยียนคือโฉมงามอันดับหนึ่งของเมืองผู้มีปราณเย็นและกระบี่น้ำแข็งอันงดงาม

การต่อสู้ของคู่นี้ดึงดูดสายตาไม่แพ้คู่ใด

ลั่วชิงเยียนก้าวขึ้นเวที

แสงเช้าตกบนชุดฟ้าอ่อนของนางทำให้ทั้งร่างดูเหมือนหิมะบางบนยอดเขา

ฉินหยวนประสานมือ

“คุณหนูลั่วข้ารู้ว่าท่านแข็งแกร่งแต่ข้าอยากทดสอบกระบี่วายุของข้ากับกระบี่น้ำแข็งของท่านสักครั้ง”

ลั่วชิงเยียนตอบ

“เชิญ”

เสียงผู้ตัดสินดังขึ้น

“เริ่ม!”

ฉินหยวนชักกระบี่ทันที

แสงกระบี่วายุพุ่งออกเป็นสายถี่ราวฝนเขาไม่เข้าใกล้ตรง ๆ แต่ใช้ความเร็วและการเปลี่ยนทิศทางตลอดเวลา กระบี่ของเขาบางเบา และแทบไร้เสียง

ลั่วชิงเยียนยืนอยู่กลางเวที

ปราณเย็นแผ่ออกใต้เท้านางพื้นศิลารอบตัวเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ก่อตัว

กระบี่วายุสายแรกมาถึง

นางยกกระบี่น้ำแข็งขึ้นรับ

เคร้ง!

เสียงปะทะใสกังวานราวหยกเย็นกระทบโลหะ

ฉินหยวนเปลี่ยนทิศทันทีกระบี่สายที่สองสามสี่เข้ามาจากคนละมุม

ลั่วชิงเยียนหมุนตัวเบา ๆชายกระโปรงฟ้าพลิ้วไหว กระบี่น้ำแข็งในมือวาดเส้นโค้งงดงามแต่ทุกเส้นล้วนป้องกันคมกระบี่วายุได้พอดี

ผู้ชมจำนวนมากมองจนลืมหายใจ

มันไม่ใช่เพียงการต่อสู้

แต่เหมือนระบำหิมะท่ามกลางพายุ..

ฉินหยวนยิ่งโจมตียิ่งกดดันเขาเร่งความเร็วขึ้น กระบี่วายุจากสิบสายกลายเป็นยี่สิบสาย ลมรอบเวทีเริ่มกรีดร้องค่ายกลขอบเวทีเรืองแสงจาง ๆ จากแรงเฉือน

แต่ลั่วชิงเยียนยังคงสงบนิ่ง

นางถอยเพียงสามก้าวตลอดสามสิบกระบวน

และทุกก้าวที่ถอยนางทิ้งรอยน้ำแข็งไว้บนพื้น

เยี่ยเฉินหานมองเวทีดวงตาไหวเพียงเล็กน้อย

เสี่ยวอวี้ถามเบา ๆ

“คุณชายคุณหนูลั่วกำลังวางกับดักหรือเจ้าคะ”

“ใช่”

“รอยน้ำแข็ง?”

“รอยน้ำแข็งสามก้าวนั้นเชื่อมกันเป็นเส้นปราณเย็นหากฉินหยวนยังเร่งความเร็วโดยไม่สังเกต อีกไม่เกินสิบกระบวน เขาจะถูกล็อกเท้า”

คำของเขายังไม่ทันจบฉินหยวนก็พุ่งเข้าแนวเฉียงจากด้านขวา

ลั่วชิงเยียนถอยอีกครึ่งก้าว

ปลายเท้าของฉินหยวนเหยียบลงตรงรอยน้ำแข็งเดิม

แกรก!

น้ำแข็งสีฟ้าขาวพุ่งขึ้นจากพื้นเกาะข้อเท้าเขาในพริบตา

สีหน้าฉินหยวนเปลี่ยน

เขารีบตัดน้ำแข็งด้วยกระบี่วายุแต่ช้ากว่าครึ่งลมหายใจ

ครึ่งลมหายใจนั้นเพียงพอ

ลั่วชิงเยียนยกกระบี่ขึ้น

“หิมะปิดวายุ”

ปราณเย็นกลายเป็นเกล็ดหิมะจำนวนมากหมุนรอบตัวฉินหยวนกระบี่วายุที่เคยรวดเร็วถูกชะลอเหมือนจมลงในน้ำเย็น

จากนั้นกระบี่น้ำแข็งจ่อถึงลำคอเขา

ฉินหยวนนิ่งไปก่อนยิ้มขื่น

“ข้ายอมแพ้”

เสียงผู้ตัดสินดังขึ้น

“ลั่วชิงเยียนชนะเข้าสู่แปดอันดับสุดท้าย!”

เสียงโห่ร้องและปรบมือดังทั่วลาน

ลั่วชิงเยียนลดกระบี่ลง

“กระบี่ของเจ้ารวดเร็วแต่ลมหายใจยังเปิดเผยเกินไป”

ฉินหยวนประสานมือ

“ขอบคุณที่ชี้แนะ”

ลั่วชิงเยียนเดินลงเวทีอย่างสงบ

เมื่อเดินผ่านเยี่ยเฉินหานนางหยุดชั่วครู่

“เจ้ามองออกตั้งแต่แรกหรือไม่”

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“ตั้งแต่ก้าวที่สอง”

ลั่วชิงเยียนดวงตาไหวเล็กน้อย

“เช่นนั้นหากเป็นเจ้าเจ้าจะหลุดจากรอยน้ำแข็งได้หรือไม่”

“ก่อนรอยน้ำแข็งสมบูรณ์ข้าจะไม่เหยียบลงไป”

คำตอบนี้ทำให้นางเงียบไปก่อนกล่าว

“หวังว่าเราจะได้พบกันบนเวที”

“หากจับคู่ถึงย่อมได้พบ”

ลั่วชิงเยียนพยักหน้าแล้วเดินจากไป

เสี่ยวอวี้มองแผ่นหลังนางเงียบไปชั่วครู่

เยี่ยเฉินหานหันมาหาเสี่ยวอวี้

“เจ้าคิดอะไร”

เสี่ยวอวี้สะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบตามจริง

“คุณหนูลั่วแข็งแกร่งมากเจ้าค่ะ”

“ใช่”

“ข้ายังห่างจากนางมาก”

เยี่ยเฉินหานมองนาง

“เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นนางเจ้าต้องเป็นเสี่ยวอวี้ที่แข็งแกร่งพอจะทำให้ผู้ใดก็ไม่กล้าแตะต้อง”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจนางสั่นเบาๆ

นางก้มหน้าลง

“ข้าจะฝึกให้หนักขึ้นเจ้าค่ะ”

แผ่นหยกหมุนอีกครั้ง

คู่ที่สามคือหลินซื่อหลางพบต้วนเหวินไห่

ทั้งสองเป็นอัจฉริยะจากตระกูลระดับกลางการต่อสู้นี้ดุเดือดมาก ต้วนเหวินไห่ใช้หอกยาว ส่วนหลินซื่อหลางใช้ฝ่ามือเหล็กทั้งสองปะทะกันกว่าแปดสิบกระบวน โลหิตกระเซ็นบนเวทีหลายครั้งสุดท้ายต้วนเหวินไห่ใช้หอกกวาดขาแล้วแทงหยุดที่คอหลินซื่อหลาง ชนะไปอย่างยากลำบาก

ผู้ชมโห่ร้องให้ทั้งสองด้วยความเคารพ

หลังจากนั้นเสียงผู้คุมเวทีประกาศคู่ที่ทุกคนรอคอยอีกคู่หนึ่ง

แสงสีทองบนแผ่นหยกหยุดลง

“หานจวินเทียนพบ เฉินอี้หลัว!”

เสียงทั้งลานเงียบลงก่อนจะระเบิดอีกครั้ง

เฉินอี้หลัวเป็นผู้ชนะจากตระกูลเฉินเป็นอดีตอันดับสี่ปีที่แล้ว ใช้วิชากระบี่สายโลหิตซึ่งโด่งดังด้านความดุดันแม้จะไม่เท่าเฟิงหรานในเชิงความงดงาม แต่ในด้านพลังสังหาร เขาไม่ด้อยกว่า

หลายคนอยากเห็นว่าหลังจากหานจวินเทียนใช้เพียงครึ่งกระบี่เอาชนะเฟิงหรานวันนี้เขาจะใช้กระบี่มากกว่าเดิมหรือไม่

เฉินอี้หลัวขึ้นเวทีพร้อมกระบี่ยาวสีแดงเข้ม

ใบหน้าของเขาเย็นชาแต่ดวงตาเต็มไปด้วยไฟต่อสู้

“หานจวินเทียนข้าไม่ใช่เฟิงหราน”

หานจวินเทียนเดินขึ้นเวทีอย่างสงบ

“ข้ารู้”

“หากเจ้าดูถูกข้าเหมือนเขาเจ้าจะได้เห็นโลหิตของตนเอง”

หานจวินเทียนกล่าว

“หากเจ้าทำได้ข้ายินดี”

เสียงเริ่มดัง

เฉินอี้หลัวพุ่งเข้ามาทันที

กระบี่โลหิตในมือเขาฟันออกเป็นเส้นสีแดงเข้มกลิ่นคาวปราณแผ่ออกมาเล็กน้อย กระบวนท่าของเขาหนักและเร็วผสมกันทุกครั้งที่กระบี่ผ่านอากาศ จะเกิดเสียงหวีดต่ำ ๆ เหมือนสัตว์ป่าคำราม

หานจวินเทียนยังไม่ชักกระบี่

เขาใช้ฝ่ามือเบี่ยงกระบี่แรกถอยครึ่งก้าวหลบกระบี่ที่สอง และใช้ปลายนิ้วแตะสันกระบี่ที่สาม

แต่เฉินอี้หลัวต่างจากเฟิงหรานจริงๆ

กระบี่ของเขาไม่เปลี่ยนทิศอย่างงดงามแต่กดหนักขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนต้องการบดการป้องกันของหานจวินเทียนโดยตรง

ผ่านไปยี่สิบกระบวนหานจวินเทียนถอยเป็นครั้งแรกหนึ่งก้าวเต็ม

ผู้ชมโห่ร้องทันที

“เขาถอยแล้ว!”

เฉินอี้หลัวไม่ปล่อยโอกาสกระบี่โลหิตพุ่งขึ้นสูง ปราณสีแดงเข้มรวมเป็นเงากระบี่ยักษ์

“โลหิตผ่าภูผา!”

กระบี่ฟันลงมาอย่างดุเดือด

คราวนี้หานจวินเทียนชักกระบี่

ชิ้ง!

เสียงกระบี่ออกจากฝักดังใส

ต่างจากครั้งก่อนที่ชักเพียงครึ่งฝักคราวนี้กระบี่ยาวสีขาวเงินถูกชักออกมาทั้งเล่ม

แสงกระบี่สีขาวพุ่งขึ้น

เคร้ง!!!

กระบี่โลหิตและกระบี่ขาวปะทะกันกลางอากาศ

แรงปะทะทำให้เวทีสะเทือนค่ายกลขอบเวทีเรืองแสงจ้า

เฉินอี้หลัวถอยสามก้าว
หานจวินเทียนถอยครึ่งก้าว

ทั้งลานเงียบลงทันที

หานจวินเทียนถอยครึ่งก้าว

แม้เพียงครึ่งก้าวแต่ก็เป็นสิ่งที่ผู้คนไม่เคยเห็นในปีนี้

เฉินอี้หลัวหัวเราะเสียงต่ำ

“ในที่สุดเจ้าก็ถอย”

หานจวินเทียนมองกระบี่ของตน

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าเฟิงหรานในด้านแรงปะทะ”

“แล้วพอให้เจ้าจริงจังหรือยัง?”

หานจวินเทียนเงยหน้า

“พอให้ข้าใช้สามกระบี่”

บรรยากาศพลันหนักขึ้น

เฉินอี้หลัวกัดฟัน

“เช่นนั้นลองดู!”

เขาพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

หานจวินเทียนก้าวออก

กระบี่แรก

แสงขาวกวาดออกเป็นเส้นตรงเรียบง่ายจนแทบไม่มีลูกเล่น แต่เร็วและคมถึงขีดสุด

เฉินอี้หลัวยกกระบี่รับ

เคร้ง!

เขาถอยสองก้าว แขนชา

กระบี่ที่สองตามมา

คราวนี้แสงขาวแยกเป็นสามสายจากมุมต่างกันเฉินอี้หลัวคำราม ใช้กระบี่โลหิตปัดสองสาย แต่สายที่สามเฉือนแขนซ้าย โลหิตกระเซ็น

กระบี่ที่สาม

หานจวินเทียนหยุดหายใจชั่วขณะ

ปราณแท้จริงสีขาวบาง ๆไหลขึ้นตามคมกระบี่

เขาฟันออก

ไม่มีเสียงคำราม
ไม่มีแสงใหญ่โต
มีเพียงเส้นกระบี่สีขาวหนึ่งสายที่ตัดผ่านอากาศอย่างเงียบงัน

เฉินอี้หลัวหน้าเปลี่ยนรุนแรง

เขายกกระบี่รับด้วยพลังทั้งหมด

ตูม!

กระบี่โลหิตในมือเขาแตกเป็นรอยยาวร่างเขากระเด็นถอยไปถึงขอบเวที กระอักโลหิตออกมาเต็มปาก

เขาพยายามยืนแต่เข่าทรุดลงข้างหนึ่ง

หานจวินเทียนลดกระบี่

“จบแล้ว”

เฉินอี้หลัวมองกระบี่แตกในมือก่อนหัวเราะขม

“ข้ายอมแพ้”

ผู้ตัดสินประกาศ

“หานจวินเทียนชนะเข้าสู่แปดอันดับสุดท้าย!”

เสียงโห่ร้องดังสะท้านเมือง

หานจวินเทียนใช้สามกระบี่จริงๆ

และชนะอดีตอันดับสี่

ความแข็งแกร่งของเขาถูกตอกย้ำอีกครั้ง

เยี่ยเฉินหานมองจากข้างลานดวงตานิ่งลึก

เสี่ยวอวี้ถาม

“คุณชายกระบี่ของเขา…”

“มีปราณแท้จริงแล้ว”

“หากท่านยังอยู่ก่อกำเนิดปราณขั้นสิบจะเสียเปรียบหรือไม่เจ้าคะ”

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“ระดับพลังเป็นเพียงส่วนหนึ่งหากเขามีเพียงปราณแท้จริง ข้าไม่กังวล แต่กระบี่ของเขามีแก่นกระบี่ขั้นต้นนั่นต่างหากที่ควรระวัง”

ถูซานเป้าฟังแล้วตาโต

“แก่นกระบี่คืออะไร?”

เยี่ยเฉินหานตอบ

“เมื่อคนใช้กระบี่มานานพอและเข้าใจว่ากระบี่ของตนต้องการสิ่งใดกระบี่จะไม่ใช่เพียงเหล็ก แต่กลายเป็นเจตจำนง”

ถูซานเป้านิ่งไป

“ข้าไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ฟังดูน่ากลัวมาก”

“ใช่น่ากลัวกว่าคนที่ใช้แต่พลังดิบ”

ถูซานเป้าพยักหน้าอย่างจริงจัง

“เช่นนั้นข้าจะใช้พลังดิบให้น่ากลัวกว่านั้น”

เสี่ยวอวี้เกือบหลุดยิ้มอีกครั้ง

การประลองดำเนินต่อไปอีกหลายคู่

ในที่สุดผู้ชนะเจ็ดคนเข้าสู่แปดอันดับสุดท้ายแล้ว เหลือเพียงคู่สุดท้ายของรอบสิบหก

แผ่นหยกหมุนช้า ๆ

ทั้งลานเงียบลงทันที

ทุกคนรู้ว่าเยี่ยเฉินหานยังไม่ได้ขึ้นเวทีในรอบนี้

ชื่อคู่สุดท้ายค่อย ๆปรากฏ

“เยี่ยเฉินหานพบ ซือหม่าเหยียน!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

ซือหม่าเหยียน

อดีตอันดับสองของการประลองครั้งก่อน

ผู้ใช้หอกเพลิงอสรพิษ

ปีที่แล้วเขาแพ้หานจวินเทียนในรอบสุดท้ายเพียงครึ่งกระบวนและถูกยกให้เป็นคนที่มีโอกาสท้าชิงอันดับหนึ่งอีกครั้งในปีนี้

หลายคนไม่คิดว่าเยี่ยเฉินหานจะจับคู่เจอเขาเร็วถึงเพียงนี้

“อดีตอันดับสอง!”

“เยี่ยเฉินหานเจอของแข็งที่สุดแล้ว!”

“ถ้าชนะคนนี้ได้เขาจะทะลุถึงกลุ่มลุ้นอันดับหนึ่งจริง ๆ!”

บนอัฒจันทร์ชายหนุ่มผมแดงเข้มลุกขึ้นช้า ๆ

ซือหม่าเหยียนรูปร่างสูงใหญ่ดวงตาคมดุจสัตว์ป่า ในมือเขาถือหอกยาวสีแดงดำปลายหอกโค้งเล็กน้อยเหมือนเขี้ยวอสรพิษรอบตัวแผ่กลิ่นอายร้อนแรงจนแม้ยังไม่ขึ้นเวที ผู้คนแถวใกล้ยังรู้สึกได้ถึงไอร้อน

เขาก้าวขึ้นเวทีกลาง

ทุกก้าวเหมือนเปลวเพลิงกดลงบนศิลา

เยี่ยเฉินหานเดินขึ้นอีกฝั่ง

หน้ากากเงินของเขาสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่เริ่มคล้อยลง

สองคนยืนประจันหน้า

ซือหม่าเหยียนมองเขาอย่างตรงไปตรงมา

“เจ้าคือม้ามืดปีนี้”

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“คนเรียกเช่นนั้น”

“ข้าดูเจ้าสู้มาแล้วกายาแข็ง ท่าร่างเร็ว อ่านวิชาได้ดี และมีวิชาเพิ่มพลังชั่วคราว”

ซือหม่าเหยียนยกหอกขึ้นพาดบ่า

“แต่ข้าไม่ใช่มู่หรงคังไม่ใช่หลัวเซี่ยวเหิง และไม่ใช่หวังจื่อเหวิน”

“ดี”

เยี่ยเฉินหานตอบ

“ข้าก็หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

ดวงตาซือหม่าเหยียนลุกวาบ

“ข้าชอบคำนี้”

ผู้ตัดสินยกมือ

ทั้งลานเงียบจนได้ยินเสียงลม

“เริ่ม!”

ซือหม่าเหยียนพุ่งออกมาในพริบตา

เร็วกว่าเจ้าของหอกร่างใหญ่ควรจะเป็น

หอกเพลิงอสรพิษแทงตรงเข้าหาอกเยี่ยเฉินหานปลายหอกหมุนเป็นเกลียวเพลิงสีแดงเข้ม ไอร้อนพุ่งออกจนพื้นเวทีเกิดควันบาง ๆ

เยี่ยเฉินหานไม่รับตรง ๆด้วยมือเปล่า

เขาก้าวเบี่ยงหนึ่งก้าวปลายหอกเฉียดผ่านอกไปเพียงหนึ่งชุ่น

ซือหม่าเหยียนบิดข้อมือ

หอกที่แทงพลาดพลันโค้งกลับราวอสรพิษมีชีวิตปลายหอกกวาดเข้าลำคอเยี่ยเฉินหาน

เยี่ยเฉินหานเอนตัวหลบ

ไอร้อนเฉียดหน้ากากเงินเกิดเสียงฉ่าเบา ๆ

ถูซานเป้าตาโต

“หอกมันงอได้หรือ!”

เสี่ยวอวี้กล่าว

“ไม่ใช่งอจริงแต่เขาใช้ข้อมือและปราณบังคับปลายหอกให้เปลี่ยนทิศเร็วมาก”

บนเวทีซือหม่าเหยียนโจมตีต่อเนื่อง

หอกเพลิงอสรพิษไม่ได้ตรงไปตรงมาเหมือนหอกทั่วไปมันเปลี่ยนทิศกลางทาง แทงหนึ่งแต่ซ่อนสาม กวาดหนึ่งแต่บิดเป็นห้าปลายหอกแทบไม่เคยหยุดอยู่แนวเดิม

เยี่ยเฉินหานใช้ท่าร่างเงาเวิ้งนภาหลบในระยะประชิด

เงาร่างของเขาแยกออกสองสายเป็นบางครั้งแต่ซือหม่าเหยียนกลับไม่หลงง่าย ๆ เขาใช้ไอร้อนจากหอกตรวจการไหลของอากาศเมื่อเงาใดไม่รบกวนไอร้อน เขาจะตัดทิ้งทันที

เยี่ยเฉินหานดวงตาลึกขึ้นเล็กน้อย

ซือหม่าเหยียนไม่โง่

และมีประสบการณ์จริง

นี่ต่างหากคือคู่ต่อสู้ที่พอทำให้เวทีสนุกขึ้น

หอกหนึ่งแทงเข้ามา

เยี่ยเฉินหานยกฝ่ามือปัดสันหอก

ปัง!

แรงปะทะทำให้แขนเขาชาเล็กน้อย

ในขณะเดียวกันไอเพลิงแทรกเข้าผิวกาย พยายามเผาชีพจร

แต่กายาเทพสวรรค์หมุนเวียนปราณเย็นบางส่วนจากโอสถที่เคยกลืนไว้ในอดีตถูกกระตุ้นขึ้นมาชะลอไอร้อนทันที

ซือหม่าเหยียนเห็นว่าเยี่ยเฉินหานรับไอเพลิงได้โดยไม่เสียจังหวะจึงหัวเราะเสียงดัง

“ดี!หากเจ้าล้มง่าย ข้าคงเสียดาย!”

เขากระแทกหอกลงพื้น

ตูม!

เปลวเพลิงสีแดงเข้มพุ่งขึ้นเป็นวงรอบเยี่ยเฉินหาน

“วงอสรพิษเพลิง!”

เปลวไฟเจ็ดสายล้อมเยี่ยเฉินหานจากทุกทิศเหมือนอสรพิษเลื้อยเข้าหา

ผู้ชมร้องเสียงดัง

นี่ไม่ใช่เพียงท่าหอกแต่เป็นวิชาปราณเพลิงผสานหอก

เยี่ยเฉินหานยืนอยู่กลางวงเพลิง

เขาไม่รีบพุ่งออก

ดวงเนตรแพทย์สวรรค์เก้าชั้นเปิดขึ้นภายใน

เส้นปราณของเปลวเพลิงเจ็ดสายปรากฏในห้วงรับรู้

สายที่สามอ่อนสุด
สายที่ห้าหลอก
สายที่เจ็ดซ่อนแรงระเบิด

เขาก้าวไปทางสายที่สามทันที

ซือหม่าเหยียนดวงตาไหว

“มองออกหรือ?”

เยี่ยเฉินหานใช้ฝ่ามือผ่าเปลวเพลิงสายที่สามปราณสีเงินหม่นแทรกเข้าไปตัดแกนเพลิง

ฟู่!

วงเพลิงเปิดช่อง

แต่ในเสี้ยวที่เขาก้าวออกซือหม่าเหยียนปรากฏตรงหน้า

หอกเพลิงอสรพิษแทงตรงเข้าหัวใจ

นี่คือกับดักซ้อนกับดัก

ผู้ชมหลายคนลุกขึ้นยืน

เยี่ยเฉินหานยกมือขวาขึ้น

สองนิ้วคีบปลายหอก

กึก!

หอกหยุด

แต่พลังเพลิงในปลายหอกระเบิดทันที

ตูม!

แรงระเบิดทำให้เยี่ยเฉินหานถอยหนึ่งก้าว

เสียงฮือฮาดังลั่น

เขาถอยแล้ว!

ซือหม่าเหยียนหัวเราะ

“ในที่สุดก็ทำให้เจ้าถอยได้!”

เยี่ยเฉินหานมองปลายนิ้วที่มีรอยไหม้จางๆ

“หอกดี”

“มีเพียงหอกดีหรือ?”

“คนใช้หอกก็พอใช้ได้”

ซือหม่าเหยียนหัวเราะดังกว่าเดิม

“พอใช้ได้?เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าดูของจริง!”

ปราณเพลิงรอบตัวเขาพุ่งสูงขึ้น

หอกเพลิงอสรพิษสั่นอย่างรุนแรงเสียงเหมือนงูยักษ์ขู่ฟ่อดังขึ้นกลางเวทีเปลวเพลิงรวมเป็นเงาอสรพิษสีแดงดำขนาดใหญ่พันรอบหอก

แรงกดดันพุ่งขึ้นจนผู้ชมแถวหน้าเริ่มถอย

ผู้ตัดสินสีหน้าเคร่งขึ้น

ซือหม่าเหยียนใช้ไพ่ลับแล้ว

“อสรพิษเพลิงกลืนภูผา!”

หอกพุ่งออก

เงาอสรพิษเพลิงอ้าปากกลืนเข้าหาเยี่ยเฉินหาน

อากาศรอบเวทีร้อนจนบิดเบี้ยว

เยี่ยเฉินหานยืนนิ่ง

ในร่างเขาชีพจรทั้งห้าสิบสี่จุดเริ่มหมุนแรงขึ้น

ประตูสวรรค์ที่หนึ่งเปิด

ครืน!

พลังเพิ่มขึ้นสามเท่า

แต่คราวนี้เขาไม่ได้ใช้เพียงกายา

ปราณในตันเถียนถูกส่งเข้าสู่แขนขวาอย่างหนาแน่นคัมภีร์มหาวิถีเซียนอมตะเก้าชีพจรหมุนเวียนในชั้นลึกทำให้ปราณของเขาหนากว่าผู้ฝึกระดับเดียวกันหลายเท่า

เขาก้าวหนึ่งก้าว

พื้นเวทีแตก

หมัดขวาถูกยกขึ้น

ไม่ใช่ดาบ
ไม่ใช่กระบี่
ไม่ใช่หอก

เป็นหมัดธรรมดา

แต่หมัดนั้นทำให้ผู้แทนสำนักบนอัฒจันทร์ลุกขึ้นเกือบพร้อมกัน

เพราะปราณในหมัดนั้นหนาแน่นเกินกว่าก่อกำเนิดปราณควรมี..!!

เยี่ยเฉินหานต่อยออก

หมัดปะทะเงาอสรพิษเพลิง

ตูมมม!!!

เสียงระเบิดดังสะเทือนทั้งลาน

ค่ายกลขอบเวทีสว่างจ้าจนผู้ชมหลายคนต้องยกมือบังตา

เปลวเพลิงแตกกระจายเป็นฝนไฟ

หอกของซือหม่าเหยียนสั่นแรงร่างเขาถอยสามก้าว

เยี่ยเฉินหานถอยครึ่งก้าว

ทั้งสองยังยืนอยู่

ทั่วลานเงียบไปชั่วขณะก่อนเสียงโห่ร้องระเบิดขึ้นเหมือนฟ้าถล่ม

นี่คือการปะทะที่ดุเดือดที่สุดของวันนี้

ซือหม่าเหยียนมองเยี่ยเฉินหานดวงตาเต็มไปด้วยไฟต่อสู้

“ดี!ดีมาก! เจ้ารับกระบวนนี้ได้จริง!”

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“หากมีเพียงเท่านี้เจ้าจะหยุดข้าไม่ได้”

“เช่นนั้นมาจบกัน!”

ซือหม่าเหยียนเร่งพลังอีกครั้งแม้ใบหน้าเริ่มซีดจากการใช้ปราณเพลิงมากเกินไป แต่เขายังไม่ยอมถอย

เยี่ยเฉินหานเองก้าวไปข้างหน้า

ท่าร่างเงาเวิ้งนภาเปิดขึ้น

เงาร่างสามสายแยกออก

ซือหม่าเหยียนใช้ไอเพลิงตรวจเงาอีกครั้งแต่คราวนี้เงาทั้งสามล้วนรบกวนไอเพลิง

เพราะเยี่ยเฉินหานส่งปราณจริงเข้าไปในเงาแต่ละสายบางส่วน

ซือหม่าเหยียนชะงักเพียงเสี้ยวเดียว

เสี้ยวเดียวนั้นพอแล้ว

ร่างจริงของเยี่ยเฉินหานปรากฏด้านซ้ายต่ำกว่าระดับสายตาเขาใช้ฝ่ามือแตะก้านหอก แล้วบิดแรงส่งของซือหม่าเหยียนออกด้านข้าง

หอกพลาดเป้า

เยี่ยเฉินหานเข้าใกล้

ศอกกระแทกเข้าชายโครง

ปัง!

ซือหม่าเหยียนกัดฟันไม่ร้องเขาหมุนด้ามหอกกวาดกลับ

เยี่ยเฉินหานย่อหลบ ฝ่ามือซ้ายกระแทกข้อศอกขวาของอีกฝ่าย

แขนซือหม่าเหยียนชา

หอกหลุดจังหวะ

เยี่ยเฉินหานใช้หมัดขวากระแทกกลางอก

ตูม!

ซือหม่าเหยียนถอยกรูดไปถึงขอบเวทีโลหิตไหลจากมุมปาก แต่เขาใช้หอกปักพื้นหยุดตัวเองไว้ทัน

เขาเงยหน้าหัวเราะเสียงแหบ

“ข้ายังไม่แพ้!”

เยี่ยเฉินหานมองเขา

“ใช่เจ้ายังไม่แพ้”

ซือหม่าเหยียนยกหอกขึ้นอีกครั้งแต่ทันทีที่ปราณเพลิงหมุน เขากลับกระอักโลหิตออกมา

พลังเพลิงย้อนชีพจรแล้ว

เขาพยายามฝืนแต่ขาเริ่มสั่น

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“หากฝืนต่อชีพจรเพลิงของเจ้าจะไหม้ลึก อย่างน้อยครึ่งปีไม่อาจใช้หอกเต็มกำลัง”

ซือหม่าเหยียนนิ่งไป

ผู้ชมรอบลานก็เงียบลง

เขารู้ว่าเยี่ยเฉินหานพูดจริง

หลังจากยืนอยู่ครู่หนึ่งซือหม่าเหยียนหลับตาแล้วถอนหายใจ

เขาวางหอกลง

“ข้ายอมแพ้”

เสียงผู้ตัดสินประกาศดังก้อง

“เยี่ยเฉินหานชนะเข้าสู่แปดอันดับสุดท้าย!”

เสียงทั้งลานระเบิดขึ้นทันที

“เยี่ยเฉินหาน!”

“เยี่ยเฉินหาน!”

“เขาโค่นอดีตอันดับสองแล้ว!”

“ม้ามืดทะลุแปดอันดับสุดท้าย!”

เสียงเชียร์ดังจนแทบกลบเสียงกลอง

บนอัฒจันทร์เฉินซวนไห่ลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว

ผู้แทนสำนักกระบี่หินดำกำหมัดแน่น

หนิงเซียนอวี่ยิ้มอย่างไม่ปิดบัง

ลั่วชิงเยียนมองเยี่ยเฉินหานดวงตาเย็นใสของนางไหวรุนแรงกว่าทุกครั้ง

เขาชนะซือหม่าเหยียนแล้ว

อดีตอันดับสอง

ผู้ที่เคยเกือบชนะหานจวินเทียน

บัดนี้ถูกเยี่ยเฉินหานโค่นลงต่อหน้าคนทั้งเมือง..

เยี่ยเฉินหานเดินลงจากเวที

ซือหม่าเหยียนมองแผ่นหลังเขาแล้วกล่าวเสียงดัง

“เยี่ยเฉินหาน!”

เขาหยุดก้าว

ซือหม่าเหยียนยกหอกขึ้นประสานมือ

“ข้าแพ้วันนี้แต่วันหน้าข้าจะท้าสู้เจ้าอีก”

เยี่ยเฉินหานหันกลับเล็กน้อย

“รักษาชีพจรเพลิงของเจ้าให้ดีวันหน้าค่อยพูดเรื่องท้าสู้”

ซือหม่าเหยียนหัวเราะ

“ตกลง!”

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง

นี่ไม่ใช่ศึกที่จบด้วยความอัปยศ

แต่เป็นศึกที่ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าอัจฉริยะที่แท้จริงแม้พ่าย ก็ยังมีศักดิ์ศรี..

เมื่อเยี่ยเฉินหานกลับมาถึงข้างลานเสี่ยวอวี้รีบมองมือและแขนเขา

“คุณชายไอเพลิงเข้าชีพจรหรือไม่เจ้าคะ”

“มีเพียงผิวชั้นนอกถูกกายาขับออกแล้ว”

ถูซานเป้าดวงตาเป็นประกาย

“พี่ใหญ่ท่านชนะอดีตอันดับสองแล้ว! เช่นนั้นตอนนี้ท่านก็เท่ากับอันดับสองใช่หรือไม่?”

เยี่ยเฉินหานมองเขา

“อันดับไม่ได้ย้ายด้วยปากต้องชนะต่อไป”

ถูซานเป้าหัวเราะ

“ฮ่า ฮ่าเช่นนั้นก็ชนะต่อไป!”

เยี่ยเฉินหานนั่งลงช้า ๆ

ภายในร่างของเขาปราณยังคงหมุนแรงจากการเปิดประตูสวรรค์ที่หนึ่งเมื่อครู่ แม้เขาปิดมันแล้วแต่การปะทะกับซือหม่าเหยียนทำให้ตันเถียนสั่นลึกกว่าเดิม

ประตูสู่ปราณแท้จริงใกล้มาก

ใกล้จนหากเขาต้องการอาจผลักเปิดตอนนี้ได้

แต่เขายังกดไว้

ยังไม่ถึงเวลาที่ดีที่สุด

เสียงผู้คุมเวทีดังขึ้นอีกครั้ง

“แปดอันดับสุดท้ายได้ครบแล้ว!”

แผ่นหยกรายชื่อส่องแสงกลางอากาศ

หานจวินเทียน
ลั่วชิงเยียน
เยี่ยเฉินหาน
มู่หลินชิง
ต้วนเหวินไห่
และผู้ชนะอีกสามคน

ผู้คุมเวทีประกาศต่อ

“พรุ่งนี้เริ่มรอบแปดอันดับสุดท้ายผู้ชนะเข้าสู่สี่อันดับสูงสุด!”

เสียงโห่ร้องดังขึ้น

แต่ทันใดนั้นเจ้าเมืองชิงเยวี่ยลุกขึ้น

“เพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันฟื้นตัวรอบแปดอันดับสุดท้ายจะเริ่มพรุ่งนี้ยามสาย วันนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้”

หลายคนเสียดายแต่ก็เข้าใจ

เพราะการต่อสู้วันนี้ดุเดือดเกินไปหากให้สู้ต่อทันที อาจทำให้ผู้เข้าแข่งขันที่มีศักยภาพบาดเจ็บเกินควร

ผู้คนเริ่มทยอยออกจากลานประลอง

ทว่าในขณะที่เยี่ยเฉินหานกำลังจะกลับเขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายหนึ่ง

เย็น
คม
และแฝงกลิ่นโอสถที่เขาเพิ่งให้เมื่อคืน

เขาหันไปยังหลังคาหอชมด้านตะวันตก

หลิ่วชิงเสวี่ยยืนอยู่ตรงนั้น

ชุดดำปลิวตามลมหน้ากากบางปิดครึ่งใบหน้า ดวงตางดงามเย็นใสมองเขาเงียบ ๆ

คราวนี้นางไม่ได้ซ่อนตัวเต็มที่

ผู้ชมบางคนเริ่มสังเกตเห็นเงานางบนหลังคา

“นั่นใคร?”

“สตรีชุดดำ?”

“เหตุใดนางให้ความรู้สึกน่ากลัวนัก…”

ลมพัดผ่าน

ผ้าคลุมหน้าบางของหลิ่วชิงเสวี่ยขยับเล็กน้อยเผยเสี้ยวใบหน้าขาวเย็นงดงามเหนือสามัญ ดวงตาของนางคมใส ริมฝีปากบางไร้สีโลหิตมากนักแต่กลับยิ่งทำให้นางดูเหมือนบุปผาหิมะที่เติบโตในเงามืด

แม้เพียงเสี้ยวเดียวผู้คนจำนวนมากก็เงียบลง

หญิงงามอีกคนหนึ่ง

มิใช่งามเย็นสูงส่งแบบลั่วชิงเยียน
มิใช่งามอ่อนละมุนแบบหนิงเซียนอวี่
แต่เป็นความงามของคมมีดใต้แสงจันทร์

เย็น
อันตราย
และดึงดูดจนผู้คนจนไม่กล้าหายใจแรง.!!

เสี่ยวอวี้มองนางด้วยแววตาระวัง

“นางมาเปิดเผยตัวเองต่อหน้าผู้คน”

เยี่ยเฉินหานกล่าว

“เพราะนางต้องการบอกบางอย่าง”

หลิ่วชิงเสวี่ยยกมือขึ้นเล็กน้อย

มีแผ่นกระดาษดำเล็ก ๆถูกดีดออกจากนิ้ว พุ่งผ่านอากาศมาหาเยี่ยเฉินหาน

เสี่ยวอวี้ขยับทันทีแต่เยี่ยเฉินหานยกมือรับไว้เอง

บนกระดาษมีเพียงไม่กี่คำ

“ศาลเจ้าร้างตะวันตกคืนนี้ ระวังหวังซ่ง”

เยี่ยเฉินหานอ่านจบกระดาษก็ถูกปราณของเขาบดเป็นผง

เมื่อเงยหน้าขึ้นหลิ่วชิงเสวี่ยหายไปแล้ว

แต่การปรากฏตัวเพียงชั่วครู่ของนางทำให้ผู้คนทั้งลานเริ่มซุบซิบไม่หยุด

สตรีลึกลับผู้งดงามเย็นเยียบ
นักฆ่าที่ไม่รู้ฝ่าย
และดูเหมือนมีความเกี่ยวข้องกับเยี่ยเฉินหาน

ข่าวนี้ย่อมแพร่ไปทั่วเมืองในคืนนี้แน่นอน

ถูซานเป้ากระซิบ

“พี่ใหญ่นางงดงามมาก แต่ข้ารู้สึกว่าถ้าเข้าใกล้ นางอาจปาดคอข้าได้”

เสี่ยวอวี้กล่าวเย็น ๆ

“อย่างน้อยเจ้ายังรู้ตัว”

ถูซานเป้าหัวเราะแห้ง

เยี่ยเฉินหานมองทิศตะวันตกของเมือง

ศาลเจ้าร้าง

หวังซ่ง

หุบเขาหมอกดำ

ดูเหมือนคืนนี้จะไม่เงียบอีกแล้ว

เขาหันหลังเดินออกจากลานประลอง

“กลับเรือนก่อน”

เสี่ยวอวี้รีบตาม

“คืนนี้จะไปศาลเจ้าร้างหรือเจ้าคะ”

เยี่ยเฉินหานตอบ

“ไป”

“ข้าจะไปด้วย”

“เจ้าต้องไป”

เสี่ยวอวี้นิ่งไปก่อนพยักหน้าอย่างมั่นคง

ถูซานเป้าชี้ตนเอง

“ข้าเล่า?”

เยี่ยเฉินหานมองแผลของเขา

“เจ้ากลับไปนอน”

“แต่…”

“หากเจ้าตามไปด้วยสภาพนี้ข้าต้องปกป้องเจ้าเพิ่มอีกหนึ่งคน”

ถูซานเป้าปิดปากทันที

เขาแม้ตรงไปตรงมาแต่ไม่อยากเป็นภาระ

“ข้าจะรีบหาย”

“ดี”

ยามเย็นเมืองชิงเยวี่ยกลับมาคึกคักอีกครั้ง

แต่ใต้ความคึกคักนั้นเงามืดเริ่มเคลื่อนไหว

ในตรอกตะวันตกหวังซ่งสวมเสื้อคลุมดำ เดินผ่านประตูหลังของร้านสมุนไพรที่ปิดสนิท

เขาไม่ได้รู้ตัวว่าบนหลังคาไกล ๆ มีเงาสองสายกำลังติดตาม

หนึ่งคือเงาขาวของเสี่ยวอวี้
หนึ่งคือเงาเทาดำของเยี่ยเฉินหาน

และไกลกว่านั้นในความมืดลึกกว่าทั้งสอง

หลิ่วชิงเสวี่ยยืนอยู่บนยอดเจดีย์ร้างมองทุกอย่างด้วยดวงตาเย็นใส..

คืนนี้ศาลเจ้าร้างตะวันตกจะเปิดเผยความลับอีกชั้นหนึ่ง

และก่อนรอบแปดอันดับสุดท้ายจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้

โลหิตของผู้ที่ซ่อนอยู่หลังพิษอาจจะต้องไหลเสียก่อน..