ยามอู่* ดวงอาทิตย์ร้อนแรงขึ้นตรงเหนือศีรษะเหล่าทหารที่เสร็จจากการฝึกซ้อมก็มารวมตัวกันอยู่ที่ลานกว้างด้านซ้ายของค่ายซึ่งเป็พื้นที่โล่งกว้างเหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจ
สายลมหนาวพัดมาเป็ระลอก เสียงนกน้อยร้องขับขานไพเราะรื่นหูชวนเคลิบเคลิ้มหิมะตกโปรยปรายจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดินแปรเปลี่ยนทุกสรรพสิ่งให้เป็สีขาวโพลนดูบริสุทธิ์งดงามกระจ่างตาอาบย้อมด้วยแสงสีเหลืองทองอร่ามทอประกายอบอุ่น ชวนให้บรรยากาศรอบด้านปลอดโปร่งเบาสบาย
อาชีพทหารคือการต้องแบกรับชีวิตของคนนับร้อยพันไว้บนบ่าต้องรับผิดชอบหน้าที่ดูแลปกป้องพวกเขา เป็ด่านแรกที่ต้องป้องกันไม่ให้ศัตรูบุกรุกเข้ามาในแคว้นได้หากปราการด่านแรกถูกทำลายลง นั่นหมายความว่าชีวิตของราษฎรที่อยู่ภายในแคว้นจะต้องถูกทำร้ายจนตายแน่
พวกเขาจะต้องปกป้องแนวรั้วด้านหน้าให้ดีที่สุดมันจึงกลายเป็ภาระหนักอึ้งที่ต้องมีความรับผิดชอบสูง ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ต้องระแวดระวังทุกฝีก้าวห้ามประมาทหรือชะล่าใจเด็ดขาด อย่าหลงคิดว่าสามารถเอาชนะศัตรูได้ง่ายๆ ต้องรอบคอบรัดกุมห้ามละเลยไม่ใส่ใจแม้จะเป็จุดเล็กๆ ที่คิดว่าไม่สำคัญก็ตาม
________________________________________
* ยามอู่ คือ่เวลา 11.00ถึง 13.00 น.
นี่เป็สิ่งที่ท่านแม่ทัพย้ำเตือนกับพวกเขาเสมอ พวกเขาจึงยึดหลักการนี้มาใช้ทำให้ทุกครั้งที่ออกรบในสนามสามารถมีชีวิตรอดกลับมาได้ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่กลัวตายแต่ถ้าการที่พวกเขาทำตัวเป็ลูกเต่าขี้ขลาดเอาแต่หดหัวอยู่ในกระดองเป็สาเหตุที่ทำให้ผู้คนในแคว้นต้องสูญสิ้นหรือตกเป็ทาสรับใช้แคว้นอื่น สู้ให้พวกเขาตายเสียยังดีกว่าต้องทนเห็นทุกคนถูกทำร้ายอย่างนั้น
พวกเขายอมเสียสละชีวิตได้เพื่อแลกกับความสงบสุขของแคว้น แม้ว่าข้างหลังจะยังมีครอบครัวรอคอยอยู่แต่ความรู้สึกที่ได้ปกป้องผู้อื่นมันคือความภาคภูมิใจและยังััได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นมาจากข้างในหลังจากที่ได้รู้ว่าพวกเขาปลอดภัยดี
ไม่อยากให้ชาวบ้านตัวเล็กๆ ต้องทนอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวน อยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวเหมือนกับนกหวาดเกาทัณฑ์*อีกแล้ว
เกล็ดหิมะสีขาวร่วงโปรยเกาะตามยอดกิ่งยอดใบสนสูงแลเห็นเพียงสีเขียวรำไรไกลออกไปเป็ทุ่งทะเลเพลิงของดอกเหมยสีแดงกำลังแย้มกลีบเบ่งบานต้อนรับ
ฤดูเหมันต์อย่างงดงาม เป็ตัวแทนของความความแข็งแกร่งทนทาน หยิ่งทระนงน่าชื่นชมแต่กลับถูกขัดบรรยากาศด้วยเสียงะโโหวกเหวกโวยวายของเหล่าทหารที่อยู่ในค่ายจนทัศนียภาพชวนฝันพลันสลายหายไปในพริบตา
ทหารทั้งกองทัพในยามนี้กำลังนั่งอยู่บนพื้นดิน ตั้งวงหันหน้าเข้าหากันเป็กลุ่มๆใบหน้าของพวกเขาดิบเถื่อนแข็งกระด้าง คำพูดคำจาเอะอะเสียงดัง ทว่าเปิดเผยจริงใจไร้เล่ห์เหลี่ยมไม่เหมือนพวกขุนนางในราชสำนักที่ชอบประดิษฐ์คำพูดสวยหรูยามสนทนากันพวกเขาทนฟังได้ไม่กี่คำก็เบื่อหน่ายจนแทบทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
ย่ามันเถอะ! พวกนั้นก็มีดีแค่ปากที่ชอบพูดจาส่อเสียดว่าร้ายผู้อื่นทั้งยังชอบประจบสอพลอไปวันๆ เป็พวกลูกหนูขี้ขลาด ลองข้าศึกบุกเข้าประชิดตัวสิไม่แคล้วต้องรีบคุกเข่าก้มหน้าลงแนบพื้นร้องขอชีวิตกันไม่ทัน
________________________________________
* นกหวาดเกาทัณฑ์เปรียบเปรยถึงคนที่เคยถูกทำให้เสียขวัญมักจะหวาดกลัวกับเหตุการณ์เดิมที่อาจเกิดขึ้นซ้ำสอง
กลิ่นอาหารหอมฉุยยั่วน้ำลายของชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ให้ไหลเยิ้มเป็ทางยาวเสียงท้องพากันร้องดังจ๊อกๆ ทำให้บรรดาพ่อครัวต่างพากันอมยิ้มส่งเสียงหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่สองมือเร่งปรุงอาหารสุดชีวิต ใบหน้าเผยความสุขฉายแววดีใจที่ได้ทำประโยชน์เพื่อคนอื่นบ้างแม้ไม่ได้ออกรบเหมือนพวกเพื่อนทหารแต่ก็ขอทำในส่วนที่ตัวเองสามารถทำได้
ดังนั้นอาหารในแต่ละมื้อพวกเขาจึงลงมือปรุงสุดความสามารถ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดทำให้บางครั้งรสชาติออกมาไม่ดีนักแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยมีใครบ่น พวกนั้นเป็พวกกินง่ายอยู่ง่ายขอแค่มีข้าวกินอิ่มทุกมื้อก็พอใจแล้ว ในที่สุดอาหารหลากหลายอย่างก็ถูกขนเข้ามาวางตรงหน้าพวกเขาทหารแต่ละคนมีสีหน้าเบิกบานใจโห่ร้องเจียวจาวกันยกใหญ่แต่ก็ไม่ลืมที่กล่าวคำขอบคุณก่อนเริ่มลงมือกวาดอาหารลงท้องจนเกลี้ยงอย่างเอร็ดอร่อย
ในขณะที่พวกเขากำลังซดน้ำแกงอย่างเพลิดเพลินด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้มอยู่นั้นก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นภาพที่ประจักษ์แก่สายตาในยามนี้ทำเอาจิติญญาถูกกระชากออกจากร่างหลุดลอยไปไกลจนกู่ไม่กลับมันช่างเหมือนภาพความฝันเหนือกว่าจินตนาการใดๆ ทั้งสิ้น
กึก
เสียงช้อนกับตะเกียบตกลงกระทบถ้วยชามที่ทำขึ้นจากไม้พร้อมเพรียงกันส่งเสียงดังกึกก้องราวกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาห่าใหญ่เริ่มแรกพวกเขามึนงงดวงตาพร่ามัวมองเห็นอะไรไม่ชัดนัก ต่อมาร่างกายก็แข็งทื่อไม่ต่างจากท่อนไม้ดวงตาเบิกกว้างไม่กะพริบจ้องมองไปยังจุดๆ เดียว
โฉมสะคราญล่มเมืองมีเสน่ห์ยั่วยวนใจกำลังย่างกรายเดินตรงมาทางพวกเขาดวงหน้าหวานละมุนแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ดวงตากระจ่างใสเปล่งประกายเหมือนน้ำค้างกลิ้งบนใบบัวผิวพรรณเนียนละเอียดเกลี้ยงเกลาดั่งหยก ทุกอิริยาบถพอเหมาะพอเจาะเหมือนลูกหลานขุนนางตระกูลใหญ่ที่ได้รับกาอบรมสั่งสอนมาเป็อย่างดีจนชวนให้หัวใจสั่นสะท้านไม่อาจละสายตาจากภาพนั้นได้
ลมหายใจของพวกเขาถึงกับสะดุด ตามองตามแผ่นหลังของแม่นางในชุดขาวบริสุทธิ์ไปจนลับสายตาก่อนจะพากันแหงนหน้าสูดดมกลิ่นหอมในอากาศ ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับกลิ่นหอมหวานนั้น
เด็กหนุ่มที่กำลังหงุดหงิดว้าวุ่นใจมีหรือจะสนใจสายตาแปลกประหลาด
แทะโลมพวกนั้น เขาเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ ขมวดคิ้วนิ่วหน้า เม้มปากอย่างไม่สบอารมณ์ในใจคิดอยากจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกก็ติดตรงที่ชายชุดยาวมันเกินไปพอลากบนพื้นหิมะก็เปียกชื้นจนพานให้ชุดหนักอึ้งก้าวเท้าแทบไม่ออก
วงคิ้วเรียวงามขมวดมุ่นแววตาถมึงทึงดุร้ายขึ้นด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นก็กัดฟันออกแรงยกเท้าให้สูงขึ้นก่อนจะย่ำลงบนพื้นหิมะขาวโพลนที่กองพะเนินจนจมมิดข้อเท้าไปทีละก้าว ใบหน้าสวยผุดผาดแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยหยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามโคนผมและซอกคอ
มี่เอ๋อร์ที่หันกลับไปมองเด็กหนุ่มด้านหลังมีอันต้องสะดุดขาตัวเองเกือบล้มดวงตาคู่งามพลันตะลึงค้างเบิกกว้างกับภาพที่เห็น จะมีชายรูปงามสักกี่คนที่ดูบริสุทธิ์สูงส่งเย็นตาได้อย่างฝูกว่างเยว่
ตอนนี้ค่อยดูเหมาะสมกับตำแหน่งฮูหยินท่านแม่ทัพหน่อย
นางไม่เคยเห็นใครมีรูปโฉมชวนตะลึงได้เท่านี้มาก่อนเลย ดวงหน้าเรียวรูปไข่งดงามเปล่งปลั่งั์ตาดำขลับทอประกายอ่อนหวานเย้ายวนแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวทระนงตน ไม่ยอมก้มหัวให้ใครโดยง่ายนอกจากนั้นยังมีความลึกล้ำใสกระจ่างราวกับกระจกเงา สามารถมองเห็นทุกสิ่งอย่างได้ทะลุปรุโปร่งราวกับเข้าไปนั่งอยู่กลางใจคนผู้นั้น
ฝูกว่างเยว่ในวันนี้ดูแตกต่างจากทุกวัน คนที่นางเคยรู้จักมีดวงตาอ่อนโยนเป็มิตรทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกรักใคร่เอ็นดูและอยากปกป้องทะนุถนอมหากแต่ผู้ที่อยู่ข้างหลังนางกลับดูเด็ดเดี่ยวหยิ่งทระนงจนชวนให้อยากปราบพยศเสียมากกว่า
เป็ประเภทที่เห็นเพียงครั้งเดียวก็จดจำได้ไม่รู้ลืมทั้งยังปลุกสัญชาตญาณ
นักล่าให้กระหายในชัยชนะ อยากกำราบคนพยศให้มอบราบคาบดูสักครั้ง
คนเราต่อให้หน้าตาจะเหมือนกันอย่างไรแต่แววตาย่อมไม่มีทางเหมือนกันได้แน่และนางดูออกว่าคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่เด็กคนนั้น
คราวนี้ฝูกว่างเยว่ช้อนตาขึ้นมองสบตาเข้ากับมี่เอ๋อร์ตรงๆในดวงตาของนางมีระลอกคลื่นที่แตกกระจายเป็วงกว้าง คล้ายกับรับรู้ถึงความจริงบางอย่างและกำลังสืบเสาะหาหลักฐานมายืนยันความเคลือบแคลงสงสัยนั้น
เขาไม่หลบเลี่ยงด้วยรู้ดีว่าจะยิ่งเพิ่มความสงสัยมากขึ้น แต่จะแสร้งทำตัวอ่อนแอทั้งที่นิสัยเขาไม่ใช่คนอ่อนปวกเปียกแบบนั้นก็ยุ่งยากเกินไป ในเมื่อพี่หลี่กับนางเป็สามีภรรยากันก็เหมือนคนคนเดียวกันนั่นแหละพี่หลี่ดีต่อเขา ภรรยาของเขาคงไม่ใจดำทำร้ายน้องชายของสามีตัวเองหรอกมั้ง
ชีวิตก็คือการเดิมพัน มีอยู่สองผลลัพธ์เท่านั้นที่รอคอยอยู่
เป็ไงเป็กันวะ! เสี่ยงวางเดิมพันดูสักตั้งก็ไม่เสียหายอย่างมากก็แค่ตาย แต่ถ้าโชคดีหน่อยก็ได้คนมาเป็พวกเพิ่มถึงสองคน
ฝูกว่างเยว่กะพริบตาหนึ่งครั้ง ก่อนจะหลุบตาลงคลี่ยิ้มเขินอายเล็กน้อยราวกับดรุณีน้อยแรกแย้มที่เพิ่งส่งกลิ่นหอมฟุ้งกำจาย ล่อลวงภมรหนุ่มให้หลงติดกับเป็ครั้งแรกยังไงยังงั้น
มี่เอ๋อร์ถึงกับสะดุ้งวาบในใจเผลอตะลึงลานไปพักใหญ่ ก่อนจะหันหน้ากลับไปรีบก้าวเดินหนีไปอย่างรีบร้อนหนีจากอะไรบางอย่างที่ยังไม่พร้อมยอมรับมัน
ในขณะที่นางเริ่มกระจ่างแจ้งถึงความจริงที่ซ่อนอยู่ฝูกว่างเยว่กลับมีท่าทางโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยเขาก็ได้โยนหินในใจทิ้งไปก้อนหนึ่งดูจากท่าทางนิ่งอึ้งของนางแล้วคงจะไม่คิดเล่นงานเขาเร็วๆ นี้
ผ่านไปชั่วอึดใจทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่หน้ากระโจมใหญ่หลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ห่างจากหน้าค่ายไปราวๆ หนึ่งลี้* หน้ากระโจมมีทหารเฝ้ายามอยู่สองคนแต่ละคนมีสีหน้าขึงขังท่าทางดุดันราวกับั์ นี่ถ้ามีเขี้ยวงอกออกมาด้วยคงใช่เลย
________________________________________
* ลี้ (หลี่)ระยะทางประมาณ 500เมตร
ฝูกว่างเยว่คิดอย่างตลกขบขันในใจ หากแต่ใบหน้ากลับซีดเผือดลงท่าทางหวาดหวั่นเม้มริมฝีปากน้อยๆ ราวกับกลัวพวกเขาเสียเต็มประดามี่เอ๋อร์เห็นแล้วนึกอยากร้องไห้ทว่าไร้น้ำตา ต้องยอมรับว่าฝีมือการแสดงของน้องฝูคนนี้เก่งกาจมากจริงๆช่างลึกล้ำยากเกินกว่าหาผู้ใดเทียบเทียมได้
“ข้าน้อยคารวะฮูหยินกุนซือหลี่” สองเสียงที่ดังขึ้นพร้อมกันทำให้ฝูกว่างเยว่แอบชื่นชมในใจแต่พอนึกอะไรขึ้นได้ดวงตาเรียวหงส์จึงหรี่แคบลงอย่างอันตราย รีบก้มหน้าหลุบตาลงต่ำเก็บซ่อนประกายความไม่พอใจไว้
ไอ้พวกสองมาตรฐานเอ๊ย! เห็นอยู่ชัดๆว่าเขามีฐานะสูงกว่าแต่กลับทำเป็ไม่สนใจแกล้งมองไม่เห็นหัวเขาซะงั้น จะขาดความเคารพยำเกรงเกินไปแล้วถึงยังไงเขาก็เป็ภรรยาท่านแม่ทัพ อย่างน้อยก็น่าจะให้เกียรติกันบ้างสิ
อย่ามาทำเหมือนเขาเป็นางมารร้ายที่วิ่งเข้าไปขอสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้จะได้ไหมทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ และต่อให้จะเป็ฝูกว่างเยว่ตัวจริงที่แอบชอบหานเจี้ยก็ไม่มีวันคิดใช้วิธีต่ำช้าพวกนี้มาทำให้ตัวเองสมหวังหรอก
เด็กคนนั้นไม่มีวันทำร้ายคนที่ตัวเองรักเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองแน่เขาเชื่อว่าอย่างนั้น แต่น่าเสียดายที่เด็กนั่นดันเกิดเป็ผู้ชายไม่อย่างนั้นคงพอจะมีโอกาสสมหวังอยู่บ้างและยิ่งไปกว่านั้นคงไม่ต้องถูกประณามหยามเหยียดถูกส่อเสียดสารพัดจนแทบไม่มีที่ยืนในแผ่นดิน
หานเจี้ยได้รับสมญานามให้เป็เ้าแห่งาที่ผู้คนทั้งใต้หล้าต่างให้ความเคารพยกย่องไม่ใช่แค่กับที่แคว้นซือเสียนแม้แต่อีกสองแคว้นที่อยู่ใกล้กันก็ยังไม่กล้าล่วงเกินเขา แต่การต้องมาแต่งงานกับชายรูปงามที่ครอบครัวถูกเนรเทศทั้งตระกูลย่อมเป็เื่ที่เสื่อมเสียเกียรติทำลายชื่อเสียงอยู่แล้ว
ทว่า...ไม่มีผู้ใดหัวเราะเยาะหรือสมน้ำหน้าคนผู้นั้นเลยสักนิดแต่กลับเอาความผิดทั้งหมดมาทุ่มใส่ร่างเด็กคนหนึ่งฝูกว่างเยว่ก็เป็แค่เหยื่อ...เหยื่อที่ถูกผู้มีอำนาจสูงสุดในแคว้นใช้เล่นงานคนอื่นเท่านั้น!
“ฮูหยินกุนซื่อหลี่้าเข้าไปพบท่านแม่ทัพหรือขอรับ” นายทหารคนหนึ่งเอ่ยถามเสียงเบาทว่าดังพอให้พวกเราสองคนได้ยิน
“ข้าพาหานฮูหยินมาดูแลท่านแม่ทัพ พวกเ้าสองคนช่วยหลีกทางไปหน่อยได้ไหม”มี่เอ๋อร์พูดจาฉะฉานวางตัวได้เหมาะสมยิ่ง ไม่เย่อหยิ่ง ไม่จองหอง แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกยำเกรง
“เอ่อ...” นายทหารสองคนหันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้าลำบากใจ
“พี่มี่...ข้าว่าพวกเรากลับกันก่อนเถอะนะบางทีท่านแม่ทัพอาจจะยังไม่ฟื้น อย่าเข้าไปรบกวนเวลาพักผ่อนของเขาเลย”
เมื่อเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของนายทหารสองคนฝูกว่างเยว่ก็รู้แล้วว่าคำขอนี้ดูจะมากเกินไปจึงพยายามออกปากไกล่เกลี่ย คิดจะดึงตัวมี่เอ๋อร์กลับแต่นางดันขืนตัวไว้ไม่ยอมให้ความร่วมมือยืนปักหลักจ้องเขม็งมองหน้าสองคนนั้นราวกับจะกลืนกิน
“...!”
เมื่อข่มขวัญฝ่ายตรงข้ามให้กลัวจนไม่กล้าปริปากได้แล้ว นางก็คว้าแขนเขากึ่งลากกึ่งจูงให้เดินผ่านหน้าทั้งสองคนเข้าไปข้างในไม่สนใจอาการอึกอักอยากทักท้วงของพวกเขาเลยสักนิด
ดูท่าในค่ายทหารแห่งนี้นางจะมีอิทธิพลไม่น้อยเลย
มี่เอ๋อร์ยื่นมือไปแหวกกระโจมให้เปิดออกเผยบรรยากาศด้านในที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฉุนแรงไอร้อนพวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้าเด็กหนุ่มทำเอาเหงื่อแตกพลั่กจนต้องยกมือขึ้นปาดออกลวกๆ
อากาศในนี้ร้อนอบอ้าวมากเหมือนกับกำลังถูกต้มอยู่ในหม้อน้ำเดือดปุดๆเลย
มี่เอ๋อร์เดินตรงเข้าไปหาชายผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังหันหลังให้พวกเขาอยู่ผู้ชายคนนั้นมีรูปร่างผอมสูง ปกปิดเรือนกายด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีน้ำเงินเข้ม พอได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขาอีกฝ่ายก็ละมือจากหม้อต้มยาหันมาส่งยิ้มให้กับหญิงสาวที่อยู่ข้างๆเขาอย่างอ่อนโยน
บุคลิกของคนคนนี้ดูคล้ายกับพี่หลี่ ดูเป็คนเชื่อถือได้และน่าเข้าหามากๆด้วย ว่าแต่...คราวนี้เขาจะถูกเมินอีกไหมเนี่ย?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนนึงยาวมากจึงแบ่งเป็ 3 ตอนย่อยครับ เล่ม 1 มี 16 ตอน อัพเรื่อยๆ จนจบ ถ้ายังไงก็ฝากติดตามต่อด้วยนะครับ
207
