ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 76

        เจรจาค่ายทหาร

        กระบอกปืนจำนวนมากชี้ตรงมาที่เดย์เดย์เดินเข้าไปอย่างช้าๆฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือศรีษะแสดงท่าทางไม่ต่อต้านกับพวกที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        ไปตอนนี้พวกมันใช้ปากกระบอกปืนของตนเองชี้ตรงมาที่เดย์ที่เป็นผู้ที่เดินทางเข้ามาภายในสถานที่อย่างนี้

        กลุ่มคนที่สวมใส่ชุดทหารลายพรางเป็นคนของโลกของเขาอย่างแน่นอน

        ในตอนนี้คนพวกนั้นใช้พวกอาวุธปืนชี้ส่งมาที่เขาหลาย 10 กระบอกขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันอย่างจริงจังก่อนที่จะมีคนคนหนึ่งถามขึ้นมา“ นายเป็นใคร? ”

        เดย์ได้ยินเสียงพูดของชายผู้นั้นเขารู้ได้ในทันทีว่าเป็นสำเนียงของคนไทย 

        “ ใจเย็นก่อนครับเป็นพวกเดียวกัน ”

        พวกทหารเหล่านั้นเมื่อมองเห็นเขาพูดด้วยภาษาเดียวกันพวกมันค่อยค่อยลดปืนของตนเองลง

        “ คนจากโลกของเราอย่างนั้นหรอ ”

        “ นายเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ได้ยังไงแล้วทำไมถึงไม่อยู่ที่สถานที่แห่งนี้แถมยังชุดที่สวมใส่อยู่นั้นอีก ”พวกทหารก็ยังไม่ลดปืนภายในมือของตนเองลงหมดเสียทีเดียว

        มีพวกมันบางคนที่ปืนภายในมือของตนเองยังยกสูงขึ้นและชี้ตรงมาที่เดย์

        ในตอนนี้พวกมันกำลังสงสัยว่าเขามาอยู่ที่สถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร

        หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงของโลกแน่นอนว่าตอนนี้มันเองก็ผ่านมานานพอสมควรผ่านมาหลายเดือนแล้วแต่เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่สถานที่แห่งนี้

        แถมยังชุดที่สวมใส่อยู่นั้นอีกมันเป็นชุดของคนจากโลกฝั่งนี้ซึ่งแตกต่างจากคนภายในโลกของพวกมัน

        แต่พวกมันเองก็เชื่อในภาษาที่พูดออกมาว่าเป็นภาษาเดียวกัน

        เดย์ที่กำลังหยุดยืนอยู่บริเวณด้านหน้าของพวกมันมือทั้งสองข้างของเขายังยกขึ้นอยู่เหนือศรีษะแล้วก็พูดขึ้นมา“ ผมเดินทางมาจากหมู่บ้านข้างข้างบอกว่ามีคนจากโลกของพวกเราตั้งรกรากอยู่บริเวณนี้”

        พวกมันหันใบหน้ามองกันไปกันมาจากนั้นก็พูดขึ้น “ไปทำการรายงานเรื่องนี้กับท่านนายพล ”

        “ ส่วนตัวของนายคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก็ถอดผ้าคลุมออกซะฉันจะตรวจสอบดูว่าไม่มีอาวุธ”เมื่อมันทำการสั่งการกับลูกน้องของตนเองเสร็จก็หันมาสั่งกับเดย์ที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        เดย์ทำตามคำพูดของพวกมันเข้าคุกเข่าลงที่พื้นจากนั้นก็ถอดผ้าคลุมที่คุ้มร่างกายของตนเองออก

        พวกมันค่อยค่อยขยับขยื่นเข้ามาแล้วก็ตรวจสอบร่างกายของเขาว่าไม่มีอาวุธซุกซ่อนอยู่

        พวกมันทำการตรวจสอบร่างกายของเค้าจนเสร็จเรียบร้อยจากนั้นก็นำพาเข้าไปบริเวณด้านใน

        บริเวณด้านในมันเป็นค่ายทหารอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริงๆด้วยสิ่งก่อสร้างตามมันถูกเคลื่อนย้ายมาจากโลกของเขา

        หลังจากที่เดินเข้ามาประชากรส่วนใหญ่ในนี้เป็นทหารแต่มันเองก็มีพวกคนธรรมดาทั่วไปเช่นเดียวกัน

        เดย์ในขณะที่กำลังเดินอยู่ก็คิดภายในใจของตนเองไปด้วย “คนพวกนี้ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตให้มารวมตัวกันอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้สินะ ”

        “ ค่ายทหารแห่งนี้เป็นค่ายทหารที่มีจำนวนทหารอยู่ประมาณสองถึง300 คนพวกมันทุกคนมีอาวุธปืน ”

        “ ไม่เพียงเท่านั้นจากที่มองดูด้วยสายตาวัตถุต่างๆหรืออุปกรณ์ภายในโลกมันเองก็ยังคงมีอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้”

        “ ไม่ว่าจะเป็นรถหรือจะเป็นรถถังก็มีอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ทั้งหมด” 

        ในตอนนี้ในขณะที่เริ่มทำการเดินเข้ามาบริเวณด้านในโดยมีพวกทหารคุมตัวอย่างรัดกุมเขาก็ใช้ดวงตาสังเกตมองบริเวณรอบรอบไปด้วย

        พวกทหารพวกนั้นนำพาเดย์มุ่งตรงเข้ามาบริเวณด้านในพวกมันนำพาเขาเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้มุ่งตรงไปยังบริเวณศูนย์บัญชาการหลักที่ตั้งอยู่ใจกลางค่าย

        เมื่อเดินทางมาถึงศูนย์บัญชาการหลักที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางค่ายเดินเข้าไปบริเวณด้านในนั้น

        คนผู้หนึ่งนั่งรออยู่บริเวณด้านหน้าภายในห้องส่วนตัว

        ชายวัยกลางคนที่มีร่างกายกำยำมองจากรูปลักษณ์ภายนอกช่วงวัยน่าจะรองเท้าซักประมาณ50 กลางๆมีผมสีดำสลับกับขาวใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อยกำลังแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

        ทั่วทั้งร่างกายสวมชุดทหารยศระดับสูงที่ประดับยศมากมายอยู่ตามเครื่องแบบ

        มองดูในครั้งนี้ก็รู้ได้ในทันทีว่าคนคนนี้เป็นทหารยศสูงแล้วเขาเองก็น่าจะเป็นผู้บัญชาการของค่ายทหารนี้เช่นเดียวกัน

        ทหารผู้นั้นนั่งอยู่บริเวณด้านหน้าด้วยท่าทางที่สุขุมด้านหลังมีทหารสองคนยืนคุ้มกัน

        เดย์ถูกนำตัวเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ร่างกายของเขาเคลื่อนที่ไปแล้วก็ถูกจับนั่งลงด้านหน้าของนายพลคนนั้น

        ชายวัยกลางคนผู้นั้นเอ่ยถามออกมาเป็นคำแถมแรกในทันที “นายเป็นคนจากโลกของพวกเราอย่างนั้นหรอ ”

        เดย์พยักหน้าตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว

        “ ในเมื่อเป็นคนของพวกเราแล้วทำไมถึงใส่ชุดแบบนั้น”

        “ เรื่องมันยาวน่ะครับ… ”

        เดย์เริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างให้กับคนผู้นั้นฟังเขาเริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่ตอนที่เขาฟื้นตื่นขึ้นมาจากนั้นก็พบเจอเหตุการณ์มากมายที่น่าตกตะลึงโดยที่ไม่ได้ใส่รายละเอียดมากนักแล้วสุดท้ายเขาก็มาจบลงตรงที่ว่าเค้าต้องแฝงตัวเข้ากับพวกผู้คนภายในโลกใบนี้เพื่อเอาตัวรอด

        เดย์เล่าทุกอย่างยังไม่ติดขัดเลยแม้แต่น้อยเขาแสดงใบหน้าจริงจังในขณะที่กำลังเล่าออกมามันทำให้อีกฝ่ายนั้นยอมเชื่อ

        “ เรื่องราวทุกอย่างเป็นแบบนี้สินะ ”

        “ แล้วการที่เดินทางถึงสถานที่อย่างนี้ได้ก็เพราะว่าคนที่หมู่บ้านข้างข้างบอกอย่างงั้นหรอ”

        เดย์พยักหน้าตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว

        “ แล้วอย่างไรเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เพื่อที่จะเดินทางมาเข้าร่วมกับค่ายทหารอย่างงั้นหรอ”

        “ ขอถามหน่อยได้หรือเปล่าว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่แบบไหนครับ?”

        “ สถานที่แห่งนี้เป็นค่ายทหารในขนาดเดียวกันก็เป็นค่ายอพยพภายในการดูแลของฉันเช่นเดียวกัน”

        “ ค่ายทหารนี้ไม่รับคนจากต่างโลกเข้ามาบริเวณด้านในเราทำหน้าที่ในการปกป้องคนของพวกเราและคนจากโลกของพวกเราเท่านั้น ”

        “ ปกป้องอย่างนั้นหรอครับทำไมต้องปกป้องด้วย?”

        “ นี่ตัวของนายพูดอะไรน่ะไม่รู้หรอคนภายในโลกใบนี้ต้องการตัวของพวกเราเป็นจำนวนมาก” ทหารยศนายพลที่อยู่บริเวณด้านหน้าพูดออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง

        “ หมายความว่าอย่างไรเหรอครับ? ” เดย์แสดงใบหน้าที่ไม่เข้าใจ

        “ นายไม่รู้อย่างนั้นเหรอว่าตั้งแต่เดินทางมาที่โลกใบนี้คนของโลกพวกเราโดนสังหารไปต้องเท่าไหร่โดนจับตัวไปเป็นทาสมากมาย”

        “ ค่ายทหารแห่งนี้มีหน้าที่ในการปกป้องคนจากโลกของพวกเราหรือว่าพวกพลเรือนจากโลกของพวกเราให้ปลอดภัย”

        “ ในตอนที่พวกฉันโดนเคลื่อนย้ายมาที่สถานที่แห่งนี้พบเจอผู้คนจากโลกของพวกเราโดนจับตัวไปเป็นจำนวนมากพวกมันกำลังจำกัดอิสรภาพของพวกเราแล้วก็ทำให้พวกเราเป็นเหมือนกับสัตว์เลี้ยง” ทหารยศนายพลผู้นั้นพูดออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

        แววตานั้นปรากฏความโกรธแค้นอยู่ไม่น้อย

        นี่เป็นสิ่งที่สามารถสังเกตเห็นได้ว่าคนผู้นี้เคยพบเจอบางอย่างหลังจากที่โดนเคลื่อนย้ายมาสถานที่อย่างนี้

        “ ภายในสถานที่อย่างนี้พวกเรามีจุดประสงค์อย่างเดียวกันนั่นคือปกป้องพลเรือนของพวกเราแล้วก็ช่วยเหลือพลเรือนของพวกเราจากมือของคนจากต่างโลกให้ได้มากที่สุด” คนผู้นั้นกล่าวออกมาด้วยอุดมการอันแรงกล้า

        เดย์ที่นั่งอยู่บริเวณด้านหน้ารู้สึกสงสัยและคิดภายในใจของตนเอง“ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ”

        นั่นคือสิ่งที่เขาสามารถรู้สึกได้เขารู้สึกได้ว่ามันน่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้

        คนพวกนี้คงจะไปพบเจอความทรงจำที่ย่ำแย่สำหรับพวกคนภายในดินแดนนี้มา 

        “ ช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังได้หรือเปล่าครับผมขอฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพื่อเรียบเรียง”

        ในตอนนี้เขาอยากจะฟังความจริงทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมคนพวกนี้ถึงมีความรู้สึกที่อยู่ในด้านลบกับผู้คนภายในอาณาจักรแห่งนี้

        หลังจากนั้นทหารพวกนั้นก็เริ่มทำการเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับเดย์ได้ฟังมันทำให้ตัวของเดย์ได้รู้ความจริงที่น่าตกตะลึงหลายอย่าง

        จบบท